200 χρόνια από τις Σφαγές της Χίου από τους Οθωμανούς Τούρκους // Η Άλωση της Τριπόλεως και η ανθελληνική Προπαγάνδα της Στοάς και της Συναγωγής για το δήθεν Ολοκαύτωμα των Εβραίων τοκογλύφων που είχαν φύγει από την Τρίπολη

Ομιλία του Κωνσταντίνου Γεωργ. Καρατζά, Θεολόγου Καθηγητή του 1ου ΕΠΑΛ Χίου στην κεντρική πλατεία της Χίου στα πλαίσια του “Δρόμου μνήμης (λαμπαδηδρομία) των Σφαγών της Χίου (1822-2022)” την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Αγαπητοί-ες συνάδελφοι-ισες εκπαιδευτικοί, αγαπητοί-ες μαθήτριες-ες, κυρίες και κύριοι· στο νησί της μαστίχας, τη Χίο το έδαφος στο οποίο βλάστησε το δέντρο της ελευθερίας ποτίστηκε με μπόλικο αίμα. Αναλυτικότερα, κατά το δεύτερο έτος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ο Χιώτης οπλαρχηγός Αντώνης Μπουρνιάς και ο αρχηγός της επανάστασης στη Σάμο, Λυκούργος Λογοθέτης ξεσήκωσαν τους Χιώτες εναντίον των Τούρκων. Έτσι, στις 11 Μαρτίου του 1822 ο Λογοθέτης αποβιβάστηκε στο Κοντάρι με 2.000 άνδρες και πολιόρκησε το Κάστρο της πόλης της Χίου, όπου είχαν καταφύγει οι Τούρκοι του νησιού.

Η αντίδραση των Τούρκων ήταν άμεση. Μόλις έμαθαν στην Κωνσταντινούπολη το γεγονός της επανάστασης της Χίου, το θεώρησαν ως προσβολή, γιατί η Χίος ήταν μια πλούσια και προνομιούχος περιοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κι έστειλαν στο νησί τον Τουρκικό στόλο με αρχιναύαρχο τον Καρά Αλή.

Αρχικά, στις 13 Μαρτίου του 1822 στην Κωνσταντινούπολη σφαγιάστηκαν τρεις πρόκριτοι Χιώτες, που κρατούνταν όμηροι εκεί από τον Ιανουάριο, οι Θεόδωρος Ράλλης, Μιχαήλ Σκυλίτζης και Παντολέων Ροδοκανάκης, καθώς και άλλοι 60 επιφανείς Χιώτες έμποροι.

Τη Μεγάλη Πέμπτη 30 Μαρτίου του 1822 ο Τουρκικός στόλος, αποτελούμενος από 46 πλοία και 7000 στρατιώτες, έφτασε στο βόρειο τμήμα του νησιού. Λίγες ώρες μετά, οι Τούρκοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στο νησί και ενώθηκαν με άλλους ομοεθνείς τους, που είτε είχαν βγει ορμητικά από το Κάστρο της πρωτεύουσας του νησιού είτε είχαν φτάσει από τα απέναντι μικρασιατικά παράλια και ξεκίνησαν τη σφαγή, τις λεηλασίες και το κάψιμο της πόλης. Ο Λογοθέτης και ο Μπουρνιάς αποχώρησαν προς το εσωτερικό του νησιού, λέγοντας το σύνθημα ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Τη Μεγάλη Παρασκευή, 31 Μαρτίου του 1822, κάηκε ο Ναός της Παναγίας της Τουρλωτής και δόθηκε το σύνθημα στους Τούρκους για γενική αιματοχυσία και αποτέφρωση της πόλης. Από εκείνη τη μέρα και για 4 μήνες έφταναν Τούρκοι κατάδικοι από τις απέναντι Μικρασιατικές ακτές με σκοπό το φόνο, τη λεηλασία και τα λάφυρα. Υπολογίζεται ότι κατέφθασαν 40.000 Τούρκοι άτακτοι αυτήν την περίοδο. Ταυτόχρονα, ο Τούρκος διοικητής του νησιού, Βαχήτ Πασάς ανήγγειλε τη διαταγή του Σουλτάνου Μαχμούτ του Β΄ να θανατώνονται βρέφη έως 3 ετών, αγόρια και άνδρες άνω των 12 ετών, γυναίκες άνω των 40 ετών, να αιχμαλωτίζονται κορίτσια και γυναίκες από 3 έως 40 ετών και αγόρια από 3 έως 12 ετών. Θα γλίτωναν μόνο όσοι θα ασπάζονταν το Ισλάμ.

Μετά την καταστροφή της πόλης της Χίου, οι περισσότεροι Χιώτες άρχισαν να μετακινούνται προς το εσωτερικό του νησιού για να σωθούν από το μένος και την εκδικητική μανία των Τούρκων. Τα καταφύγιά τους ήταν αρχικά οι Καρυές, ο Ανάβατος, το Αίπος, η Νέα Μονή, το μοναστήρι του Αγίου Μηνά και ο Άγιος Γεώργιος ο Συκούσης. Εκεί άρχισαν να διοργανώνουν αντιστάσεις αληθινά ηρωικές.

Στις 2 Απριλίου 1822, Κυριακή του Πάσχα μπήκαν 15.000 Τούρκοι στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα, που υπήρχε στον περίβολο και είτε έσφαξαν, είτε έκαψαν ζωντανούς τους 2000 περίπου Χιώτες, γυναικόπαιδα ως επί το πλείστον, που είχαν κρυφτεί εκεί. Στη συνέχεια, πυρπόλησαν το μοναστήρι. Την ίδια μέρα το ίδιο γεγονός έλαβε χώρα και στη Νέα Μονή. Η κατάσταση γενικεύτηκε και σε άλλα χωριά της Χίου. Οι Σαμιώτες εγκατέλειψαν τη Χίο και έπλευσαν προς τα Ψαρά.

Την Τετάρτη 5 Απριλίου του 1822 ο Καρά Αλής έβγάλε ανακοίνωση, πως όσοι Χιώτες θα παρέδιδαν τα όπλα τους και θα επέστρεφαν στην πόλη, θα αφήνονταν ελεύθεροι, θα τους δίνονταν δηλαδή αμνηστία. Μάλιστα, εξασφάλισαν οι Τούρκοι και επιστολή του φυλακισμένου Μητροπολίτη Χίου Πλάτωνα Φραγκιάδη και των Δημογερόντων, η οποία ανέφερε τις ειλικρινές προθέσεις των Τούρκων. Οι πρόξενοι της Αγγλίας, της Αυστρίας και της Γαλλίας στο νησί ανέλαβαν να μεταφέρουν την παραπάνω πρόταση στους Χιώτες και να τους πείσουν. Οι Χιώτες εμπιστεύθηκαν τους πρόξενους και άρχισαν να επιστρέφουν και να παραδίδουν τα όπλα τους. Βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, οι Τούρκοι αθέτησαν το λόγο τους και άρχισαν να σφάζουν όσους κατέβαιναν στην πόλη. Η μεγάλη σφαγή συνεχίστηκε και στην κεντρική Χίο (Βροντάδο, Πιτυός, Θυμιανά και μετά Βορειόχωρα).

Στο ακρωτήρι του Κάβο Μελανιός, απέναντι από τα Ψαρά βρήκαν καταφύγιο περίπου 10.000 Χιώτες και περίμεναν τα ψαριανά πλοία να τους μεταφέρουν στα Ψαρά. Δυστυχώς, όμως, η μεγάλη θαλασσοταραχή τους στάθηκε εμπόδιο και σφαγιάσθηκαν σχεδόν όλοι από τους Τούρκους με απερίγραπτη λύσσα. Ήταν μάλιστα τόσο πολύ το αίμα των αθώων, που η θάλασσα μελάνιασε γύρω από τον κάβο και την παραλία.

Πέντε μέρες μετά, στις 23 Απριλίου του 1822 απαγχονίστηκαν στην τάφρο του Κάστρου της πόλης της Χίου ο τότε Μητροπολίτης Χίου Πλάτων Φραγκιάδης, ο διάκονός του Μακάριος Γαρρής ή Γέμελος και 9 πρόκριτοι. Στη συνέχεια, θανατώθηκαν ανά δέκα με τον ίδιο τρόπο και οι υπόλοιποι 60 δημογέροντες που ήταν φυλακισμένοι σε μια σκοτεινή και υγρή φυλακή του Κάστρου. Τα σκοτωμένα σώματά τους χλευάστηκαν από τους Τούρκους, οι οποίοι τα έριξαν μετά στη θάλασσα.

Λίγες μέρες μετά την καταστροφή, σχεδιάστηκε ναυτική επίθεση του στόλου των τριών ναυτικών νησιών εναντίον του τουρκικού στόλου στο στενό του Τσεσμέ. Στις 18 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίθεση. Οι Έλληνες έκαναν αρκετές ζημιές στον τούρκικο στόλο, αλλά απέτυχαν να πυρπολήσουν τη ναυαρχίδα του Καρά Αλή.

Την 1η Ιουνίου του 1822 ο Ψαριανός Κωνσταντίνος Κανάρης μαζί με τον Υδραίο Ανδρέα Πιπίνο και 40 Ψαριανούς ξεκίνησαν από τα Ψαρά με 2 πυρπολικά και 4 περιπολικά πλοία και, αφού μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων, μπήκαν στο στενό της Χίου με βόρειο άνεμο. Κρύφτηκαν και περίμεναν να βραδιάσει. Τέλειωνε τότε, 6 του μηνός Ιουνίου, το Ραμαζάνι των Τούρκων και ξεκινούσε η γιορτή του Μπαϊραμιού. Στην τουρκική ναυαρχίδα επικρατούσε χαρά και κέφι με πολλούς καλεσμένους και κάποιες δυστυχισμένες αιχμάλωτες, περίπου 2000 άτομα.

Τότε τα δύο πυρπολικά κατάφεραν να μπουν ανάμεσα στα τουρκικά πλοία. Ο Κανάρης κατευθύνθηκε κατά την ναυαρχίδας του Καρά Αλή, ενώ ο Πιπίνος κατά της υποναυαρχίδας. Ο Κανάρης τα κατάφερε να πυρπολήσει την ναυαρχίδα, ενώ ο Πιπίνος δεν τα κατάφερε, γιατί βιάστηκε και έγινε αντιληπτός από τους Τούρκους. Η ναυαρχίδα, όμως, τυλίχθηκε στις φλόγες και μετά ανατινάχτηκε, σκοτώνοντας και τον Καρά Αλή. Μ’ αυτόν, λοιπόν, τον τρόπο ο Κανάρης εκδικήθηκε τη Σφαγή της Χίου.

Στις 7 Ιουνίου εξαπολύεται και τρίτο γιουρούσι των μαινόμενων Τούρκων στα Μαστιχοχώρια και ολοκληρώνεται η καταστροφή του νησιού.

Το νησί ερημώθηκε. Οι Τούρκοι έφεραν από τον Τσεσμέ άλλους 600 Χριστιανούς για να μαζέψουν τη μαστίχα. Αυτοί, όμως, αγνοούσαν την καλλιέργειά της, κι έτσι οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αφήσουν ελεύθερους αρκετούς Μαστιχοχωρίτες για να καλλιεργήσουν τους σκίνους.

Μετά την καταστροφή, από τους 117.000 Χριστιανούς που ήταν ο τότε πληθυσμός της Χίου, έμειναν περίπου 1800 – 2000 άνθρωποι. 21.000 ήταν οι διασωθέντες φυγάδες, από τους οποίους οι 2.000 είχαν κρυφτεί στα βουνά και στις σπηλιές, και οι οποίοι κατέφυγαν στα Ψαρά, Τήνο, Σύρο, Άνδρο, Αγκώνα, Τεργέστη, Μασσαλία, Οδησσό, Μάλτα, Λονδίνο κ. ά. και 52.000 οι αιχμάλωτοι, που πουλήθηκαν ως δούλοι στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Υπολογίζουμε, δηλαδή, ότι σφαγιάσθηκαν περίπου 42.000 Χιώτες.

Οι Σφαγές της Χίου συγκλόνισαν όχι μόνο τον Ελληνισμό, αλλά και όλη την Ευρώπη. Οι εφημερίδες της εποχής εκείνης έγραφαν άρθρα εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους για τις μεγάλη Σφαγή. Βιβλία κυκλοφορούσαν στην Αγγλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία και οι Φιλέλληνες προσπαθούσαν να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για να βοηθήσουν τα θύματα. Από τη μεγάλη Σφαγή της Χίου εμπνεύστηκε ο μεγάλος Γάλλος ζωγράφος Ντελακρουά τον περίφημο πίνακά του, Η Σφαγή της Χίου, που κοσμεί σήμερα το Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι (αντίγραφό του φυλάσσεται στο Βυζαντινό Μουσείο Χίου) και ο Βίκτωρ Ουγκώ το εξαίρετο ποίημά του Το Ελληνόπουλο.

Εμείς οι Νεοέλληνες οφείλουμε τέτοια γεγονότα να μην τα λησμονούμε ως ελάχιστο φόρο τιμής σ’ όλους εκείνους που θυσίασαν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι!!!!! Οφείλουμε να μην τα λησμονούμε για να μην επαναληφθούν στο μέλλον, για να μην τα ξαναζήσουμε!!!!!!!!

=========

Η Άλωση της Τριπόλεως και η ανθελληνική Προπαγάνδα της Στοάς και της Συναγωγής για το δήθεν Ολοκαύτωμα των Εβραίων τοκογλύφων που είχαν φύγει από την Τρίπολη

Γράφει ο Σπυρίδων Χατζάρας 

 Ο Αναστάσιος Αβραντώνης ,ανέβηκε με σκοινί πάνω στα τείχη της Τρίπολης, τη νύχτα της 22ας προς την 23η Σεπτεμβρίου 1821, και έτσι άρχισε το «ρεσάλτο» που οδήγησε στην Άλωση της Τρίπολης.

 Η σιωνιστική προπαγάνδα περί του δήθεν «Ολοκαυτώματος » της Τριπολιτσάς έχει επιβληθεί με τους χαφιέδες και ρουφιάνους της, και αντιστάσεως μη ούσης. όπου και να κοιτάξεις, θα διαβάσεις οτι, «στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, έξι μήνες μετά από την έναρξη της επανάστασης του 1821 έγινε η σφαγή της Τριπολιτσάς. Η Τριπολιτσά πέφτει στα χέρια των Έλλήνων επαναστατών και 32.000 τούρκοι και εβραίοι πέφτουν νεκροί»

 Και αποδίδουν το ψέμα στον Κολοκοτρώνη που ουδέποτε μίλησε για αριθμό και ουδέποτε μίλησε για Εβραίους. 

 Η Εβραϊκή προπαγάνδα μιλάει τώρα για τον «φοβερό Αντισημιτισμό που έδειξαν οι Έλληνες το 1821», και για 5000 εβραίους της Τρίπολης «που εξολόθρευσε στην Τριπολιτσά ο Κολοκοτρώνης » (!!!!) 

Επικαλούνται τον εβραίο Πιερόν, που γράφει ψευδώς ότι, «από το 1821 μέχρι το 1831 που ιδρύθηκε το Ελληνικό Κράτος, ο Εβραϊκός Πληθυσμός της Ελλάδος συρρικνώθηκε δραματικά εξ αιτίας των σφαγών και της μεταναστεύσεως.Οι Εβραίοι έφευγαν από την Ελλάδα για να μην τους σφάξουν οι Έλληνες! Οι Εβραϊκές Κοινότητες της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας εξαλείφθηκαν παντελώς από τους επαναστατημένους Έλληνες». 

 Επικαλούνται επίσης τον δήθεν αυτόπτη πράκτορα Μαξίμ Ρεμπό και «τον μεγάλο Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ». 

 Η ΜΟΝΗ Αλήθεια είναι ότι στην «Τριπολιτσά» δεν υπήρχαν 5000 Εβραίοι για να «σφαγούν» , και οι περισσότεροι από τους 400 ως 500 που ζούσαν σε όλη την Πελοπόννησο είχαν φύγει για τη Λάρισσα με την έναρξη της Επανάστασης, επειδή δεν τους σήκωνε ο τόπος αφού ήσαν τοκογλύφοι που έπιναν το αίμα των Ελλήνων

 Κατά την αρχή της πολιορκίας μέσα στην Τρίπολη βρισκόντουσαν περίπου 200 Εβραίοι από τους οποίους οι πλουσιότεροι είχαν φύγει δωροδοκώντας και τους Αλβανούς της φρουράς και τους Έλληνες πολιορκητές. 

 Άλλοι μοντέρνοι Μιχάουζεν πιο αυτοσυγκρατημένοι μιλάνε για 2000 εβραίους νεκρούς. 

 Όμως , οι εκθέσεις της «Εταιρείας» υπολόγιζαν τους Εβραίους της Τρίπολης σε 400 και ο Άγγλος κατάσκοπος Γκόρντον , εγραψε στο Λονδίνο οτι στην Τρίπολη κατοικούσαν 7000 Τούρκοι ,7.000 Έλληνες και 1.000 Εβραίοι. 

 Αυτός είναι ο μεγαλύτερος αριθμός που δόθηκε από «αυτόπτη» έστω και πράκτορα. 

 Πως σφάχτηκαν λοιπόν είτε 5000 είτε 2000 που λένε οι ψεύτες; 

 Τα χοντρά εβραϊκά ψέματα του εβραίου Μπερνάρ Πιερόν και άλλων πρακτόρων λένε ότι οι Εβραϊκές Κοινότητες της Θήβας, της Ναυπάκτου και της Πάτρας εξαλείφθηκαν παντελώς από τους επαναστατημένους Έλληνες. 

 Η Ναύπακτος λόγω των ισχυρών οχυρώσεων της έμεινε στα χέρια των Τούρκων και ήταν η στρατιωτική τους βάση στην περιοχή και παραδόθηκε στις 18 Απριλίου 1829. 

Εκεί δεν έγινε καμία σφαγή . 

 Η Θήβα κατελήφθη αμαχητί στις αρχές του Απριλίου 1821, διότι οι Τούρκοι και οι Εβραίοι της πόλης είχαν ήδη καταφύγει στη Χαλκίδα μαζί με τις οικογένειές τους. 

 Σύμφωνα με τα εβραϊκά στοιχεία και τον Πουκεβίλ το 1818 υπήρχαν στην Πάτρα 17 εβραϊκές οικογένειες και μία συναγωγή, καθώς και ορισμένοι Ρωμανιώτες, που είχαν εξελληνίσει τα ονόματά τους και μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα, και κάποιοι που είχαν γίνει για πολιτικούς λόγους Χριστιανοί.  Όλοι αυτοί συγκεντρώθηκαν στο Κάστρο, μαζί με τους Τούρκους . Στην Κοινότητα των Πατρών υπάγονταν και οι Εβραίοι του Μεσολογγίου και του Αγρινίου.

 Όπως ανέφερε ο Άγγλος κατάσκοπος Ληκ, στο Αγρίνιο το 1804, υπήρχαν , 40 εβραϊκές κατοικίες. 

 Όσοι Έλληνες πρόλαβαν έφυγαν από την Τρίπολη, στην οποία κατέφυγαν οι Μπαρδουνιώτες και οι Λαλαίοι Τούρκοι. 

 Τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου, κατά την ανακωχή , μέγα πλήθος πεινασμένων γυναικών και παιδιών, των Τούρκων, αλλά και των φτωχών Εβραίων, βγήκαν από την πόλη, και αφέθηκαν να μένουν στα μετόπισθεν του ελληνικού στρατοπέδου, στον δρόμο προς τα Καλάβρυτα και να διατρέφονται όπως μπορούσαν. 

 Αυτοί αργότερα υπολογίστηκαν στους 2-3000. Ορισμένοι από του πλουσίους Εβραίους και Τούρκους της Τρίπολης, έκαναν ιδιωτικές διαπραγματεύσεις με οπλαρχηγούς για την ασφαλή έξοδό τους από την πολιορκημένη πόλη καταβάλλοντας το αντίτιμο, όπως λέγει και ο πράκτορας Ρεμπώ. 

 Οι περισσότεροι από τους 400 εβραίους της Τρίπολης είχαν ήδη φύγει με αυτόν τον τρόπο πριν την άλωση. 

 Οι περίπου 4000 Αλβανοί της πόλης έφυγαν για την Ήπειρο υπό την προστασία του Κολοκοτρώνη με ξεχωριστή συμφωνία.  Οι περισσότεροι από τους 3.500 στρατιώτες του Κεχαγιάμπεη σκοτώθηκαν στις μάχες μέχρι την άλωση. 

Επομένως από τους 10-12.000 πολιορκημένους, είχαν απομείνει πολλοί λιγότεροι , εκ των οποίων οι εβραίοι θα ήταν λιγότεροι από 100. 

 Σύμφωνα με τα όσα γράφηκαν σε Αμερική και Αγγλία το 1835 και το 1839, που ήταν πιο κοντά στα γεγονότα, όλα τα θύματα της «σφαγής της Τριπόλεως» μετά την άλωση ήταν 6.000-8.000. 

Αυτοί οι 6-8000 εκ των οποίων ίσως να ήταν και 100 περιούσιοι , έγιναν 30-32.000 Και οι Εβραίοι έφτασαν τις 5000. 

 Ο βασικός Μινχάουζεν εκτός από τον πράκτορα Ρεμπώ, που ήταν στο στρατόπεδο της Τρίπολης, ήταν και ο πράκτορας Τζωρτζ Φίνλεϋ που στάλθηκε στην Ελλάδα μαζί με τον Βύρωνα το 1823 . Ο Φίνλεϋ λάνσαρε τη θεωρία της «σφαγής». 

 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: 

Ουδέποτε έγινε σφαγή 5000 Εβραίων στην Τριπολιτσά διότι 5000 Εβραίους δεν είχε το 1821 όλη η Πελοπόννησος. 

Στην Τρίπολη έμεναν ορισμένοι σαράφηδες – τοκογλύφοι.

 Η μεγαλύτερη κοινότητα των Εβραίων ήταν στην Πάτρα, όπου έμειναν κλεισμένοι στο Κάστρο μαζί με τους Τούρκους, και δεν έπαθαν τα τίποτα. 

Έφυγαν μαζί με τους Τούρκους όπως και από τη Ναύπακτο παραδόθηκε με συνθήκη και όλοι οι έγκλειστοι κάτοικοι Τούρκοι και Εβραίοι, έφυγαν σώοι και αβλαβείς και πήγαν στην Λάρισα, τη Σμύρνη, τα Επτάνησα, και την Ιταλία. 

Η εβραϊκή προπαγάνδα και κάθε λογής ρουφιάνοι κουκουλώνουν τις σφαγές των Ελλήνων στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη που οργάνωσε ο εβραίος Σαράφμπασί του Σουλτάνου Χασκέλ.( EZEKIEL BEN JOSEPH NISSIM MENAHEM GABBAI), μαζί με την εταιρεία της Ανατολής που στις 23 Σεπτεμβρίου/ 5 Οκτωβρίου 1821 έκαναν το Ολοκαύτωμα του Γαλαξειδίου.

==================

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Αὐτὸς ὁ ἱστότοπος χρησιμοποιεῖ τὸ Akismet γιὰ νὰ μειώσει τὰ ἀνεπιθύμητα μηνύματα. Μάθετε τί συμβαίνει μὲ τὰ δεδομένα τῶν σχολίων σας.