Ενεργειακή παράνοια ! – Από τον Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά

 Πακτωλός δισεκατομμυρίων ευρώ επενδύθηκε στην Ελλάδα την τελευταία εικοσαετία σε υποδομές μεταφοράς και αποθήκευσης φυσικού αερίου.

  • Από τον Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά*

Τα κριτήρια των επενδύσεων ουδόλως βασίστηκαν στην προστασία των συμφερόντων της χώρας. Πρώτα, ο Γ. Παπανδρέου ακύρωσε την εθνική ενεργειακή πολιτική του Κώστα Καραμανλή, επειδή αποφάσισε ότι ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης « βλάπτει την ψυχική υγεία των κορμοράνων ». Μετά η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά κατέστησε τη χώρα ενεργειακό όμηρο της Τουρκίας, μέσω του TAP. 

Ηταν τόση η χαρά των πολιτικώνώστε πάνω στον ενθουσιασμό τους να ευχαριστήσουν τον Αλίεφ και τη Μέρκελ «ξέχασαν» να επιβάλουν τέλος διαχείρισης και μεταφοράς του αερίου προς τρίτες χώρες.

Τέλος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αφού πρώτα διέλυσε τη ΔΕΗ και απαξίωσε την εγχώρια ενεργειακή υποδομή του λιγνίτη για να τον πουλάει φτηνά στα Σκόπια, επιδότησε τη χρήση φυσικού αερίου με τα χρήματα των φορολογουμένων.

Οι αφελείς που ευεργετήθηκαν της επιδότησης δεν αντιλήφθηκαν ότι ήταν αναγκασμένοι να πληρώσουν επιπλέον εξ ιδίων πόρων 1.000 ευρώώστε να προσαρμόσουν την υπάρχουσα οικιακή υποδομή τους στο φυσικό αέριο.

Σήμερα η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη καλεί τους πολίτες να χρησιμοποιήσουν πάλι το πετρέλαιο για τις ενεργειακές τους ανάγκες. Η κυβέρνηση ξέχασε όμως να ενημερώσει τους αφελείς ότι η χρήση του πετρελαίου και των υδρογονανθράκων καταργείται σταδιακά σε Ελλάδα και Ευρώπη, και ότι μετά το 2030 θα καταργηθεί η χρήση μηχανών εσωτερικής καύσης, η δε μετακίνηση και οι μεταφορές θα γίνονται μόνο με ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία, ως είναι φυσικό, έπειτα από μερικές ώρες θα ακινητοποιούνται κατά χιλιάδες στις ερημικές τοποθεσίες της ελληνικής επικράτειας. Η ελληνική ενεργειακή παράνοια δεν πηγάζει μόνον από τη συνήθη πολιτική αλογία, αλλά αυτήν τη φορά συμπορεύεται με την ευρωπαϊκή παραφροσύνη.

Ενώ στην Ελλάδα μόνο το 8% των ενεργειακών αναγκών της χώρας σε φυσικό αέριο καλύπτονται από τη Ρωσία, η αντίστοιχη εξάρτηση στην Ευρώπη είναι πολύ μεγαλύτερη.

Οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι που κατάργησαν τη λειτουργία του αγωγού Nord Stream 2, έχοντας ταυτόχρονα την απαίτηση οι Ρώσοι να αφήσουν ανοιχτό τον αγωγό Nord Stream 1, την ίδια στιγμή που επέβαλλαν περιορισμούς στην εισαγωγή ενέργειας από τη Ρωσία και όταν τα γερμανικά όπλα ακόμη μία φορά σκοτώνουν τα παιδιά της Ρωσίας. Παρά το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί κατηγορούν τον πρόεδρο της Ρωσίας για την ενεργειακή κρίση, οι αιτίες είναι βαθύτερες.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση αποφάσισε να αντικαταστήσει τους υδρογονάνθρακες με την ουτοπία της πράσινης ενέργειας, αποσιωπώντας το γεγονός ότι οι πράσινες ενεργειακές μηχανές καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια από αυτήν που παράγουν στη διάρκεια της λειτουργίας τους και κατά το στάδιο της κατασκευής τουςΜία ανεμογεννήτρια χρειάζεται τέσσερις τόνους λιπαντικό τον χρόνο, ενώ το ενεργειακό ισοζύγιο που χρειάζεται για να παραχθεί η ποσότητα του λιπαντικού και να κατασκευασθεί η γεννήτρια είναι αρνητικό.

Το αποτέλεσμα είναι στην Ολλανδία οι μηνιαίοι λογαριασμοί ρεύματος να έχουν ανέλθει στα 600 ευρώ μηνιαίως. Το μέσο κόστος του φυσικού αερίου στη βιομηχανία έχει οκταπλασιαστεί και συνεπώς η παραγωγή έχει μειωθεί αντίστοιχα. Η τιμή της μεγαβατώρας στη Γερμανία ανέρχεται στα 1.050 ευρώ, όταν πέρυσι ήταν 85. Για να αντιμετωπιστεί το αδιέξοδο, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ιταλία και η Ολλανδία αποφάσισαν να επιστρέψουν στον λιγνίτη.

Όμως, η ενεργειακή παράνοια στην Ευρώπη συνεχίζεται. Τον Ιανουάριο με αυξανόμενο ενεργειακό κόστος η Γερμανία έκλεισε τρεις από τους έξι πυρηνικούς σταθμούς της, χωρίς να δοθεί καμία απάντηση για το πώς θα αντικατασταθεί η ενέργεια.

Ουδείς πολιτικός στην Ευρώπη είναι σε θέση να σκεφτεί ότι ένα σπίτι αδυνατεί να καλύψει τις ενεργειακές του δαπάνες από την πράσινη ενέργεια, επειδή ο άνεμος δεν φυσάει και ο ήλιος δεν λάμπει 365 μέρες τον χρόνο, η δε τεχνολογία αποθήκευσης ενέργειας δεν είναι σε θέση να καλύψει το έλλειμμα επί μακρόν. Εάν αναχθεί αυτό το μικρής κλίμακας ενεργειακό μοντέλο σε εθνικό επίπεδο, ο καθείς αντιλαμβάνεται το ενεργειακό αδιέξοδο.

Η Ευρώπη όμως επιρρίπτει τις ευθύνες της αφέλειάς της σε τρίτους, επειδή η… πράσινη φαντασίωση έχει μετατραπεί σε πολιτικό ορθολογισμό. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι επιχειρήσεις, οι οικογένειες και τα άτομα θα αναγκαστούν να επωμιστούν τα αποτελέσματα της πολιτικής παράνοιας. Η γερμανική αφέλεια λανθασμένα θεωρεί ότι η κλιματική προπαγάνδα έχει πείσει τους καταναλωτές να ανεχθούν τις υψηλές τιμές στην ενέργεια.

Οι πολίτες έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι οι κυβερνήσεις τους απαρτίζονται από ανεγκέφαλους πολιτικούς, που έχουν πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα και τη λογική, ενδιαφερόμενοι μόνο να διορίζουν τα παιδιά και τους συγγενείς τους στην καλά αμείβουσα τους υπαλλήλους της ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.

*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

======================

Το μήνυμα του Φάουστ

Του Γιώργου Λίλλη.

Από μία αντικειμενική άποψη (όσο μπορεί να υπάρχει αντικειμενικότητα στην τέχνη) κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι, διαβάζοντας τους κλασικούς συγγραφείς, ξέρεις ότι διαβάζεις κάτι αδιαμφισβήτητα καλό, κάτι το οποίο έχει κρίνει ο χρόνος και που οι αναγνώστες ανά τον κόσμο το έχουν αναγάγει σε αριστούργημα.

Τα κλασσικά έργα είναι ανθρωποκεντρικά και γι΄ αυτό τον λόγο παραμένουν πάντα επίκαιρα. Μπορεί μέσα στο πέρασμα του χρόνου να περιπέσουν στην αφάνεια, αλλά η εσωτερική τους δύναμη, θα τα φέρουν πάλι στο προσκήνιο.

Μπορεί το όνομα του Γκαίτε σήμερα να προκαλεί πλήξη, αμηχανία, ίσως και την περιέργεια, παρ΄ όλα αυτά τα έργα του μεγάλου γερμανού ποιητή συνεχίζουν να ενδιαφέρουν. Μπορεί να έχουν αμφισβητηθεί, να έχουν περιπέσει σε περιόδους λήθης, αλλά ο Γκαίτε θα παραμείνει πάντα ένας συγγραφέας που θα μας προκαλεί να τον προσέξουμε.

Πόσο μάλλον ο Φάουστ, ένα τόσο αμφιλεγόμενο έργο που λόγω της μεγάλης του έκτασης μπορεί σήμερα να φαίνεται δυσπρόσιτο, παρ΄ όλα αυτά δεν είναι τυχαίο ότι γράφονται ακόμα μελέτες, ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις, όπως για παράδειγμα εκείνης του Πέτερ Στάιν, όπου διαρκούσε συνολικά 22 ώρες.

Μπορεί σήμερα να μην απασχολεί ο Γκαίτε την μαζική κατανάλωση (ένας όρος που ούτως ή άλλως έχει να κάνει με αριθμούς), αλλά αυτό που ενδιαφέρει είναι πως παραμένει ζωντανός, άθικτος μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Εξάλλου ο ίδιος ο Γκαίτε, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, απέρριψε την εύκολη λογοτεχνία, που όπως έλεγε έγραφε πριν, για να προσκολληθεί σε πιο απαιτητικά έργα όπως Τα χρόνια της περιπλάνησης του Βίλχεμ Μάιστερ, που δεν είχε μεγάλη απήχηση στην εποχή του. Πόσο μάλλον για τον Φάουστ, ένα έργο 12.111 στίχων.

Ο Γκαίτε αρχίζει να γράφει τον Φάουστ το 1772 και συνεχίζει με διαλείμματα δεκαετιών μέχρι το 1832, χρονιά που πεθαίνει. Είναι ένα έργο ζωής, άκρως απαιτητικό, που ο ποιητής αφιέρωσε όλη του την ώριμη περίοδο. “Εντέλει χρειάστηκε μια πράγματι μεγάλη απόφαση”, γράφει ο ίδιος “για να μπορέσω να επεξεργαστώ το έργο στο σύνολό του”. Δεν είναι άξιο απορίας, αν σκεφτούμε την πολυφωνία του και το εύρος της έκτασής του.

Ο πραγματικός Φάουστ γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα περί το 1480 στην νότια Γερμανία και πέθανε το 1539 ή το 1540 στο Στάουφεν του Μέλανα δρυμού. Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1587, κυκλοφορεί ανώνυμα ένα ολιγοσέλιδο βιβλίο που έφερε τον τίτλο Η ιστορία του Δρος Γιόχαν Φάουστ του διαβόητου θαυματοποιού που επιδίδονταν στην μαύρη μαγεία. Ο συγγραφέας της ιστορίας παραμένει ακόμα και σήμερα άγνωστος. Το βιβλίο δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία πως το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται δεν είναι φανταστικό.

Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα είχε ήδη αποκρυσταλλωθεί ο μύθος του περιπλανώμενου μάγου. Απόδειξη ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο είναι πως ο Επίσκοπος Γεώργιος Γ΄ κατέβαλε ένα υψηλό ποσό για την σύνταξη του Φάουστ, όπου στα έγγραφα που διασώζονται αναφέρεται ως ωροσκόπος. Λίγα χρόνια αργότερα, το δημοτικό συμβούλιο της Νυρεμβέργης του απαγορεύει την είσοδο στην πόλη.

Το ότι ο συγγραφέας της ιστορίας παρέμεινε άγνωστος φανερώνει πως πενήντα χρόνια αργότερα το όνομα του Φάουστ προκαλούσε ακόμα υποψίες ότι όσο ζούσε εξασκούσε την μαύρη μαγεία και πως είχε συνθηκολογήσει με τον διάβολο, παράπτωμα που εκείνη την εποχή θα μπορούσε να τον κρίνει ένοχο θανάτου.

Ο Φάουστ θα ολοκληρώσει τις θεολογικές του σπουδές, όμως θα εγκαταλείψει γρήγορα την θεολογία. Αρχίζει να μελετά χαλδαϊκά, περσικά, αραβικά και ελληνικά, συμμετέχει σε επικλήσεις πνευμάτων και μαγικές τελετουργίες. Σπουδάζει ιατρική, καταγίνεται με την αστρολογία και τα μαθηματικά.

Ένα βράδυ επικαλείται τον Διάβολο όπου εκείνος εμφανίζεται με το όνομα Μεφιστοφελής όπου συνάπτουν μια συμφωνία όπου θα υπηρετεί πιστά τον Φάουστ έτσι ώστε να κατακτήσει την απόλυτη γνώση, με τίμημα, μετά από 24 χρόνια να του πάρει ο Διάβολος την ψυχή.

Ο Φάουστ με την βοήθεια του Μεφίστο επιδίδεται στην σύνταξη ημερολογίων, προσφέρει τις υπηρεσίες του ως αστρολόγος, προλέγει το μέλλον, ταξιδεύει, γνωρίζοντας τον τότε γνωστό κόσμο, μέχρι που επιστρέφει και εγκαταλείπει με βία τα εγκόσμια. Ένας περιπλανώμενος τυχοδιώκτης ή ένας άνθρωπος που αναζητούσε επίμονα την αλήθεια; Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, όποιος και να ήταν ο ίδιος, ένας καιροσκόπος, ένας τσαρλατάνος ή τελικά ένας μεγάλος μάγος, αυτό που έχει σημασία είναι πως η ιστορία του ενέπνευσε τον Γκαίτε.

Γνωρίζοντας την ιστορία του Φάουστ, μιας και την έχει παρακολουθήσει σ΄ ένα από τα περιπλανώμενα θέατρα της εποχής, ο Γκαίτε  αρχίζει να γράφει το πρώτο μέρος του έργου το οποίο δημοσιεύει το 1808. Η αρχή της τραγωδίας λαμβάνει χώρα στον ουρανό, όπου εμφανίζεται ο Κύριος με τις ουράνιες στρατιές καθώς επίσης και ο Διάβολος. Με διάθεση ειρωνείας ο Μεφίστο αμφισβητεί τα έργα του θεού, (θυμίζοντας την ιστορία του Ιώβ από την Βίβλο), και προκαλεί τον θεό να τον αφήσει να δοκιμάσει τον Φάουστ όπως και πραγματικά γίνεται. Ο Φάουστ αφήνει τα βιβλία του και με την προτροπή του Μεφίστο αρχίζει να ανακαλύπτει τον κόσμο.

Μπαίνει σε καταγώγια που δε θα έμπαινε ποτέ, συνομιλεί με κακά πνεύματα και παρασύρει ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, τη Μαργαρίτα σε έναν έρωτα που θα την οδηγήσει σε τραγικό τέλος. Κατά τη διάρκεια αυτού του τα “ταξιδιού” ο Φάουστ αλλάζει συναισθήματα: απελπισία – έρωτας – μετάνοια. Ωστόσο η συμφωνία είναι κατά πως φαίνεται πράγμα απαράβατο και μη αναστρέψιμο.

Το έργο έχει την κλασική μορφή ποιητικού κειμένου με έντονα αρχαιοελληνικά τραγικά στοιχεία. Υπάρχει η επίκληση στον ποιητή, υπάρχει ο χορός που ενσαρκώνεται στη μορφή και στη φωνή των πνευμάτων, ο πρωταγωνιστής που σφάλλει, ένα πρόσωπο εξαιρετικά τραγικό μέχρι το τέλος.

Φτάνει σε ένα βασίλειο όπου βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Με την βοήθεια πάντα του Μεφίστο ο Φάουστ προτείνει στον βασιλιά να φτιάξει χάρτινο χρήμα για να σωθεί από την κρίση Όταν ο βασιλιάς υπακούει, η χώρα σώζεται  από την χρεοκοπία, όμως αυξάνεται η φιλαργυρία των πολιτών, όπου όλα πια μετριούνται με την αξία του χρήματος. Η κοινωνία διακατέχεται από την έμμονη σκέψη του κέρδους. Ο Γκαίτε βάζει εσκεμμένα τον ίδιο τον Διάβολο να συνεργήσει ώστε ο Βασιλιάς να ακούσει τα λόγια του Φάουστ και να εκδώσει χάρτινο χρήμα, υπονοώντας την σατανική του προέλευση. Ο ίδιος άλλωστε απεχθανόταν το χάρτινο χρήμα, και δεν το χρησιμοποίησε ποτέ στην ζωή του.

Δεν είναι τυχαίο που σε λίγο δεν θα αργήσει να έρθει στο προσκήνιο ο πόλεμος. Ο Φάουστ  ζητά από τον Μεφίστο εξουσία, δράση. Ο Μεφίστο επηρεάζει κι αυτή την φορά τους ανθρώπους να στραφούν εναντίον του εαυτού τους, έτσι ώστε να έχει την ευκαιρία ο Φάουστ να εδραιώσει την κυριαρχία του και να γνωρίσει την περιπέτεια της εξουσίας. Ανακηρύσσει τον Φάουστ γενικό διοικητή των βασιλικών στρατευμάτων και με την βοήθεια τριών γιγάντων ρίχνονται στην μάχη ενάντια των επαναστατημένων. Γνωρίζει την βία, τον θάνατο, τον πόνο, την καταστροφή.

Και μετά από όλα αυτά, αηδιασμένος επιστρέφει στην μοναξιά. Κατανοεί πως η ευτυχία δεν μπορεί να υπάρχει ούτε στην δόξα, ούτε στον πλούτο, ούτε στην εξουσία. Μετά από μια πορεία που ο ίδιος ανακαλύπτει τα ανθρώπινα πάθη στο μεγαλείο τους, αφού έχει γευθεί όσα μπορεί να γευθεί ένας άνθρωπος, αφού έχει διδαχτεί από την εμπειρία, αλλά όντας δυστυχισμένος, διαπιστώνει πως μόνο η αγάπη είναι ο βαθύτερος λόγος που η ψυχή μπορεί να βρει την γαλήνη της.

Κι αυτό πιστεύω είναι το διαχρονικό δίδαγμα του έργου. Πως ότι και να έχουμε καταφέρει σ΄ αυτή την ζωή, αν δεν έχουμε αγαπηθεί και αγαπήσει, παραμένουμε τελικά άδειοι, σε μια ζωή κενή, χωρίς νόημα.

Ο Γκαίτε έζησε από κοντά την κατάρρευση του φεουδαρχικού συστήματος και την ανάδυση της οικονομίας της αγοράς, που επέβαλε την αναδιοργάνωση ολόκληρου του κόσμου. Έζησε από κοντά την γέννηση του τραπεζικού συστήματος στη Γερμανία. Ο ίδιος γνώρισε τον έρωτα, την δόξα, αλλά και τον πόλεμο, την απώλεια, την καταστροφή. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως ο Γκαίτε ταυτίζεται με την ζωή του Φάουστ, αναζητά στην δραματική του πορεία, μια απάντηση στα ερωτήματα που απασχολούσαν την ζωή του, σε μια εποχή, όπου όλα άλλαζαν δραματικά.

Ο Θανάσης Λάμπρου, δόκιμος μεταφραστής του Σιλέσιου, του Τρακλ και του νεότερου Γκρίνμπαϊν (βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Γερμανόφωνης Λογοτεχνίας Goethe-Institut 2013), και σπουδές στην κλασσική φιλολογία του πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ, με τον τόμο Κάτω απ΄ τον ανοιχτό ουρανό, Εισαγωγή στον Γκαίτε, από τις εκδόσεις Περισπωμένη, έρχεται να μας προσφέρει ένα σημαντικό εργαλείο για να μελετήσουμε τον μεγάλο γερμανό ποιητή.

Ο Λάμπρου έχει μελετήσει σε βάθος τον Φάουστ. Οι 425 σελίδες του δοκιμίου, αποδεικνύουν από μόνες τους πως πρόκειται για μια εξονυχιστική μελέτη για το πως μπορούμε ως σύγχρονοι αναγνώστες να προσεγγίσουμε τον Φάουστ. Με μυθιστορηματικό θα έλεγα τρόπο αναλύει το έργο, ανακαλύπτει πτυχές που σήμερα μας αφορούν, αποδεικνύοντας την χρησιμότητά του στις μέρες μας.

Δεν είναι τυχαίο που ο Λάμπρου αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του δοκιμίου του στο δεύτερο μέρος της τραγωδίας όπου πρωταγωνιστεί η δύναμη του χρήματος και ο πόλεμος. Μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας τις αναλύσεις του, πόσο λίγο διαφέρει η εποχή  μας με εκείνη που γράφτηκε το έργο.

Ο Φάουστ, είναι ένα έργο που απασχολεί τις διαχρονικές ανθρώπινες αξίες, αλλά και συγχρόνως όλα αυτά που μας απομακρύνουν από την ουσία μας και μας εξανθρωπίζουν. Από την μια ο έρωτας, η αναζήτηση της γνώσης, η περιπλάνηση, κι από την άλλη το πάθος για πλούτη, ηδονές, εξουσία. Ο άνθρωπος αντιμέτωπος με την πνευματικότητά του και με τα γήινα χαρακτηριστικά  του.

Ο Γκαίτε, επιλέγει την ιστορία του Φάουστ καθόλου τυχαία. Γνωρίζει πως μέσα μας παλεύει το κακό με το καλό. Πως πάντα ο άνθρωπος προσπαθούσε, χωρίς αποτέλεσμα να ξεφύγει από ζωώδη του χαρακτηριστικά. Ο Φάουστ είναι ένα αντιφατικό άτομο, που εξαντλείται να βρει την ευτυχία, ξεχνώντας πως μόνο με την αγάπη μπορεί να πορευτεί ο άνθρωπος προς την γαλήνη.

Ο Λάμπρου προσεγγίζει το έργο όχι σαν φιλόλογος, ούτε σαν αναλυτής, αλλά σαν ένας “άνθρωπος που πάσχει και αγωνιά σε έναν κόσμο ο οποίος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καθ΄ ολοκληρίαν φαουστικός”. Νομίζω πως δεν έχει γραφτεί παρόμοιο έργο στην ελληνική γλώσσα. Και το σπουδαιότερο, μετά την ανάγνωσή του, έχεις την επιθυμία να προσεγγίσεις το ίδιο το έργο, όμως με διαφορετική αυτή την φορά ματιά, σαν να σου αποκαλύπτονται καινούργια στοιχεία.

Το στοίχημα που βάζει ο Λάμπρου είναι αυτό. Να στραφούμε στο ίδιο το έργο. Η μελέτη του δεν είναι ακαδημαϊκή, φανερώνει την αγάπη του συγγραφέα για τον Γκαίτε.

Η αληθινή τέχνη δεν έχει σύνορα. Είναι πανανθρώπινη. Μας αφορά το ίδιο σήμερα, όπως και τους αναγνώστες του 19ου αιώνα. Γράφει ο Λάμπρου: “πως στεκόμαστε απέναντι στη λογοτεχνία, ειδικά στην μεγάλη λογοτεχνία; Κατορθώνουμε να διαπεράσουμε εκείνο το αστραφτερό σκοτάδι που συχνά την περιβάλλει; Τα έργα της λογοτεχνίας δεν είναι αντικείμενα που μπορούμε να μετρήσουμε με τις υποκειμενικές μας δυνάμεις για να βγάλουμε μερικά συμπεράσματα, είναι καταγραφές ψυχικών διαδρομών”. Το στοίχημα του Λάμπρου, που το πετυχαίνει, είναι να αγαπήσουμε με την σειρά μας τις ψυχικές αυτές διαδρομές. Πόσο μάλλον, όταν αυτές είναι επίκαιρες σήμερα όσο ποτέ.

Άνθρωπε, προτρέπει ο Γκαίτε, μην γίνεσαι καταναλωτικό θεριό, μην μένεις με ανοιχτό το στόμα μπροστά σε εικονικές οθόνες, κοίτα καλύτερα τον αστερωμένο ουρανό, μην παραδίνεσαι αμαχητή στα χαμηλά ένστικτα.

Ο Φάουστ είναι ένας τραγικός ήρωας. Πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για να φτάσει στην απόλυτη εμπειρία και γνώση, αλλά στο τέλος, διαπιστώνει πως όλο αυτό το ταξίδι δεν έχει νόημα, αν δεν ανθίζει η αγάπη για τον άνθρωπο.

Καταλήγει ο Λάμπρου: “Ζήσε άνθρωπε, τη ζωή με λογισμό και μ΄ όνειρο, ζήσε το κρυφό μυστήριο που συνέχει τα πάντα, ζήσε την φύση όχι απλώς και μόνο σαν πεδίο αξιοποίησης και δραστηριοποίησης, αλλά σαν τον χρυσό ιστό που κρατά σε κίνηση την αλληλουχία των πάντων”.

Ένα σπουδαίο μήνυμα που χρειάζεται να του δώσουμε μέγιστη σημασία στις μέρες μας. Τι θέλουμε τελικά; Να απαρνηθούμε την φύση μας ή να γίνουμε ένα μαζί της;

σχολιο Κων/νου

«Τι θέλουμε τελικά ; Να απαρνηθούμε την φύση μας ή να γίνουμε ένα μαζί της ;»
Πολύ νόημα σε μία γραμμή, τόσο που είναι ενδέχεται να ανήκει σε μυστική Θεολογία.…….

=================

Ό,τι κάνει ο Θεός είναι τέλειο, δεν κάνει ποτέ λάθη!

Ένας αυτοκράτορας είχε έναν υπηρέτη που, κάτω από όλες τις συνθήκες, πάντα έλεγε:

            “- Αφεντη , μην αποθαρρύνεσαι γιατί ό,τι κάνει ο Θεός είναι τέλειο. Ποτέ δεν κάνει λάθη ! “

           Μια μέρα πήγαν για κυνήγι και ένα άγριο ζώο επιτέθηκε στον βασιλιά.  Ο υπηρέτης κατάφερε να σκοτώσει το ζώο, αλλά δεν μπόρεσε να εμποδίσει τη μεγαλειότητά του να χάσει ένα δάχτυλο.  Θυμωμένος και μη δείχνοντας ευγνωμοσύνη, ο βασιλιάς είπε:

           – Αν ο Θεός ήταν καλός, δεν θα είχα δεχτεί επίθεση και δεν θα έχανα το δάχτυλό μου. Ο υπηρέτης του απάντησε:

           ” – Παρ’ όλα αυτά, μπορώ μόνο να σας πω ότι ο Θεός είναι καλός και ότι ό,τι κάνει είναι τέλειο. Δεν κάνει ποτέ λάθη. Έξαλλος από την απάντηση, ο βασιλιάς διέταξε να συλλάβουν τον υπηρέτη του. Ενώ τον πήγαιναν στη φυλακή, είπε πάλι στον αυτοκράτορα:

            “ – Ο Θεός είναι καλός και τέλειος, μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό !

            Μια άλλη μέρα, ο βασιλιάς πήγε μόνος του για άλλο ένα κυνήγι και συνελήφθη από τους άγριους που χρησιμοποιούν τα ανθρώπινα όντα για θυσίες.  Στο βωμό οι άγριοι είδαν ότι του έλειπε το δάχτυλο του αυτοκράτορα, οπότε αφέθηκε ελεύθερος γιατί δεν θεωρήθηκε «πλήρης» για να προσφερθεί στους θεούς.  Όταν επέστρεψε στο παλάτι, διέταξε την απελευθέρωση του δούλου του και είπε:

           ” – Φίλε, ο Θεός ήταν πολύ καλός μαζί μου. Παραλίγο να σκοτωθώ, αλλά για την έλλειψη ενός δακτύλου, με άφησαν ελεύθερο. Αλλά έχω μια ερώτηση:

           « – Αν ο Θεός είναι τόσο καλός όσο λες… γιατί σου επέτρεψε να καταλήξεις στη φυλακή;

 Ο υπηρέτης του του απάντησε:

           “- Αγαπητέ μου αφέντη, αν δεν ήμουν φυλακή, θα είχα πάει μαζί σου και ίσως να είχα θυσιαστεί. Δεν μου λείπει ούτε ένα δάχτυλο. Ό,τι κάνει ο Θεός είναι τέλειο, δεν κάνει ποτέ λάθη ! ”  Συχνά παραπονιόμαστε για πολλά πράγματα στη ζωή και τα αρνητικά πράγματα που μας συμβαίνουν σε καθημερινή βάση, ξεχνώντας ότι όλα γίνονται για κάποιο σκοπό.

           Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας ;

=========

ΠΑΡΑΒΟΛΉ Ο ΧΩΡΙΚΌΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΆΣ.

« Πριν από πολύ καιρό, πολύ καιρό πριν, υπήρχε ένας βασιλιάς που του άρεσε να ψαρεύει.  Μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα, τηλεφώνησε  ο μετεωρολόγος του δικαστηρίου και τον ρώτησε πώς θα είναι ο καιρός αύριο, γιατί ήθελε να πάει για ψάρεμα.

 Ο μετεωρολόγος τον διαβεβαίωσε ότι αύριο θα έχει εξαιρετικό καιρό, μόνο καλό για ψάρεμα.  Την επόμενη μέρα ο βασιλιάς πήρε τη βασίλισσα του και πήγαν για ψάρεμα.  Στο δρόμο συνάντησαν έναν χωρικό που τραβούσε έναν γάιδαρο πίσω του.  Ο χωρικός είδε τον βασιλιά με τα καλάμια ψαρέματος και είπε απαλά:

  – Μεγαλειότατε, καλύτερα να πάρετε το δρόμο της επιστροφής.  Σε λίγα λεπτά θα βρέξει.  Θα γίνει μεγάλη καταιγίδα!

 Ο βασιλιάς ήταν ευγενικός, αγαπούσε τους υπηκόους του.  Είπε στον χωρικό:

 – Έχω τον καλύτερο μετεωρολόγο σε ολόκληρο το βασίλειο, είναι ο πιο έμπειρος από όλους.  Επιπλέον, τον πληρώνουν πολύ καλά.  Μου είπε ότι σήμερα δεν θα βρέξει καθόλου.  εμπιστεύομαι τό μετεωρολόγο..  Χωρίς παρεξήγηση.

 Σε λίγα λεπτά ξεκίνησε μια καταρρακτώδης βροχή η οποία  μεταμορφώθηκε, αργότερα σε ισχυρή καταιγίδα.

 Ο βασιλιάς, η βασίλισσα και οι συνοδοί τους έφτασαν στο παλάτι και ο βασιλιάς αποφάσισε ότι ο μετεωρολόγος έπρεπε να απολυθεί και αμεσως κάλεσε τον χωρικό με τον οποίο είχε μιλήσει στο δρόμοι.

 Ο χωρικός ήρθε και πήρε την καλύτερη προσφορά της ζωής του.  Το κύρος  να είσαι μετεωρολόγος του Βασιλιά και ένα παχύ μισθό.

 Δυστυχώς, ο ταπεινός και έντιμος αγρότης αποφάσισε να μην δεχτεί την προσφορά του βασιλιά.

 Μεγαλειότατε, δεν γνωρίζω τίποτα για τη μετεωρολογία.  Ξέρω για τον καιρό από το γαϊδούρι μου.  Αν τα αυτιά του γαϊδάρου είναι κάτω το πρωί, σημαίνει ότι θα βρέξει εκείνη τη μέρα.

 Έτσι, ο βασιλιάς προσέλαβε τον γάιδαρο.

 Και από εδώ ξεκίνησε η ιστορία της πρόσληψης γαϊδάρων για να καλύψουν τις θέσεις εργασίας με τη μεγαλύτερη σημασία και επιρροή ».

 Δεν ξέρω την πηγή, αλλά φαίνεται επίκαιρη.

Posted by PROSKINITIS

=============