Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού: Ιστορικό εορτής, θεολογική σημασία, περιγραφή εικόνος

ψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Ἡ 14η Σεπτεμβρίου εἶναι γνωστή εἰς τούς Χριστιανούς ὡς ἡμέρα «τῆς παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Εἶναι ἡμέρα ἀργίας καί νηστείας, διά νά δυνηθοῦν οἱ πιστοί νά προσκυνήσουν «τό ζωομύριστον ξύλον» καί τόν «θαυμάτων θησαυρόν», τόν «συνθετοτρισόλβιον» Σταυρόν καί «χαρίτων παροχέα» (α’ Οἶκος εἰς τόν τίμιον Σταυρόν).

Πρίν προχωρήσωμεν εἰς τήν περιγραφήν τῆς εἰκόνος τῆς Ὑψώσεως, εἶναι ἀνάγκη νά ἴδωμεν τό στορικόν τς ορτς καί τήν θεολογικήν της σημασίαν.

Διά τήν θέσπισιν τῆς ἑορτῆς αὐτῆς ὁ Καθηγητής Ἰ. Φουντούλης γράφει: «Οἱ ἱστορικές ἀρχές τῆς ἑορτῆς χάνονται μέσα στήν πολιά ἀρχαιότητα. Στίς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 335 ἔγιναν τά ἐγκαίνια τοῦ μεγάλου ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, πού ἔκτισε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στόν τόπο τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου. Ἔκτοτε κατά τήν ἐπέτειο τῶν ἐγκαινίων μεγάλη πανήγυρις ἐγίνετο στά Ἱεροσόλυμα. Καί στά σημερινά μας λειτουργικά βιβλία τήν ἰδία ἡμέρα ἀναγράφεται ἡ «μνήμη τῶν ἐγκαινίων τῆς ἁγίας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Ἀναστάσεως» καί ἡ Ἀκολουθία τῆς ἡμέρας ἀναφέρεται στά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ ἐκείνου.

Ἡ ἑορτή διαρκοῦσε ὀκτώ ἡμέρες. Τήν δευτέρα ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, τήν 14 Σεπτεμβρίου, κατά τήν μαρτυρίαν ἀρμενικοῦ λειτουργικοῦ κειμένου τοῦ Ε’ αἰῶνος, ἐγίνετο σύναξις εἰς τόν Γολγοθᾶ «καί ἔδειχναν τόν τίμιο Σταυρό σ᾽ ὅλο τό ἐκκλησίασμα». Ὁ τίμιος Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἦταν τό σεβασμιώτερο κειμήλιο τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί ἦταν ἑπόμενο εἰδική πανήγυρις νά καθιερωθῇ γι᾽ αὐτόν ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς συρροῆς τοῦ λαοῦ γιά τόν ἑορτασμό τῶν ἐγκαινίων».

Ὁ Σταυρός αὐτός, πού ὕψωνε τόσον πανηγυρικά ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἦτο ὁ ἀληθής Σταυρός, πού ἀνεῦρεν ἡ Ἁγία Ἑλένη, ἡ μητέρα τοῦ Μ. Κωνσταντίνου. Ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς τοῦ 4ου καί 5ου μ. Χ αἰῶνος ὁμιλοῦν διά τήν θαυματουργικήν ἀνεύρεσιν τοῦ τιμίου Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος π.χ., τό 395, ἀναφέρει ὅτι εἰς τόν Γολγοθᾶν ἀνευρέθησαν τρεῖς σταυροί, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀνεγνωρίσθη ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, πού ἦτο εἰς τό μέσον τῶν δύο ἄλλων καί εἶχε καί τήν γνωστήν ἐπιγραφήν (Εἰς Ἰωάν. ὁμιλία 85, 1).

Ἄλλοι συγγραφεῖς ὁμιλοῦν διά ἐπιτελεσθέντα θαύματα, τά ὁποῖα ἔγιναν αἰτία νά ἀναγνωρισθῇ ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου. Ἕνα τέτοιο θαῦμα ἀναφέρει καί τό Συναξάριον τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως: «Διαπορούσης δέ τῆς Βασιλίσσης (τῆς Ἁγίας Ἑλένης), τίς ἄν εἴη ὁ τοῦ Κυρίου Σταυρός, διά τῆς εἰς θανοῦσαν γυναῖκα χῆραν θαυματουργίας δείκνυται· ἥ καί ἀνέστη τῇ τούτου προσψαύσει· τῶν δέ λοιπῶν δύο σταυρῶν τῶν Λῃστῶν μηδέν εἰς τοῦτο ἐνδειξαμένων εἰς θαυματοποιΐας ὑπόδειγμα. Ὅν δῆτα τίμιον Σταυρόν προσεκύνησεν ἡ Βασίλισσα, καί ἠσπάσατο μετά τῆς Συγκλήτου ἁπάσης».

Τήν ἀμηχανίαν δηλαδή τῆς Ἁγίας Ἑλένης διά τό ποῖος ἦτο ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου ἔλυσε τό θαῦμα, πού ἔγινεν εἰς μίαν πεθαμένην χήραν γυναῖκα, ἡ ὁποία ἀνέστη ὅταν τήν ἤγγισεν ὁ Σταυρός. Τό θαῦμα αὐτό δέν ἔκαμαν οἱ δύο σταυροί τῶν ληστῶν. Ἔτσι ἡ Βασίλισσα μαζί μέ ὅλην τήν Σύγκλητον προσεκύνησε καί ἠσπάσθη τόν τίμιον Σταυρόν.
Αἱ νῖκαι τοῦ αὐτοράτορος Ἡρακλείου (610-641) κατά τῶν Περσῶν, ἡ ἁρπαγή ὑπ᾽ αὐτῶν τοῦ τιμίου Σταυροῦ καί ἡ ἐπανάκτησίς του ὑπό εὐσεβοῦς Στρατηλάτου ἔδωκαν νέαν αἴγλην εἰς τήν ἑορτήν τοῦ Σταυροῦ. Ὁ ζωοποιός Σταυρός ὑψώθη καί πάλιν εἰς τά Ἱεροσόλυμα (τόν Μάρτιον τοῦ 630). Δικαιολογημένως ψάλλει ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησία μας: «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατά βαρβάρων δωρούμενος καί τό σόν φυλάττων διά τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα» (Ἀπολυτίκιον).

Ἀπό τό 614 ἡ τελετή τῆς Ὑψώσεως ἐγίνετο καί εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν διά νά διαδοθῇ ἐν συνεχείᾳ καί εἰς ἄλλα χριστιανικά κέντρα. Ἔτσι ἡ ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ ἐπεσκίασε τήν ἑορτήν τῶν Ἐγκαινίων. Ἀκόμη ἀπέβαλε τόν τοπικόν της χαρακτῆρα καί ἔγινεν οἰκουμενική ἑορτή, δόξα καί καύχημα ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Σταυρός πλέον ὑμνεῖται ὡς «οἰκουμένης φύλαξ» καί ὡς «ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας».

Ἡ σημερινή τελετή τῆς Ὑψώσεως εἶναι σχεδόν ἀπομίμησις τῆς τελετῆς, πού ἔγινεν εἰς τά Ἱεροσόλυμα μετά τήν ἀνεύρεσιν τοῦ τιμίου ξύλου. «Ζητῶν δέ καί ὁ κοινός λαός προσκυνῆσαι, οὐκ ἠδύνατο καί ᾐτήσατο κἄν ἰδεῖν αὐτόν. Τότε ἀνῆλθεν ὁ Μακάριος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων καί ὕψωσεν ἐπί τοῦ ἄμβωνος τόν τίμιον Σταυρόν· καί ἰδόντες, ἤρξατο ὁ λαός κράζειν τό «Κύριε ἐλέησον». Καί ἔκτοτε ἐπεκράτησεν ἡ τιμία Ἑορτή τῆς Ὑψώσεως». (Ἀπό τό Συναξάριον τῆς ἡμέρας). Αὐτήν ἀκριβῶς τήν κατανυκτικήν σκηνήν ἀπαθανατίζει καί ἡ βυζαντινή εἰκών τῆς Ὑψώσεως.

Τήν θεολογικήν σημασίαν τῆς ἑορτῆς εὑρίσκομεν εἰς τά τροπάρια τῆς ἡμέρας. Ἀπό αὐτά ἐκεῖνα τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τῶν Αἴνων εἶναι τά πιό μεστά εἰς νοήματα καί τά πλουσιώτερα εἰς ποιητικάς ἐξάρσεις.

Ὁ Σταυρός, πού ὑψοῦται εἰς προσκύνησιν ὑπό τῶν πιστῶν, εἶναι τό τρόπαιον, τό ὁποῖον ἔστησεν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν πόλεμόν της κατά τοῦ Σατανᾶ. Ὁ Σταυρός ἤνοιξε τήν κλεισμένην θύραν τοῦ Παραδείσου, ἀφοῦ κατήργησε τήν δύναμιν τοῦ θανάτου καί ὕψωσε τούς πιστούς ἀπό τήν γῆν εἰς τόν οὐρανόν. Τό ἀκαταμάχητον ὅπλον τοῦ Σταυροῦ ἀσφαλίζει τούς πιστούς κάθε ἐποχῆς, πού ἀντιπαλαίουν μέ τόν Σατανᾶ καί γίνεται δόξα καί στολίδι τῶν Μαρτύρων καί τῶν Ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας.

Τά θεολογικά αὐτά νοήματα συμπυκνώνει εἰς τούς στίχους του τό πρῶτον ἀπόστιχον τοῦ Ἑσπερινοῦ τοῦ πλ. α’ ἤχου:

«Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς εὐσεβείας τό ἀήττητον τρόπαιον, ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τό τῆς Ἐκκλησίας περιτείχισμα· δι᾽ οὗ ἐξηφάνισται ἡ φθορά καί κατήργηται καί κατεπόθη τοῦ θανάτου ἡ δύναμις καί ὑψώθημεν ἀπό γῆς πρός οὐράνια. Ὅπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Ὁσίων, ὡς ἀληθῶς ἐγκαλώπισμα, λιμήν σωτηρίας, ὁ δωρούμενος τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος».

Εἰς τά τροπάρια τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ κυριαρχεῖ τό αἴσθημα τῆς χαρᾶς διά τήν ἀνεύρεσιν καί τήν θαυματουργόν δύναμιν τοῦ Σταυροῦ. Οἱ ὕμνογράφοι ὅμως δέν ξεχνοῦν ὅτι ἐπάνω εἰς τό εὐλογημένον αὐτό ξύλον ἐκαρφώθη ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός. Ἔτσι οἱ πιστοί καλοῦνται νά ἀσπασθοῦν τόν Σταυρόν «τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ· φόβῳ διά τήν ἁμαρτίαν, ὡς ἀνάξιοι ὄντες· χαρᾷ δέ διά τήν σωτηρίαν, ἥν παρέχει τῷ κόσμῳ ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγείς (=καρφωθείς) Χριστός ὁ Κύριος, ὁ ἔχων τό μέγα ἔλεος» (Δοξαστικόν τῶν Αἴνων). Ἐπί πλέον κατά τήν ἡμέραν αὐτήν νηστεύομεν, διότι ἡ ἑορτή τῆς Ὑψώσεως φέρει «τά ἴσα τῆς ἁγίας καί Μ. Παρασκευῆς».

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ

(Τῆς ψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ)

Τό κέντρον τῆς εἰκόνας καταλαμβάνει ὁ ἄμβων, ἐπάνω εἰς τόν ὁποῖον ὁ Ἅγιος Μακάριος (314-333) ὕψωσε τόν τίμιον Σταυρόν. Ἕνα σκοτεινόν ἄνοιγμα εἰς τήν βάσιν τοῦ ἄμβωνος δείχνει τό μέρος τῆς ἀνευρέσεως.

Τό δεύτερον μετά τόν Πατριάρχην πρόσωπον, πού κυριαρχεῖ εἰς τήν εἰκόνα εἶναι ἡ Ἁγία Ἑλένη ἐνδεδυμένη τήν βασιλικήν της στολήν καί συνοδευομένη ὑπό δύο εὐλαβῶν γυναικῶν. Τόν Πατριάρχην κυκλώνουν κληρικοί καί λαϊκοί, πού παρακολουθοῦν μέ ἱερόν δέος τήν τελετήν.

Τό δέος αὐτό προκαλεῖ ἀφ᾽ ἑνός ἡ θέα τοῦ Σταυροῦ καί ἀφ᾽ ἑτέρου τά θαύματα πού ἔγιναν κατά τήν ἀνεύρεσίν του. Νομίζει κανείς, καθώς παρατηρεῖ τά βυθισμένα εἰς σκέψεις πρόσωπα τῆς εἰκόνος, ὅτι ὅλοι των ἀνακαλοῦν εἰς τήν μνήμην των τά γεγονότα τῆς Σταυρώσεως, τά πρίν καί τά μετά ἀπό αὐτήν. Ἔτσι καί ὁ θεατής ἀναπολεῖ τά σωτήρια περιστατικά συμφώνως πρός τήν εὐχήν τῆς Ἐκκλησίας: «Μεμνημένοι τοίνυν τῆς σωτηρίου ταύτης ἐντολῆς καί πάντων τῶν ὑπέρ ἡμῶν γεγενημένων, τοῦ σταυροῦ, τοῦ τάφου, τῆς τριημέρου ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανούς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, τῆς δευτέρας καί ἐνδόξου πάλιν παρουσίας…» (Ἀπό τήν εὐχήν τῆς ἀναφορᾶς τῆς Λειτουργίας τοῦ Χρυσοστόμου).

Ἡ σκηνή μᾶς μεταφέρει εἰς τά τελούμενα σήμερον εἰς τήν Ἐκκλησίαν κατά τήν 14ην Σεπτεμβρίου διά νά ἀκουσθῇ ἀπό ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» ὁ νικητήριος παιάν:

Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα , καί τήν ἁγίαν σου ἀνάστασιν δοξάζομεν».

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

==================

Το Αγιον Όρος και η παιδεία του γένους μας (Ιερά Μονή Ιβήρων Αγίου Όρους)

«Με αφορμή την έναρξη του νέου σχολικού έτους προβάλουμε σήμερα από την ιστοσελίδα μας ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κάθε δάσκαλος, καθηγητής και γονέας που ενδιαφέρεται για το μέλλον των παιδιών του και οραματίζεται τον μαθητή του ως ελεύθερο πρόσωπο που ξεπερνά το θάνατο, που χαίρεται, αγαπά, με ένα πνεύμα που δίδει νόημα στο καθετί. Που γίνεται μεγάλος όταν είναι ο ελάχιστος, ικανός να υποφέρει, να υπομένει και να πεθαίνει για να ζουν οι άλλοι. Να μπορεί τη δύσκολη στιγμή να τα βγάζει πέρα, χωρίς να τα χάνει.

Αυτές τις ημέρες, που βιώνουμε την κατάληξη των ιδεών που εφαρμόζονταν στην παιδεία μας τριάντα χρόνια, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε, να ανιχνεύσουμε τα λάθη, να διορθώσουμε τις αιτίες και να επαναφέρουμε το πνεύμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και του Μακρυγιάννη στα σχολειά μας. Τώρα είναι ίσως η ευκαιρία, που τα δάκρυα της κρίσης έχουν καθαρίσει το βλέμα μας, να δούμε, να μετανοήσουμε. Να επαναφέρουμε την αγωγή των Αγίων μας που περιφρονήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Και τότε δεν θα φοβηθούμε κανέναν εχθρό.

Να σημειώσουμε ότι το εξαιρετικό απόσπασμα που δημοσιεύουμε από το βιβλίο, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία όταν διαβάσει κανείς και το πρώτο μέρος του βιβλίου που προτείνουμε στους επισκέπτες της ιστοσελίδος μας ανεπιφύλακτα».

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Προλογικό σημείωμα:

Το 1984 η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους θεώρη­σε σκόπιμο, εξ αφορμής κάποιων αντιδράσεων και συζητήσεων που είχε προκαλέσει η καθιέρωσι της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας τής χώρας, να απευθύνη ένα λόγο προς τον ελληνικό λαό για το γλωσσικό θέμα και την παιδεία γενικώτερα, όπως αυτά αντιμετωπίζονται από την αγιορείτικη παράδοσι και ζωή.

Το κείμενο αυτό έγινε τότε θετικά δεκτό από την ελληνορθόδοξη συνείδησι.

Επειδή η τελευταία έκδοσι έχει προ πολλού εξαντληθή και κάποια από τα θιγόμενα θέματα δεν είναι απλώς εποχιακά, αλλά αφορούν σε σταθερές θέσεις τής πίστεως, του ήθους και του πολιτισμού μας, πολλοί αδελφοί -κυρίως νέοι και εκπαιδευτικοί- μας ζητούν το τεύχος.

Γι’ αυτό θεωρήσαμε καλό, αφού το συζητήσαμε με τους αρμόδιους αδελφούς, να προχωρήσωμε στην παρούσα έκδοσι αφαιρώντας απλώς ελάχιστα στοι­χεία που σχετίζονται με γεγονότα και καταστάσεις τής τότε εποχής.

Ευχόμεθα η νέα επανέκδοσι, διά πρεσβειών τής Κυρίας Θεοτόκου και του αγίου Κοσμά τού Αιτωλού, του μεγάλου διδασκάλου του Νέου Ελληνι­σμού, να βοηθήση, έστω και λίγο, τους αναγνώστες στην εύρεσι του σωστού δρόμου πάνω στα θέματα της ζωής και της παιδείας μας.

Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΕΚΤΕΝΕΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

=================

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΣΥΝΤΑΞΙOΔΟΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ Pfizer. Η Ξαφνικίτιδα στο αγγλόφωνο γκουγκλάρισμα

Η Ξαφνικίτιδα στο αγγλόφωνο γκουγκλάρισμα

Η ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ. ΤΟ 2020 ΨΆΧΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ “ΠΕΘΑΝΕ ΞΑΦΙΝΚΑ” ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΒΓΕΑΖΕ 46,6 εκ. λ ήμματα. 

Το 2021μ  73 εκ και φέτος ενα δις και βάλε. 

Μόνο στα Αγγλικά 

===========

H Συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση #Pfizer θερίζει τις χήρες άνω των 85 ετών. Τις πρώτες τριάντα (30) εβδομάδες του έτους 2022 πέθαναν 23.932 γυναικες 85+

Από την ανάλυση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ για τους θανάτους  ανά ηλικιακή ομάδα κατά την περίοδο των πρώτων τριάντα (30) εβδομάδων του έτους 2022 παρατηρούμε την εξολόθρευση των γυναικών που ζουν περισσότερο από τους άντρες τους.

Συγκεκριμένα καταγράφηκαν:

Στην κατηγορία 70 – 74 ετών  6.777 θάνατοι . 4.227 ανδρών και 2.550 γυναικών. Στην κατηγορία 75 – 79 ετών 9.364 θάνατοι 5.340 ανδρών και 4.024 γυναικών Στην κατηγορία 80 – 84 ετών 13.838 θάνατοι  6.991άνδρες  6.847 γυναίκες . Ενώ στις κατηγορίες 75 – 79 ετών και 80 – 84 ετών υπάρχει μια ισορροπία στις μεγαλύτερες ηλικίες φαίνεται η εξολόθρευση των Χηρών. Στην κατηγορία 85 – 89 καταγράφηκαν 19.170 θάνατοι  8.254 ανδρών και 10.916 γυναικών  και στην κατηγορία 90+20.661 θάνατοι 7.645 ανδρών και 13.016 γυναικών

=========

Συνεχίζεται το θανατικό της εποχης των εμβολίων. Περισσότεροι θάνατοι από ποτέ. 85.043 πέθαναν στην Ελλάδα κατά τις πρώτες τριάντα (30) εβδομάδες του 2022 ,(3/1/2022 –31/7/2022).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΣΥΝΤΑΞΙOΔΟΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ Pfizer

Σε σχέση με το μέσο όρο των πρώτων τριάντα (30) εβδομάδων  της εξαετίας 2016 – 2021 καταγράφηκε αύξηση κατά 11.359 θανάτους  και σε ποσοστό 15,42% .Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής , οι θάνατοι στην Ελλάδα κατά τις πρώτες τριάντα (30) εβδομάδες του 2022 (3/1/2022 –31/7/2022) ανήλθαν σε 85.043 (42.670 άνδρες και 42.373 γυναίκες).

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ

ΑΠΟ ΤΙΣ 4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2021ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

ΠΕΘΑΝΑΝ 229,000 ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ .

400 ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

http://deltio11.blogspot.com/

====================

Κακοποιημένα γατάκια και στοχοποιημένοι άνθρωποι

Πρόστιμο 5000 ευρώ επιβλήθηκε σε μαθήτρια σχολείου της ευρύτερης περιοχής του Ρεθύμνου, επειδή κλώτσησε μια γάτα. Επίσης σχηματίστηκε δικογραφία εναντίον της με την κατηγορία της κακοποίησης ζώου. Το περιστατικό καταγράφηκε και αναρτήθηκε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων».

Κανείς δεν επικροτεί τη βία εναντίον ανυπεράσπιστων πλασμάτων. Με παραξενεύει όμως ότι συγχρόνως συνεχίζεται από το ίδιο το «ελληνικό» κράτος μια άλλη βία, για την οποία μάλιστα δεν παρατηρούμε καμιά «θύελλα αντιδράσεων» από ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, ακόμη και από κάποιες που κόπτονται για δικαιώματα και ελευθερίες.

Πρόκειται για την εξοντωτική βία ενάντια στους 7.500 γιατρούς, νοσηλευτές και υγειονομικούς υπαλλήλους, που εδώ και ένα έτος η κυβέρνηση της Ελλάδας (αλλά όχι ελληνική κυβέρνηση) συνεχίζει να κρατάει ομήρους σε καθεστώς αναστολής εργασίας, με ανυπόστατη – και τότε και τώρα – αιτιολογία, επειδή αρνήθηκαν να εμβολιαστούν κατά του νέου κορωνοϊού.

Άνθρωποι φυτοζωούν, οικογένειες με μικρά παιδιά πεινούν, επιστήμονες αναγκάζονται να δουλεύουν όπου μπορούν για να τα βγάλουν πέρα, για να περισωθεί το ανήθικο γόητρο της κυβέρνησης, που τη μία μέρα «επιβράβευε» τους υγειονομικούς ως ήρωες στον αγώνα κατά της Covid 19 και την άλλη μέρα τους έθετε σε ομηρία διαρκείας ως δήθεν «υγειονομικές βόμβες»!

Πρόκειται για πρωτοφανή πολιτική δίωξη ανθρώπων που ποτέ δεν έθεσαν σε κίνδυνο κανέναν εκτός από τον εαυτό τους, εφόσον πάλεψαν για την υγεία των συνανθρώπων τους τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας κατά του κορωνοϊού, από τους οποίους δεν έχει καταγραφεί διασπορά του ιού πριν εμφανιστούν τα περιβόητα πλέον εμβόλια και που καμιά διαφορά δεν έχουν από τους εμβολιασμένους συναδέλφους τους, εφόσον οι τελευταίοι στη συνέχεια άρχισαν να «νοσούν» (ή να γίνονται φορείς του ιού) και οι νοσοκομειακές μονάδες να κλείνουν η μία μετά την άλλη!

Ήδη έχουμε γιατρούς, νοσηλευτές και άλλους υγειονομικούς υπαλλήλους που αρνούνται να κάνουν τρίτη και τέταρτη δόση εμβολίου, αλλά δεν τίθενται σε αναστολή, μόνο υποχρεώνονται σε εβδομαδιαία rapid tests. Φυσικά, σε ένα «σύστημα υγείας» που καταρρέει, πώς να εκπαραθυρώσει κι άλλες χιλιάδες εργαζομένων το κράτος; Όμως οι πρώτοι, που θυσιάστηκαν στο βωμό της πολιτικής βίας στην Ελλάδα, συνεχίζουν να βρίσκονται σε ομηρία.

Το χειρότερο; Η ευρύτερη κοινωνία αδιαφορεί γι’ αυτούς, ανθρώπους που ζουν δίπλα μας και που μέχρι χθες στέκονταν και δίπλα στους ασθενείς και ζητούν να σταθούν και σήμερα. Δίπλα σ’ εκείνους δεν στέκεται σχεδόν κανείς!

Σχεδόν κανείς, γιατί υπάρχουν κάποιοι στη χώρα μας που ενδιαφέρονται ακόμη για τον διπλανό τους – για κάποιους αδέσποτους ανθρώπους, που ρίχτηκαν στο δρόμο και εγκαταλείφθηκαν να πεθάνουν, επειδή δεν δέχτηκαν «λουρί στο σβέρκο», για να μιλήσω με τα λόγια του ποιητή. Κάποιοι τους συμπαραστέκονται, αλλά λίγοι σε σχέση με το σύνολο της κοινωνίας. Δυστυχώς υπάρχουν και κάποιοι που (μάλλον χωρίς να καταλαβαίνουν τι λένε) ακόμη και σήμερα επιμένουν ότι καλώς το κράτος τους έθεσε σε αυτή την κατάσταση.

Ευτυχώς, το πλέον αρμόδιο όργανο όλων, η Ομοσπονδία των εργαζομένων στα νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ)εκφράστηκε ορθά και εμπεριστατωμένα και ζήτησε από το κράτος των επαναφορά των ελεύθερων πολιορκημένων στην ενεργό δράση, με αφορμή τη συμπλήρωση ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ από την εφαρμογή του παράλογου και εξοντωτικού αυτού «μέτρου»!

Επισημαίνω ότι και ο Παγκρήτιος Σύνδεσμος Θεολόγων εξέδωσε ανακοίνωση (δημοσιεύθηκε στις 16 Απριλίου 2022), όπου, αφού εξηγεί τον παραλογισμό του όλου πράγματος, εκφράζει τη συμπαράστασή του στους υγειονομικούς και «παρακαλεί το κράτος για άμεση επαναφορά τους στην εργασία τους».

Ομοίως, το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ εξέδωσε παρόμοια ανακοίνωση, όπου με συνοπτικό τρόπο θέτει το κράτος προ των ευθυνών του.

Αναζητούνται κι άλλοι κοινωνικοί, πολιτικοί, πνευματικοί και συνδικαλιστικοί φορείς που θ’ ακολουθήσουν το παράδειγμά των ανωτέρω και θα σταθούν δίπλα στους ελεύθερους πολιορκημένους της εποχής μας. Θα βρεθούν; Ζυγίζουν μέσα μας 7.500 οικογένειες αθώων διωκόμενων συμπολιτών μας (γειτόνων μας, γνωστών ή φίλων μας) όσο ζυγίζει μια (συμπαθής και αξιοσέβαστη αναμφίβολα) γάτα;

Rethemnos

=========

Ἐντάξει, ἀρχικά φοβήθηκες, ἀμφέβαλες, μάσησες στίς δύο πρῶτες δόσεις. Ἄντε καί στήν 3η. Ἔ, ἄν πᾶς ὅμως χωρίς νά ἐκβιαστεῖς καί πάλι νά παραδοθεῖς στήν “ἐπιστήμη”, μετά ἀπό ὅσα γίνανε, εἶσαι ἄξιος/α τῆς μοίρας σου!

 Μπορεί να είναι εικόνα ζώοΚώστας Καραΐσκος

================

Επιστολή για τα τρία φόβητρα των δαιμόνωνΆγιος Νικόλαος ΒελιμίροβιτςΣτον εργάτη Πρέντραγκ Α.

Διάβασες κάπου την ιστορία από τη ζωή του αγίου Ιωάννου του Βόστρσκο. Μια φορά, όταν αυτός ο μακάριος Ιωάννης προσευχόταν, άνοιξε η πνευματική όρασή του και είδε τα δαιμόνια. Ούτε τολμούσαν να πλησιάσουν τον άνθρωπο του Θεού, ούτε ήθελαν να απομακρυνθούν μακριά απ’ αυτόν. Βλέποντάς τους πώς τους περιέβαλε ο φόβος, ο Ιωάννης τους ρώτησε τι είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο ;

Τα δαιμόνια απάντησαν «Τρία πράγματα: εκείνο που εσείς οι χριστιανοί φοράτε γύρω από το λαιμό, εκείνο που νίβεστε στην Εκκλησία και εκείνο που τρώτε στην Εκκλησία». Πάλι ρώτησε ο άνθρωπος του Θεού: «Και απ’ αυτά τα τρία τι φοβάστε περισσότερο;». Του απάντησαν οι πολίτες της κόλασης: «Εκείνο που τρώτε στην Εκκλησία».

Δεν σου είναι σαφές αυτό ; Εκείνο που οι χριστιανοί φορούν γύρω από τον λαιμό είναι ο σταυρός. Εκείνο με το οποίο βαπτίζονται ή βρέχονται στην Εκκλησία είναι ο αγιασμός. Και εκείνο που τρώνε στην Εκκλησία είναι η αγία Μετάληψη. Ο σταυρός είναι σημάδι της νίκης μέσω του μαρτυρίου από αγάπη. Το αγιασμένο νερό καθαρίζει και επισημαίνει την πνευματική και τη σωματική καθαρότητα. Η Μετάληψη είναι το ουράνιο τραπέζι, που προσφέρεται στην ψυχή για τροφή με το σώμα και το αίμα του Θεού.

Είναι, δηλαδή, παράξενο που οι δυνάμεις της κόλασης τρέμουν αυτά τα τρία ; Αυτές ψιθυρίζουν στους ανθρώπους εντελώς αντίθετες συμβουλές, και είναι οι εξής:
Να αποφεύγουν οπωσδήποτε κάθε μαρτύριο, ώστε να ξεριζώσουν από τις ανθρώπινες καρδιές την αγάπη και τη φιλανθρωπία.
Να ζουν στην αμαρτωλή ακαθαρσία, με την οποία θέλουν να κάνουν τους ανθρώπους υποταγμένους τους και κοντινούς συγγενείς, και να τους απομακρύνουν από τον πεντακάθαρο Θεό.
Να πεθαίνουν και να σκοτώνουν την ψυχή τους με την πείνα μη δίνοντάς της καμία θεϊκή τροφή ( την οποία η ψυχή από τη φύση της λαχταρά)∙ αλλά να τρέφονται μόνο με τη γήινη τροφή σαν τα ζώα. Και φοβούνται περισσότερο τη Μετάληψη τα πνεύματα της κόλασης, επειδή αυτό είναι το στέμμα της ανθρώπινης ανύψωσης προς τον Θεό και της ένωσης με τον Θεό.

Από τον Θεό ευλογία σε σένα και ειρήνη.
(Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνον η πίστη…». Ιεραποστολικές επιστολές Β’, σελ. 77 – 78, Εκδόσεις «Εν πλω», 2008.)

==================