Χαριτωμένα αποφθέγματα από τον Αββά Παμβώ

Εαυτόν εσταύρωσε Παμβώ τω βίω,
Kαι σοι παρέστη Σώτερ εσταυρωμένε.

Τη αυτή ημέρα 18 η Ιουλίου , μνήμη του Όσιου Παμβώ

Ο Όσιος Παμβώ στάθηκε στόλισμα των ασκητών του ορούς της Νιτρίας και ήταν σύγχρονος της Άγιας Μελάνης και του Αγίου Ισιδώρου.

Ο όσιος Παμβώ ήταν μεγάλος σε όλα του. Στην ευσέβεια, στην ομιλία, στη σιωπή, στη συμβουλή, στην επιείκεια, στην αυστηρότητα, στην πείρα, στη γνώση, στη σοφία, στην απλότητα και γενικά παντού. Ανέδειξε θαυμάσιους μαθητές, όπως τον επίσκοπο Διόσκορο, τον Άμμωνα και τον Ιωάννη, τον ανεψιό του Δρακοντίου. Ενώ ήταν πάντοτε εγκρατής και σκληραγωγημένος, είχε υγεία ακμαία και στη ζωή του δεν αρρώστησε καθόλου. Ο θάνατος του υπήρξε όχι μόνο ήσυχος και ανώδυνος, αλλά και ευχάριστος, προς τον ουράνιο Πατέρα. Τον κήδευσαν τα πνευματικά του παιδιά, δοξολογώντας τον Θεό, που τους αξίωσε να διδαχτούν από τον μεγάλο αυτό ασκητή

_ Ήταν ένας λεγόμενος Αββάς Παμβώ και γι΄ αυτόν αναφέρουν, ότι επί τρία χρόνια παρακαλούσε τον Θεό, λέγοντας: «Μή με δοξάσης πάνω στη γη». Και τόσο τον δόξασε ο Θεός, ώστε δεν μπορούσε κάποιος να τον ατενίση κατά πρόσωπο, από τη δόξα οπού έλαμπε στην όψη του.

_ Είπε ο Αββάς Παμβώ: «Εάν έχης καρδιά, μπορείς να σωθής.»

_ Έλεγαν για τον Αββά Παμβώ, ότι, καθώς έλαβε ο Μωυσής την εικόνα της δόξας του Αδάμ, όταν δοξάσθηκε το πρόσωπό του, έτσι και του Αββά Παμβώ σαν αστραπή έλαμπε το πρόσωπο και ήταν σαν βασιλεύς καθισμένος στον θρόνο του. Το ίδιο συνέβαινε με τον Αββά Σιλουανό και τον Αββά Σισώη.

_ Ρώτησε ο Αββάς Θεόδωρος της Φέρμης του Αββά Παμβώ: «Πες μου λογο ωφέλιμο». Και με πολύ κόπο του είπε: «Θεόδωρε, πήγαινε, έχε το έλεός σου επάνω σε όλους. Γιατί το έλεος δίνει παρρησία ενώπιον του Θεού.»
_Τέκνον μου, εις τας τοιαύτας ημέρας, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

_Ένας αδερφός ρώτησε τον Αββά Παμβώ, αν είναι καλό να επαινεί κανείς τον πλησίον του. Και του αποκρίθηκε: Καλύτερα είναι να σιωπά. 

_Μια παρθένος πήγε στον Αββά Παμβώ και του λέγει:

«Αββά, εγώ νηστεύω πολύ και τρώω ανά επτά ημέρες. Κάνω και διάφορες άλλες ασκήσεις. Έχω αποστηθίσει τη Πάλαια και Καινή Διαθήκη. Τί μου υπολείπεται ακόμη να πράξω, ώστε να φθάσω στην τελειότητα;»

Ο σοφός γέροντας της λέει: Παιδί μου, όταν κανείς σε βρίσει, σε χλευάσει, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε επαινεί; – Όχι..

Όταν σε επαινεί κάποιος, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε βρίζει; – Όχι Αββά…

Άντε παιδάκι μου πήγαινε, λέει, και τίποτα δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα…

_ Ήλθαν κάποτε αδελφοί στον Αββά Παμβώ και τον ρώτησε ο ένας, λέγοντας: «Αββά, εγώ επί δυο μέρες νηστεύω και τρώγω δύο ψωμιά. Άρα σώζω την ψυχή μου ή είμαι σε πλάνη;». Είπε δέ και ο άλλος: «Αββά, εγώ κερδίζω δυο μικρά νομίσματα από το εργόχειρό μου κάθε μέρα και κρατώ κάτι για τη διατροφή μου, τα δέ υπόλοιπα τα προσφέρω ελεημοσύνη. Άρα σώζομαι ή πάω χαμένος ; ». Ενώ όμως πολύ τον παρακαλούσαν, δεν τους έδωσε απόκριση. Ύστερα δέ από τέσσερις μέρες, ήταν να φύγουν. Και τους παρηγορούσαν οι κληρικοί, λέγοντας: «Μή στενοχωρηθήτε αδελφοί. Ο Θεός θα σας αμείψη. Έτσι συνηθίζει ο γέρων, δεν μιλά εύκολα, αν ο Θεός δεν τού δώση εσωτερική πληροφορία».

Πήγαν λοιπόν στον γέροντα και τού είπαν: «Αββά, προσυχήσου για μάς». Τους ρωτά: «Θέλετε να φύγετε;». Του απαντούν: «Ναί». Τότε, παίρνοντας επάνω τους τις πράξεις τους και γράφοντας στο χώμα, έλεγε: «Ο Παμβώ, επί δυό μέρες νηστεύοντας και δυό ψωμιά τρώγοντας, άρα μ΄ αυτό γίνεται μοναχός; Όχι. Ο Παμβώ κερδίζει με το εργόχειρό του δυό μικρά νομίσματα και τα δίνει ελεημοσύνη. Άρα, έτσι γίνεται μοναχό; Όχι ακόμη». Και τους λέγε: «Καλές βέβαια είναι οι πράξεις. Αλλά αν δεν φυλάξης τη συνείδησή σου καθαρή απέναντι στον πλησίον σου, δεν σώζεσαι.» Και έχοντας εσωτερική πληροφορία, έφυγαν μετά χαράς.

_Πήγαν κάποτε τέσσερις Σκητιώτες στον μεγάλο Παμβώ, φορώντας δέρματα, και φανέρωσε ο καθένας την αρετή του συντρόφου του. Ο ένας νήστευε πολύ. Ο δεύτερος δεν είχε τίποτε το υλικό δικό του. Και ο τρίτος είχε αποχτήσει πολλή αγάπη. Λέγουν δέ και για τον τέταρτο, ότι εικοσιδυό χρόνια έχει οπού βρίσκεται σε υπακοή γέροντος. Τους αποκρίθηκε ο Αββάς Παμβώ: «Σας λέγω, ότι μεγαλύτερη είναι η αρετή αυτού του τελευταίου. Γιατί ο καθένας από σάς, την αρετή οπού απόχτησε, την πήρε με το θέλημά του. Αυτός όμως έκοψε το δικό του θέλημα και κάνει άλλου το θέλημα. Τέτοιοι άνθρωποι, ομολογητές είναι, αν αντέξουν έως το τέλος.»

_Ο οσίας μνήμης Αθανάσιος, ο Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, παρακάλεσε τον Αββά Παμβώ να κατεβή από την έρημο στην Αλεξάνδρεια. Κατέβηκε λοιπόν και βλέποντας εκεί μια γυναίκα του θεάτρου, τον πήραν τα δάκρια. Και σαν οι γύρω του τον ρώτησαν γιατί δάκρυσε, είπε: «Δύο ήταν οι αιτίες. Πρώτα, η απώλεια εκείνης της γυναίκας. Ύστερα, το ότι δεν έχω τόση φροντίδα να αρέσω στον Θεό όση εκείνη για να αρέση σε ανθρώπους αισχρούς.»

_ Είπε ο Αββάς Παμβώ: «Με τη χάρη του Θεού, αφ΄ ότου εγκατέλειψα τον κόσμο, δεν μεταμελήθηκα για ό,τι είπα.»

_ Είπε πάλι: «Τέτοιο ο μοναχός ιμάτιο οφείλει να φορά, ώστε, αν το αφήση έξω από το κελλί του επί τρείς μέρες, κανείς να μή το πάρη.»

_ Συνέβη κάποτε να οδεύη ο Αββάς Παμβώ με κάποιους αδελφούς στα μέρη της Αιγύπτου. Και βλέποντας λαϊκούς καθισμένους, τούς λέγει: «Σηκωθήτε και χαιρετήστε τους μοναχούς, για να πάρετε ευλογία. Γιατί αδιάκοπα μιλούν στον Θεό και τα στόματά τους είναι άγια.»

_ Διηγήθηκαν για τον Αββά Παμβώ: «Τελευτώντας, την ίδια την ώρα του θανάτου, είπε στους αγίους ανθρώπους οπού τού παράστεκαν: Αφ’ ότου ήλθα σ΄αυτό τον τόπο της ερήμου και έχτισα το κελλί μου και κατοίκησα σ΄ αυτό, δεν θυμάμαι να έφαγα ψωμί οπού να μή προερχόταν από τα χέρια μου, ούτε μεταμελήθηκα για λόγο οπού είπα, έως αυτή την ώρα. Και έτσι φεύγω για τον Θεό, σαν να μή άρχισα κάν να υπηρετώ τον Θεό.»

_ Και τούτο τον ξεχώριζε από πολλούς, ότι, αν τον ρωτούσαν να πη κάτι το αγιογραφικό (δηλαδή από την Αγία Γραφή) ή το πνευματικό, δεν αποκρινόταν ευθύς. Αλλά έλεγε ότι δεν ήξερε τί να πή. Και πάλι να τον ρωτούσαν, δεν έδινε απόκριση.

_ Ρώτησε ο πρεσβύτερος της Νιτρίας: «Πώς οφείλουν να ζουν οι αδελφοί;». Και του αποκρίθηκε: «Με μεγάλη άσκηση και φυλάγοντας τη συνείδηση καθαρή απέναντι του πλησίον.»

_ Έλεγαν για τον Αββά Παμβώ, ότι, καθώς έλαβε ο Μωυσής την εικόνα της δόξας του Αδάμ, όταν δοξάσθηκε το πρόσωπό του, έτσι και του Αββά Παμβώ σαν αστραπή έλαμπε το πρόσωπο και ήταν σαν βασιλεύς καθισμένος στον θρόνο του. Το ίδιο συνέβαινε με τον Αββά Σιλουανό και τον Αββά Σισώη.

_ Έλεγαν για τον Αββά Παμβώ, ότι ποτέ δεν γελούσε το πρόσωπό του. Μια μέρα λοιπόν, θέλοντας οι δαίμονες να τον κάμουν να γελάση, έδεσαν σε ξύλο ένα φτερό και το βαστούσαν, κάνοντας θόρυβο και αλαλάζοντας. Βλέποντάς τους δέ ο Αββάς Παμβώ, γέλασε. Και οι δαίμονες άρχισαν να χορεύουν και να τον περιπαίζουν οπού γέλασε. Αυτός όμως τους αποκρίθηκε και τους είπε: «Δεν γέλασα, αλλά κατεγέλασα την αδυναμία σας, οπού τόσοι βαστάτε ένα φτερό».

_ Ρώτησε ο Αββάς Θεόδωρος της Φέρμης του Αββά Παμβώ: «Πες μου κάτι ωφέλιμο». Και με πολύ κόπο τού είπε: «Θεόδωρε, πήγαινε, έχε το έλεός σου επάνω σε όλους. Γιατί το έλεος δίνει παρρησία ενώπιον του Θεού.»


Διαβάστε επίσης :Μία φοβερή προφητεία …

=====================

Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος

Αγαπάς ένα μηδενικό, όταν αγαπάς έναν αχάριστο. Πλαύτος

Αχαριστία.. Όλοι μας την έχουμε βιώσει, ίσως και πράξει πολλές φορές. Μας εξοργίζει όταν συμβαίνει σε εμάς κι όμως πολλές φορές μας βγαίνει πολύ φυσικά όταν το κάνουμε εμείς. Είναι στο χαρακτήρα; Είναι στην ίδια την ανθρώπινη φύση;

Την απάντηση μας δίνουν μεγάλες προσωπικότητες της φιλοσοφίας και της τέχνης.

«Πιο κοφτερή από το δόντι ερπετού είναι η αχαριστία της κόρης. Κι όμως τα πιο αλαζονικά πνεύματα μπορούν να κατευναστούν με αγάπη»
Neil Gaiman, Coraline

«Η μισή αχαριστία και η αδιαφορία που υπάρχει στον κόσμο οδηγούν στο πόσο αργά και ανεπαίσθητα συμβαίνουν τα καλά πράγματα»
Alain de Botton

«Αληθινή γενναιοδωρία είναι ξέρεις να αποδέχεσαι την αχαριστία»
Coco Channel

«Η αχαριστία είναι έμφυτη στο ανθρώπινο είδος»
Kristian Goldmund Aumann

«Η έλλειψη συγχώρεσης και η αχαριστία οδηγούν στην δυστυχία»
Lailah Gifty Akita

«Μας έχει δοθεί αυτή η υπέροχη ζωή, αυτός ο υπέροχος κόσμος και τον καταστρέφουμε με αχαριστία και μίσος»
Marty Rubin

«Δεν μπορείς να είσαι παθιασμένος με την ευγνωμοσύνη και ταυτόχρονα σακατεμένος από την αχαριστία»
Bamigboye Olurotimi

«Η αχαριστία είναι η πεμπτουσία της φαυλότητας»
Immanuel Kant

«Η αχαριστία είναι προδοσία στην ανθρωπότητα»
James Thomson

«Πιστεύω ότι αν απορρίπτετε και δεν σέβεστε ότι έχετε τώρα, είναι αχαριστία. Είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω σήμερα»
Katrina Kaif

«Αν περιμαζέψεις ένα πεινασμένο σκυλί και το φροντίσεις, δεν θα σε δαγκώσει ποτέ. Η αχαριστία είναι η κυριότερη διαφορά μεταξύ ενός σκύλου και ενός ανθρώπου.»
Mark Twain

«Οι τρεις εχθροί της προσωπικής ηρεμίας : λύπη για τα λάθη του χθες, άγχος για τα προβλήματα του αύριο και αχαριστία για τις ευλογίες του σήμερα»
William Arthur Ward

«Η αχαριστία είναι ανέκαθεν σημάδι αδυναμίας. Δεν γνώρισα ποτέ πραγματικά ικανούς άνδρες που να ήταν αχάριστοι.»
Johann Wolfgang von Goethe

«Η αχαριστία του κόσμου δεν μπορεί ποτέ να μας στερήσει τη συνειδητή ευτυχία ότι είχαμε ενεργήσει ανθρώπινα οι ίδιοι»
Oliver Goldsmith

======================

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου: «Ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος» (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 17-7-1983.

«Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη των 630 θεοφόρων Πατέρων, που συνεκρότησαν την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Χαλκηδόνα. Το θέμα της Συνόδου ήταν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Βέβαια, πριν ξεκινήσουμε να δούμε το περιεχόμενο της Συνόδου αυτής, το εξαιρετικά επίκαιρο σε κάθε εποχή, θα ήθελα να έκανα μια διασάφηση γύρω από το θέμα «δόγμα», διότι όλες οι Σύνοδοι φυσικά δογμάτισαν. Στην εποχή μας, η οποία δεν θα ήθελε να ακούσει ούτε τη λέξη, ούτε το περιεχόμενο «δόγμα»- άλλη παράγραφος ότι η πιο δογματική εποχή είναι η εποχή μας, αυτή που φιλελευθεριάζει, η πιο δογματική- θα ήθελα να κάνω μία διασάφηση το τι είναι δόγμα· το οποίο, όπως σας είπα, τόσο τρομάζει στον σύγχρονο άνθρωπο, όταν ακούει για δόγματα. Νομίζει ο σύγχρονος άνθρωπος ότι το δόγμα είναι κάτι που θες δεν θες πρέπει να το δεχτείς ή σου αρέσει ή δεν σου αρέσει, άλλο εάν αυτό σου δεσμεύει ή δεν σου δεσμεύει την ελευθερία. Ένα είδος δηλαδή πειθαναγκασμού νομίζει ότι είναι το δόγμα. Αυτή η αντίληψη υπάρχει.

Σας είπα όμως ότι η εποχή μας είναι δογματική. Είναι δογματική με αυτήν την έννοια η εποχή μας· διότι βλέπετε σαν κοπάδια, θα ξαναπώ τη λέξη, σαν κοπάδια οι άνθρωποι πηγαίνουν σε ποικίλους δογματισμούς της εποχής μας να ενταχθούν. Τι είναι παρακαλώ η μόδα; Η μόδα δεν είναι παρά ένας δογματισμός. «Τάδε φη Παρίσι». «Τάδε φη Νέα Υόρκη». Αυτό είπε το Παρίσι, αυτό είπε η Νέα Υόρκη, αυτό είπε η Δύσις, αυτό είπε η μόδα. Και βλέπετε, θα ξαναπώ για τρίτη φορά, τους ανθρώπους σαν κοπάδια, να πηγαίνουν να ενταχθούν σε αυτήν τη μάνδρα, με αυτήν την έννοια που λέγεται «δόγμα».

Αλλά δεν είναι, αγαπητοί μου, αυτό το πράγμα το δόγμα. Και επειδή βλέπετε τους ανθρώπους να θέλουν να είναι θρησκευτικά αχρωμάτιστοι, άλλο ότι πάλι έχουν την πιο αυστηρή πίστη στην αθεΐα τους-πίστη είναι, πίστη είναι στην αθεΐα· διότι απέδειξες ότι δεν υπάρχει ο Θεός; Το πιστεύεις ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Ε, βλέπετε λοιπόν σήμερα τους ανθρώπους με αυτήν την έννοια, που έχουν θεοποιήσει την ελευθερία, ενώ είναι οι πιο ανελεύθεροι άνθρωποι όλων των αιώνων και όλων των εποχών, σκλαβωμένοι στα πάθη τους οι σύγχρονοι άνθρωποι, θέλοντας να αντιδράσουν, λέγουν ότι το δόγμα δεσμεύει την ανθρώπινη ελευθερία, την ανθρώπινη διάνοια να δεχθεί ό,τι θέλει.

Δεν είναι αυτό, αγαπητοί μου. Το δόγμα είναι αλήθεια αποκεκαλυμμένη και κατοχυρωμένη. Αυτό είναι. Εξηγώ. Ο ήλιος είναι μία αλήθεια. Αυτή η αλήθεια είναι ένα δόγμα. Είτε το θέλεις, είτε δεν το θέλεις, είναι μία πραγματικότητα. Θα δεχθείς λοιπόν ότι υπάρχει ο ήλιος και έχει τις ιδιότητες αυτές που έχει. Τι κάνω τώρα όταν σου πω τι είναι ο ήλιος; Μια κατοχύρωση. Όταν η επιστήμη αποκαλύπτει τι είναι ο ήλιος, ερευνά και φανερώνει τι είναι ο ήλιος, αυτό είναι μία επιστημονική αλήθεια. Αυτό θα το λέγαμε για μια στιγμή στο χώρο της θρησκείας, της πίστεως, ένα δόγμα. Αυτό λοιπόν είναι μία πραγματικότητα. Και τι κάνει τώρα η επιστήμη; Κατοχυρώνει αυτή την αλήθεια και μας την παρουσιάζει. Αυτό είναι αγαπητοί μου το δόγμα.

Έρχεται να μας πει η Εκκλησία ότι ο Θεός είναι Τριαδικός. Δεν το επινοήσαμε. Μας απεκαλύφθη. Και αφού μας απεκαλύφθη, σημαίνει ότι θα το δεχθούμε ως αποκεκαλυμμένο. Όταν έρχεται κάποιος να το αμφισβητήσει, τότε η Εκκλησία φροντίζει να περιφρουρήσει αυτήν την αλήθεια· και αυτή η περιφρούρηση αυτής της αλήθειας λέγεται «δόγμα». Γιατί όμως έρχεται η Εκκλησία να περιφρουρήσει την αλήθεια; Έρχεται διότι πιστεύει -κι έτσι είναι- ότι το δόγμα, δηλαδή αυτή η αποκεκαλυμμένη αλήθεια είναι η βάση της σωτηρίας του ανθρώπου. Συνεπώς εάν χάσει αυτήν τη βάση, τότε δεν μπορεί να έχει τη σωτηρία. Για λόγους λοιπόν αγάπης και φιλανθρωπίας, κατοχυρώνει αυτήν την αλήθεια ακριβώς για να επιτύχει ο άνθρωπος τη σωτηρία του.

Όπως ακριβώς, θα λέγαμε, έρχεται η Ιατρική να μας κατοχυρώσει με μίαν αλήθεια και να μας πει ότι «θα ζήσετε έτσι κι έτσι κι έτσι, θα λάβετε τα μέτρα σας εναντίον μιας ασθένειας έτσι κι έτσι κι έτσι, για να μην αρρωστήσετε». Συνεπώς δεν κάνει τίποτε άλλο η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, παρά να περιφρουρεί, να περιχαρακώνει και να φανερώνει την αποκεκαλυμμένη αλήθεια. Πώς τη φανερώνει; Προσέξτε. Με μια διατύπωση. Και πώς την φανερώνει; Με το στόμα ολοκλήρου της Εκκλησίας. Αυτό ακριβώς κάνει η Εκκλησία. Αυτό είναι το δόγμα. Γιατί λοιπόν φοβόμαστε; Γιατί τρομάζουμε; Και έχουμε βγάλει και το ρήμα ότι «δογματίζεις» με αυτά που λες. Και εννοούμε ότι μιλάς αυθαίρετα. Σήμερα άμα λέμε το ρήμα «δογματίζω» σημαίνει ότι μιλάω αυθαίρετα. Η Εκκλησία δεν μιλάει αυθαίρετα. Αλλά εκείνο που απεκαλύφθη, το ξαναλέγω άλλη μία φορά, το κατοχυρώνει και το παρουσιάζει.

Κάνοντας αυτήν την διασάφηση ερχόμαστε τώρα στο κύριό μας θέμα. Αγαπητοί μου, η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος τι κατοχύρωσε; Ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος σε μία υπόσταση. Αυτή είναι η διατύπωση που έκανε η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Αυτή η διατύπωσις είναι αναγκαιοτάτη και επικαιροτάτη, διότι δεν απασχόλησε τότε τους ανθρώπους με τις χριστολογικές εκείνες έριδες, αλλά απασχολεί και σήμερα τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, αυτό που διετύπωσε η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, είναι το ερώτημα του Κυρίου στους μαθητές Του, αλλά και προς ολόκληρη την ανθρωπότητα: «τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» [Ματθ. 16, 13]. «Εγώ παρουσιάζομαι ως άνθρωπος· οι άνθρωποι τι λέγουν για μένα; Ποιος είμαι;». Το πρόσωπο του Χριστού, αγαπητοί μου, είναι το μέγα πρόβλημα και το μέγα ερωτηματικό σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως φλέγον, θεμελιώδους σημασίας, ζωής και θανάτου θέμα, όσο το θέμα: «το πρόσωπο του Ιησού Χριστού». Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε, αγαπητοί, τι ακριβώς είναι το πρόβλημα αυτό. Εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει Αμερική μπορώ να ζήσω ευτυχισμένος. Εάν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν αστέρια και πόσα είναι και αν κατοικούνται ή δεν κατοικούνται, δεν με αφορά εμένα. Εάν δεν γνωρίζω τίποτε από την Επιστήμη και την Τεχνική, δεν με αφορά. Μπορώ να ζήσω πάλι ευτυχισμένος. Αν όμως ο Χριστός είναι αυτό που είναι ή δεν είναι, αφορά και την παρούσα μου ζωή και την αιώνιά μου ζωή. Γιατί το πρόσωπο του Χριστού είναι η απάντηση ποιος είμαι εγώ ο άνθρωπος και ποιος είναι ο προορισμός μου. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν είναι θεμελιώδους σημασίας το ερώτημα: «Οι άνθρωποι τι λένε για μένα; Ποιος είμαι;». Και ναι μεν, όπως τότε απήντησαν οι σύγχρονοι του Χριστού, όπως μεταφέρουν οι μαθητές, αυτά που έλεγαν οι σύγχρονοί του: «ο μν ωάννην τν βαπτιστήν, λλοι δ λίαν, τεροι δ ερεμίαν να τν προφητν»: Άλλοι λένε ότι είσαι ο Ιερεμίας, άλλοι λένε ότι είσαι ο Ηλίας, άλλοι λέγουν ότι είσαι ένας διδάσκαλος, άλλοι ένας προφήτης». Δηλαδή ποικίλες απόψεις.

Οι άνθρωποι σήμερα τι λένε; Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Επικαιρότατο θέμα. Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; «Είναι κοινωνιολόγος», λένε οι άνθρωποι. Είναι σοφός, λένε άλλοι. «Είναι μάγος», λένε κάποιοι τρίτοι· «που σπούδασε δεν ξέρω πού, μαγικά πράγματα και φακιρικά. Και ήρθε να τα παρουσιάσει». «Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος», λένε κάποιοι τέταρτοι κ.ο.κ. Και ο Κύριος θέτει το ερώτημα: «Εσείς, (ποιοι εσείς; Εσείς που ζείτε μαζί μου και –προσέξτε- έχετε την εμπειρία του προσώπου μου. Θα το πω άλλη μία φορά. Έχετε την εμπειρία του προσώπου μου. Όχι την ψιλή γνώση, αλλά την εμπειρία του προσώπου μου)·εσείς τι λέτε;». Διότι αυτό το ερώτημα τίθεται για τον κάθε πιστό της κάθε εποχής. «Εσείς τι λέτε;».

Και ο Απόστολος Πέτρος λέγει: «σ ε Χριστς υἱὸς το Θεο το ζντος». Σαν να του έλεγε: «είσαι Θεάνθρωπος. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος». Να μην το αναλύσω πιο πολύ. Διότι το «Χριστός» αναφέρεται στην ανθρώπινη φύση. «Υἱὸς το Θεο το ζντος» αναφέρεται στην θεία φύση. Λοιπόν αυτή ήταν η απάντηση του Αποστόλου Πέτρου. Αυτή είναι η απάντηση του κάθε πιστού στο πρόσωπο του Χριστού, στο πρόβλημα αυτό· ποιος είναι ο Χριστός. Αλλά βλέπετε όμως ότι εκείνοι  που βαφτίστηκαν και ανήκουν στη μάντρα του Χριστού, πάντοτε δεν μπορούν να σκέπτονται ή να έχουν την εμπειρία του Χριστού, του προσώπου του Χριστού. Το γιατί, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο που δεν είναι της ώρας να σας το πω. Αλλά μόνο τούτο. Ότι σαν αποτέλεσμα είναι ότι οι άνθρωποι θέτουν το ερώτημα: «Ποιος άραγε είναι ο Χριστός;» Δεν έχεις άρα εμπειρία. Τέλος πάντων ερωτάς. Τι απάντηση θα σου δώσω;

Και επειδή αρχίζεις να λέγεις εσύ κάποιες απαντήσεις, έρχεται η Εκκλησία να κατοχυρώσει και να σου πει, ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος σε ένα πρόσωπο, σε μία υπόσταση. Τι σημαίνει αυτό; Αυτή είναι μία τεράστια αλήθεια, αγαπητοί μου. Προσέξατε. Ο Άρειος, τον οποίο αντιμετώπισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, είπε ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά είναι κτίσμα. Δηλαδή δεν έχει θεότητα. Αλλά τώρα στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο έγινε το αντίστροφο. Ότι είναι πραγματικά ο Θεός, αλλά ότι δεν είναι δυνατόν να πήρε ανθρώπινη φύση. Και αν πήρε ανθρώπινη φύση, αυτή ή ήταν φαινόμενη ή απερροφήθη από τη θεία φύση και δεν έχει και πάρα πολλή σημασία. Αυτό δηλαδή που έμεινε στην Ιστορία ως Μονοφυσιτισμός. Δηλαδή η πίστη ότι ο Χριστός έχει μόνο μία φύση, τη θεία, όχι την ανθρώπινη. Είναι δύο ακρότητες. Η μία θέση αρνείται τη θεία φύση του Χριστού και η άλλη αρνείται την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Και οι δύο αυτές ακρότητες είναι θεμελιώδους σημασίας, που προσβάλλουν τη σωτηρία. Πώς την προσβάλλουν τη σωτηρία;

Ως προς την πρώτη θέση, εάν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε δεν είναι δυνατόν και να σώσει· διότι όλα τα κτίσματα έχουν ανάγκη σωτηρίας. Έχουν ανάγκη και οι άγγελοι σωτηρίας. Δεν είναι της ώρας να σας το πλατύνω πολύ, γιατί δυστυχώς σε ένα λειτουργικό κήρυγμα δεν μπορεί να πει κανείς πάρα πολλά πράγματα. Γι’ αυτό θα πρέπει να παρακολουθούμε τις ομιλίες που είναι τακτές και άνετες και ωριαίες και να μελετούμε, για να διαφωτιζόμαστε. Και οι άγγελοι, σας είπα, έχουν ανάγκη σωτηρίας. Και ξέρετε πότε σώθηκαν οι άγγελοι; Όταν έγινε η Ενανθρώπησις του Υιού του Θεού και Τον ανεγνώρισαν ότι είναι ο Υιός του Θεού που ενηνθρώπησε. Διότι τον Θεό δεν Τον είδαν ούτε οι άγγελοι. Και όταν έψαλλαν το «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ» σημαίνει Τον ανεγνώρισαν τον Ιησού Χριστό ότι είναι ο Υιός του Θεού.

Δεν λέγει ο Απόστολος ότι «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων»; Και οι άγγελοι θα κάμψουν γόνυ στον Υιό του Θεού. Είναι θέμα πίστεως. Πιστεύοντας- είναι η τελευταία τους δοκιμασία των αγγέλων. Πιστεύοντας στη θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, εστερεώθησαν και παγιώθησαν στη σωτηρία και τώρα πλέον δεν κινδυνεύουν. Όχι ότι δεν μπορούν. Δεν είναι άτρεπτοι. Αλλά δεν κινδυνεύουν να πέσουν. Όπως έπεσαν κάποιοι, ας μου επιτραπεί η έκφρασις, συνάδελφοί των άγγελοι. Είναι οι δαίμονες. Και οι άγγελοι έχουν ανάγκη της σωτηρίας. Και οι άγγελοι έχουν ανάγκη της πίστεως. Επίστεψαν οι άγγελοι και εσώθησαν. Επίστεψε και ο εκπρόσωπος του ανθρωπίνου γένους, η Θεοτόκος και εσώθημεν. Και καθένας που πιστεύει στο πρόσωπο του Χριστού, σώζεται. Αλλά δεν μπορώ να σωθώ εγώ ο άνθρωπος που φέρω ύλη και πνεύμα, είτε αν είμαι άγγελος και φέρω μόνο πνεύμα, εάν αυτόν που πιστεύω είναι μόνο κτίσμα· διότι αν ήταν κτίσμα, δεν ήταν Θεός και Εκείνος θα είχε ανάγκη σωτηρίας. Αλλά δεν μπορεί έχοντας ο ίδιος την ανάγκη της σωτηρίας να σώσει την κτίση.

Πάμε στο άλλο άκρο. Εκείνοι οι οποίοι δέχονται μόνον τη θεία φύση και όχι την ανθρώπινη. Αν μου πείτε «αυτό δεν υπάρχει σήμερα». Αρνούνται τη θεότητα του Χριστού, αλλά όχι την ανθρωπότητα. Λάθος. Ο Μονοφυσιτισμός έρπει σε ολόκληρη τη ζωή των Χριστιανών. Έρπει. Και μόνο γιατί αρνούμαι την εικόνα του Χριστού, μονοφυσίτης είμαι στην πραγματικότητα. Γιατί αρνούμαι την ανθρώπινή Του φύση. Και λέγω: «Το θείον εικονίζεται;». Βέβαια το θείον δεν εικονίζεται. Αλλά εάν ο Θεός έγινε άνθρωπος, εικονίζεται. Εάν αρνούμαι λοιπόν την εικόνα, πράγμα το οποίο κατοχύρωσε η 7η Οικουμενική Σύνοδος (Ζ΄), τότε αναμφισβήτητα πιστεύω στον Χριστό ότι είναι πραγματικός άνθρωπος.

Λοιπόν εάν αρνηθώ την ανθρώπινη φύση, τι συνέπειες έχει αυτό; Έχει φοβερές, εξίσου όπως και η πρώτη περίπτωσις, συνέπειες. Ποιες; Σημαίνει ότι ο Θεός δεν έγινε πραγματικά άνθρωπος. Σημαίνει λοιπόν ότι ο Θεός δεν προσέλαβε την κτίση. Και αφού δεν την προσέλαβε, δεν μπορεί να τη θεραπεύσει. Λέγουν οι Πατέρες: «Εκείνο που δεν προσλαμβάνεται, δεν θεραπεύεται». Ο Χριστός ανέλαβε όχι μόνο το υλικό σώμα αλλά και την ανθρώπινη ψυχή. Είναι τρία πράγματα. Είναι ο Θεός Λόγος, είναι η ανθρώπινη ψυχή Του και το ανθρώπινο σώμα Του. Όταν λέμε «έγινε άνθρωπος» σημαίνει έγινε και τα δύο αυτά. Ψυχή και σώμα. Παρά ταύτα, είναι ένα πρόσωπο. Δεν είναι δύο πρόσωπα, το θείον και το ανθρώπινο. Αλλά είναι ένα πρόσωπο.

Θα μου πείτε «μυστήριο». Μα ναι. Γι’ αυτό ακριβώς θα πει «πιστεύω». Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω εκείνα τα οποία είναι γύρω μου. Μήπως στο χώρο της επιστήμης δεν υπάρχουν μυστήρια; Στο χώρο της φύσεως δεν υπάρχουν μυστήρια; Τι νομίζετε; Ότι κατανοούμε τα μυστήρια της κτίσεως; Ξέρουμε τι είναι κύτταρο; Ξέρουμε τι είναι ζωή; Ξέρουμε τι είναι άνθρωπος; Τι ξέρουμε; Ξέρουμε τι είναι ύλη; Ξέρουμε τι είναι ενέργεια; Δεν ξέρουμε τίποτε. Μόνο περιγράφουμε. Δε διαφέρουμε πάρα πολύ από τον Αριστοτέλη, ο οποίος έκανε περιγραφή των όντων. Τη λεγομένη «περιγραφική επιστήμη». Δε διαφέρουμε πολύ. Βέβαια εξηγήσαμε πολλά πράγματα. Αλλά δε διαφέρουμε πολύ. Γιατί στο βάθος και στην ουσία των πραγμάτων, περιγραφή των όντων κάνουμε, περιγραφή των φαινομένων κάνουμε, αλλά δεν μπήκαμε στην ουσία των πραγμάτων. Τι είναι ύλη; Ξαναλέγω άλλη μία φορά. Τι είναι ενέργεια; Τι είναι ζωή; Ουδείς απάντησε μέχρι τώρα. Γιατί λοιπόν πρέπει να λέμε ότι υπάρχουν μυστήρια στη κτίση και όχι μυστήρια στην πίστη; Πολύ περισσότερο υπάρχουν μυστήρια στον μεταφυσικό κόσμο.

Αλλά το θέμα «πίστη στον Ιησού Χριστό ότι είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος» δεν είναι επαρκές. Δεν είναι δηλαδή κάτι που θα πω «το παραδέχομαι». Όχι αγαπητοί μου, δεν είναι απλώς αυτό. Είναι κάτι παραπέρα. Αυτό θέλω να προσέξετε τώρα. Μπορεί κάποιος να πει ότι «πιστεύω ότι είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος». Αυτό όμως τι βγαίνει; Βγαίνει ότι ο Θεός ήρθε να μας επισκεφτεί. Και ήρθε να μας επισκεφθεί όχι όπως στο Σινά. Αλλά να γίνει όμοιος με εμάς και όχι μόνο να γίνει όμοιος με εμάς και να κουβεντιάσουμε αλλά να Τον πάρουμε μέσα μας και να μας πάρει μέσα Του. Δηλαδή μία ένωση ασύλληπτη, ασύλληπτη.

Αυτό κάναμε σήμερα. Κοινωνήσαμε. Τι θα πει «κοινωνήσαμε»; Γινήκαμε κοινωνοί του Θεού. Του Θεού κοινωνοί; Ναι. Δια της ανθρωπίνης Του φύσεως. Και επειδή είναι ένα πρόσωπο, γινόμαστε κοινωνοί του Θεού. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα το ανεξερεύνητο, το πολυτιμότατο. Εκείνο το οποίο και στην παρούσα ζωή και στη μέλλουσα ζωή είναι η κορυφή. Ότι ο άνθρωπος έχει κοινωνία με τον Θεό! Το καταλαβαίνετε αυτό; Είναι ασύλληπτο. Είναι ασύλληπτο. Και όμως, αγαπητοί μου, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Το δόγμα λοιπόν της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου αυτό θέλει να κατοχυρώσει. Ότι ο Χριστός είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος Θεός. Ένα δόγμα που πραγματικά όχι μόνο πρέπει να το πιστεύουμε απλά, αλλά πρέπει και να το βιώσουμε. Ότι έχουμε κοινωνία μετά του Θεού. Ακούτε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη να λέγει στο προοίμιο του Ευαγγελίου του: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος». Εδώ αναφέρεται στη θεία φύση. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Εδώ αναφέρεται στην ανθρώπινη φύση. Είδατε; Ο Λόγος έγινε σαρξ. Δεν λέγει -προσέξτε- δεν λέγει «έγινε άνθρωπος». Αλλά λέγει «έγινε σαρξ». Διότι η λέξις «σαρξ», «σάρκα» έχει βέβαια την έννοια του ανθρώπου, έχει την έννοια, όπως σε πολλά σημεία η Αγία Γραφή λέγει τον άνθρωπο «σάρκα». Και εννοεί τον άνθρωπο. Αλλά έχει και μία ιδιαίτερη ερμηνεία η λέξη «σάρκα». Μια λεπτή ερμηνεία. Είναι η εξής: ότι όταν λέμε «σάρκα» εννοούμε ρεαλιστικά κρέας. Κρέας, κρέας, κρέας. Ρεαλιστικά. Όταν λοιπόν λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο», αν θέλουμε να το ερμηνεύσουμε, να το μεταφράσουμε, θα λέγαμε: «Ο Υιός του Θεού έγινε κρέας!». Ωμό! Δεν το ακούμε καλά. Αυτό όμως κατά λέξη θα πει. Τι θα πει αυτό;

Επίτηδες το βάζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αυτό. Γράφει τελευταίος το Ευαγγέλιό Του και ήδη ο Απόστολος Παύλος, όταν προφητεύει για τους Γνωστικούς τι θα πουν για τον Χριστό, γνωρίζει τι είπαν, ήδη και ο Παύλος αλλά και η πραγματικότητα, οι Γνωστικοί που αρνούνταν την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, και τότε βάζει τον όρο «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο». Το ίδιο πράγμα θα μας το πει, αγαπητοί μου, στην Α΄του Επιστολή, στο προοίμιο πάλι: «Εκείνο που τα μάτια μας είδαν, τα χέρια μας έπιασαν και τα αυτιά μας άκουσαν· περί του Λόγου της ζωής». Μα ο Λόγος της ζωής βλέπεται; Οράται δηλαδή; Ακούγεται; Ψηλαφάται;

Θέλει με τον τρόπο αυτόν, με άλλα δηλαδή λόγια, με τρεις αισθήσεις από τις πέντε, να μας κάνει με αυτόν ρεαλιστικό τρόπο να καταλάβουμε ότι πραγματικά ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος. Άρα τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Τι μεγαλειώδες είναι αυτό, αγαπητοί! Αν κάποτε αυτό περάσει από την ψιλή, δηλαδή γυμνή γνώση του μυαλού μας, κατεβεί στην ύπαρξή μας, κατεβεί στην καρδιά μας, τότε θα γίνει εμπειρία. Και τότε παντού και πάντοτε θα αισθανόμαστε τη θεανθρωπίνη φύση του Χριστού. Και μόνο ο Θεάνθρωπος Ιησούς σώζει. Αυτός που είναι τέλειος Θεός και Αυτός που είναι τέλειος άνθρωπος.

Στα κηρύγματα της εποχής μας τα ανόητα, ας κωφεύουμε, που λέγουν ό,τι λέγουν, παραμύθια, γραώδεις μύθους, για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Εμείς ας μελετάμε τον λόγο του Θεού και εκεί θα τον ανακαλύπτουμε. Ας ζούμε τις εντολές Του και τότε θα έρθει να μείνει μέσα μας.

Ακούστε τι είπα: «Ας τηρούμε τις εντολές Του και τότε θα έρθει να μείνει μέσα μας». Δηλαδή θα έχουμε εμπειρία. Το είπε ο Ίδιος: «Αυτός που τηρεί τις εντολές μου, θα έρθουμε να μείνουμε μέσα του. Και εγώ ο Υιός και ο Πατήρ και το Πνεύμα το Άγιον». Και δεν μπορεί να μην έχεις εμπειρία. Να γιατί σας είπα ότι είναι εμπειρία το θέμα. Το μαθαίνω πρώτα λογικά, δηλαδή νοητικά, όχι λογικά, νοητικά και κατόπιν τι; Κατόπιν αυτό το κάτι γίνεται ζωή μου, γίνεται εμπειρία μου. Και τότε μπορώ να λέγω ότι και η παρούσα ζωή και η μέλλουσα δεν είναι παρά ένα πράγμα. Ο παρών κόσμος και η βασιλεία του Θεού θα γίνουν ένα πράγμα. Όλα ανήκουν στην αγάπη του Θεού, όλα μέσα στο σχέδιο του Θεού, όλα μέσα στην κοινωνία του Θεού. Είμαι ο ευτυχέστερος άνθρωπος.

ΠΗΓΕΣ:

(Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

==================

Όσιος Σωφρόνιος (κατά κόσμον Σεργκέι Σεμιόνοβιτς Σάχαρωφ) 22 .09. 1896 – 11 .07. 1993 ) // Λόγοι του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ .

Ο Όσιος Σωφρόνιος ( κατά κόσμον Σεργκέι Σεμιόνοβιτς Σάχαρωφ, ρωσικά : Сергей Семёнович Сахаров ‎; 22 Σεπτεμβρίου 1896 μ.Χ. – 11 Ιουλίου 1993 μ.Χ. ) ήταν Ρώσος Ορθόδοξος Ιερομόναχος που ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή στο Άγιο Όρος , στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος και θεωρείται από την ορθόδοξη παράδοση ως ένας από τους χαρισματικότερους μοναχούς του 20ου αιώνα .

Γεννήθηκε στη Μόσχα και ήταν το δεύτερο παιδί μιας 9μελούς οικογένειας. Το κοσμικό όνομά του ήταν Σέργιος, ενώ έδειχνε από μικρός ιδιαίτερη θεολογική κλίση. Στην αρχή ασχολήθηκε με την ζωγραφική, ενώ ασχολήθηκε και με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Όταν απογοητεύτηκε από τη φιλοσοφία των Ανατολικών θρησκειών, στράφηκε προς το Χριστιανισμό και πιο συγκεκριμένα την Ορθοδοξία. Σε ηλικία 25 ετών μετακινήθηκε στη Γαλλία, προσπαθώντας να βρει εργασία ως ζωγράφος. Στη Γαλλία κατάφερε να γίνει δεκτός στους καλλιτεχνικούς κύκλους, όμως τελικά στράφηκε προς το χριστιανισμό με περισσότερο ζήλο αφού ούτε αυτό τον γέμιζε όπως ο ίδιος αργότερα ομολόγησε και έτσι στράφηκε σε ηλικία 29 ετών στη θεολογία, εισαγόμενος στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο στο Παρίσι.

Με το πέρας των σπουδών έλαβε την απόφαση να μονάσει. Έτσι εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος, το 1925 μ.Χ. 4 έτη αργότερα γνώρισε τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη (βλέπε 24 Σεπτεμβρίου), ο οποίος έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του. Στη συνέχεια αναχώρησε για τα Καρούλια του Αγίου Όρους το 1938 μ.Χ., που ασκήτεψε αυστηρά. Το 1948 μ.Χ. έφυγε από το Άγιο Όρος ώστε να χειρουργηθεί στη Γαλλία ενώ εξέδωσε σε βιβλίο το βίο του Αγίου Σιλουανού, που εν τω μεταξύ πέθανε. Στη συνέχεια εξέδωσε και άλλα βιβλία το «Περί προσευχής», το «Άσκηση και Θεωρία» και «Η ζωή Του ζωή μου». Την ίδια εποχή επισκέφτηκε και τη Μόσχα μετά από πολλά χρόνια και έκτοτε είχε πιο στενούς δεσμούς με την πόλη.

Το 1963 μ.Χ. εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα, χτίζοντας παράλληλα και ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο στο Έσσεξ το οποίο υπήχθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1965 μ.Χ. Εκεί έμεινε μέχρι που κοιμήθηκε το 1993 μ.Χ. σε ηλικία 97 ετών.

Στις 27 Νοεμβρίου 2019 μ.Χ. συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Για τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, γράφει ο Αρχιμ. Ζαχαρίας:

«….την τρίτη ή την τέταρτη μέρα μετά το θάνατο του π. Σωφρονίου ήρθε μια οικογένεια με ένα παιδί δεκατριών χρονών. Είχε όγκο στον εγκέφαλο κι η εγχείρηση του ήταν καθορισμένη για την επόμενη μέρα . Ο πάτερ Τύχων ο Σιμωνοπετρίτης ήλθε και μου είπε : « Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ λυπημένοι ήρθαν και δεν βρήκαν τον πάτερ Σωφρόνιο . Γιατί δεν διαβάζεις μερικές προσευχές για το παιδί » ; Του είπα : « ας πάμε μαζί. Έλα και κάνε μου τον αναγνώστη. Θα διαβάσουμε μερικές προσευχές στο άλλο παρεκκλήσι ».

Πήγαμε και διαβάσαμε τις προσευχές για το παιδί και στο τέλος ο πάτερ Τύχων είπε : « Ξέρεις , γιατί δεν περνάτε το παιδί κάτω από το φέρετρο του πάτερ Σωφρονίου ; Θα θεραπευθεί . Χάνουμε το χρόνο μας διαβάζοντας προσευχές ». Του απάντησα ότι δεν μπορούσα να το κάνω αυτό , διότι ο κόσμος μπορούσε να πει ότι μόλις έχει πεθάνει και ήδη προσπαθούμε να προωθήσουμε την αγιοποίηση του.

« Να το κάνεις εσύ », του είπα. « Είσαι Αγιορείτης μοναχός . Δεν θα πει κανένας τίποτε ». Πήρε το αγόρι από το χέρι και το πέρασε κάτω από το φέρετρο. Την επομένη έκαναν εγχείρηση στο παιδί και δεν βρήκαν τίποτε . Έκλεισαν το κρανίο και είπαν : « Λανθασμένη διάγνωση. Θα ήταν πιθανώς φλόγωση ». Έτυχε το παιδί να συνοδεύεται από ένα γιατρό από την Ελλάδα , πού είχε τις πλάκες ακτίνων Χ πού έδειχναν τον όγκο , πού τους είπε : « Ξέρετε καλά τί σημαίνει αυτή η «λανθασμένη διάγνωση ». Το παιδί μεγάλωσε . Τώρα είναι 27 χρονών και είναι πολύ καλά . »

Λόγοι του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ

« Ήμουν στο Παρίσι, τα είχα όλα, ζούσα με τον καλλιτεχνικό κόσμο του Παρισιού και συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις. Όμως τίποτα δεν μου έδινε χαρά και ανακούφιση. Μετά από κάθε εκδήλωση του καλλιτεχνικού κόσμου, είχα μέσα μου κενό και αγωνία. Ο λογισμός μου, μου έλεγε πως κάτι πρέπει να κάμω, για να φύγω από το αδιέξοδο, που με συνείχε. Όμως δεν έβρισκα λύση. Ένα βράδυ, μετά από μία διασκέδαση, ανέβαινα στο σπίτι μου με σκυμμένο το κεφάλι και αργό βήμα. Έλεγα πως αυτή η ζωή είναι βάναυση, είναι ανιαρή. Τότε σκέφτηκα να γίνω μοναχός, όμως πού και πώς δεν είχα ιδέα. Ήμουν Ρώσος εμιγκρέ-πρόσφυγας στη Γαλλία. Εκεί υπήρχαν πολλοί Ρώσοι, οι οποίοι ίδρυσαν το Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου…. Στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό ».

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΟ ΕΣΣΕΞ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου στην περιοχή Έσσεξ της Ανατολικής Αγγλίας ιδρύθηκε το 1959 μ.Χ. από τον Όσιο Σωφρόνιο Σαχάρωφ. Είναι ένα μοναστήρι που αποτελεί πόλο έλξης για όλους τους ανά την οικουμένη Ορθόδοξους πιστούς και όχι μόνο.

Βρίσκεται στην περιοχή Tolleshunt Knights του Maldon στο Essex της Αγγλίας, κοντά στο Λονδίνο. Στο μοναστήρι υπάρχουν γύρω στις 15-20 μοναχές και ένας μικρότερος αριθμός μοναχών. Η Ιερά Μονή στο Έσσεξ οφείλει την σύστασή της στον γέροντα Σωφρόνιο Σαχάρωφ, ο οποίος ξεκίνησε τη μοναστική του ζωή από το Άγιον Όρος. Μετά από την αναχώρησή του από εκεί και την εγκατάστασή του στο Παρίσι, απεφάσισε να μείνει σε ένα ρώσικο γηροκομείο βοηθώντας τον εκεί Ιερέα.

Το 1958 μ.Χ., ο γέροντας Σωφρόνιος απέκτησε μια συνοδεία έξι ατόμων που ποθούσαν να γίνουν και αυτοί μοναχοί και αποφασίζουν να αναχωρήσουν για το Έσσεξ. Την άνοιξη του 1959 μ.Χ., η νεοσύστατη μοναστική αδελφότητα του Τιμίου Προδρόμου συγκροτείται εκεί. Το μοναστήρι ανήκει απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο από το 1965 μ.Χ.

Η μονή έχει καταφέρει να προσελκύει Ορθοδόξους μοναχούς και μοναχές, αλλά και δόκιμους και λαϊκούς από όλες τις εθνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αποδεικνύοντας έτσι στην πράξη ότι η Ορθοδοξία είναι η πραγματικά «η μία Καθολική, Αποστολική και Οικουμενική» Εκκλησία. Η χαρακτηριστική και ίσως μοναδική ιδιαιτερότητα του μοναστηριού αυτού είναι το γεγονός ότι εκεί μονάζουν μοναχοί και μοναχές. Εκείνοι που δεν γνωρίζουν καλά την παράδοση της Εκκλησίας χαρακτηρίζουν το μοναστήρι «μικτό». Όμως, η σωστή ορολογία είναι «διπλό».

=======

† Άγιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης

Κυριακή Δ’ Ματθαίου: Ποιος είναι ο Υιός τής Βασιλείας

Στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται βέβαιος γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς του. Ὅταν τηρεῖ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, θεωρεῖ ὅτι τά ἔχει καλά μαζί του. Πιστεύει ὅτι ἐπειδή ζεῖ τή ζωή τῆς Βασιλείας, κυρίως ὅσον ἀφορᾶ στή συμπεριφορά, ἔχει ἐξασφαλίσει τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ σέ κάθε ἔργο καί σέ κάθε περίσταση τῆς ζωῆς, ἀκόμη καί στίς δοκιμασίες, ἀλλά καί τή σωτηρία στήν ἄλλη ζωή.

Κανείς δέν ἀρνεῖται τή δύναμη τῆς πίστης. Ὅμως ἡ πίστη δέ μᾶς δόθηκε γιά νά μήν ἔχουμε δυσκολίες στή ζωή μας, ἀλλά γιά νά αἰσθανόμαστε τήν πατρική παρουσία τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς στηρίζει, ἀλλά δέν ἀφαιρεῖ τούς σταυρούς τῆς ζωῆς μας. Κάποτε, μάλιστα, τούς ἀφήνει, γιά νά μποροῦμε νά ἀφυπνιζόμαστε.

Ὁ κίνδυνος τῆς ἐπανάπαυσης

Ἡ ἀσφάλεια στή ζωή μας ἔχει πάντα δύο ὄψεις. Ἀπό τή μιά μᾶς δίνει σιγουριά, χαρά καί γαλήνη, ἀκόμα καί στά δύσκολα. Ἀπό τήν ἄλλη ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά ἐπαναπαυτοῦμε στόν συμβιβασμό καί στή συνήθεια. Ὁ ἀσφαλής, ὄντας ἤρεμος, δημιουργεῖ, ἀξιοποιεῖ τά χαρίσματά του καί προσθέτει σέ αὐτό πού ἔχει. Μπορεῖ ὅμως καί νά καταστεῖ ὀκνηρός. Νά νιώσει βέβαιος γι’ αὐτό πού ζεῖ, γι’ αὐτό πού ἔχει καί νά μή θελήσει νά προχωρήσει παραπέρα.

Ἡ ἀσφάλεια μοιάζει μέ τήν ἐπίδραση πού ἀσκεῖ ὁ χρόνος στίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ἄλλοι ἔχουν ἄγχος νά μήν κολλήσουν μέσα σ’ αὐτές καί ψάχνουν νά βροῦν τρόπους ἀνανέωσής τους. Ἄλλοι βολεύονται τόσο πολύ, πού ὀργανώνουν τή ζωή τους μέ βάση ὅ,τι κατέχουν ὡς αὐτονόητο. Οἱ πρῶτοι αἰσθάνονται οἰκονόμοι καί διαχειριστές. Οἱ δεύτεροι ἰδιοκτῆτες. Οἱ πρῶτοι κοπιάζουν γιά νά κάνουν συνεχῶς καινούργιες ἀρχές στήν ὀμορφιά καί τή χαρά τῆς σχέσης. Οἱ δεύτεροι νιώθουν ὅτι ἔχουν ἐκπληρώσει τό χρέος καί ὅτι θά πρέπει νά ἀπολαύσουν τά ἀποτελέσματα τῶν κόπων τους.

Ἀσφάλεια δίνει ἡ πίστη

Τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου ἀπό τόν Χριστό χωρίς νά πάει στό σπίτι τοῦ πάσχοντος (Ματθ. 8, 8) μᾶς δείχνει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀληθινή ἀσφαλιστική δικλείδα στή ζωή τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Γιά τούς Ἰουδαίους ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ δική τους πίστη καί παράδοση. Γι’ αὐτό καί ἡ πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου γεννᾶ ἀπορίες. Πῶς ἕνας εἰδωλολάτρης ἀπευθύνεται στόν Χριστό, ἕναν συμπατριώτη τους; Γιατί ὁ Χριστός νά ἐκπληρώσει τό αἴτημά του; Ὅμως ὁ ἑκατόνταρχος εἶχε τόση πίστη, κάτι πού δείχνει πώς δέν εἶναι σωστό τό συμπέρασμα πού βγάζουμε ὅταν βάλουμε κάποια ἐτικέτα στόν ἄνθρωπο. Τά πράγματα δέν εἶναι πάντοτε ὅπως φαίνονται.

Ἡ πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου δέν ἐκφραζόταν μόνο ὡς ἐμπιστοσύνη στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά γινόταν ἀφορμή αὐτοκριτικῆς. Γι’ αὐτό ὁ ἑκατόνταρχος γίνεται παράδειγμα γιά ὅλους μας, οἱ ὁποῖοι ὡς χριστιανοί εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας , ἐνταγμένοι δηλαδή στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ . Ἡ πίστη μᾶς κάνει νά βλέπουμε τό ἀληθινό μας πρόσωπο, τά πάθη καί τήν ἁμαρτωλότητά μας, ὅτι δέν εἴμαστε ὅπως ὁ Θεός μᾶς θέλει, ὄχι γιά νά ἀπογοητευόμαστε καί νά πενθοῦμε , ἀλλά γιά νά ἐμπιστευθοῦμε περισσότερο αὐτόν πού μᾶς ἀγαπᾶ καί θέλουμε νά ἀγαποῦμε καί τήν ἴδια στιγμή νά ἔχουμε κίνητρο νά παλέψουμε νά βρεθοῦμε περισσότερο κοντά του.

Δέν χορταίνεται ὁ Θεός καί ἡ παρουσία του . Δέν χορταίνεται ἡ ἀγάπη καί ἡ πατρότητά του . Καί μέσα ἀπό τήν πίστη σ’ αὐτόν γνωρίζουμε τά ὅριά μας , ὄχι γιά νά ἐφησυχάσουμε, ἀλλά γιά νά ἐντείνουμε τήν προσευχή , τή μελέτη , τόν πνευματικό ἀγώνα , τή μετοχή μας στά μυστήρια , τήν πορεία τῆς ἀγάπης καί τήν παράδοση « ἐν ἐμπιστοσύνῃ » στό πρόσωπό Του , ὅσες κι ἄν εἶναι οἱ δυσκολίες.

Ἡ πίστη φαίνεται στίς δοκιμασίες

Ὁ Χριστός θαυμάζει τήν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου. Καί βλέπει ὅτι οἱ « υἱοί τῆς Βασιλείας », αὐτοί πού ἀνῆκαν στόν περιούσιο λαό του , δέν εἶχαν αὐτή τήν πίστη καί ὅτι κινδύνευαν , ἀπορροφημένοι ἀπό τή βεβαιότητα τῆς ἀσφάλειάς τους , στίς ὅποιες δοκιμασίες νά ἀρνηθοῦν τόν Θεό . Ἀλλά καί στή μεγαλύτερη δοκιμασία πού πέρασαν , πού ἦταν ἡ κλήση νά δώσουν ἀπάντηση γιά τό ποιός στήν πραγματικότητα ἦταν ὁ Κύριος , ἔμειναν στίς βεβαιότητές τους καί ἔχασαν τήν ὁδό τῆς ἀληθινῆς σωτηρίας , τήν ὁδό τῆς ἀλήθειας , καθώς προτίμησαν νά τόν ἀπορρίψουν σταυρώνοντάς τον !

Ὁ ἐφησυχασμός γεννᾶ κινδύνους ὀλιγοπιστίας καί σέ μᾶς. Στούς σταυρούς τῆς ζωῆς μας, ἀντί νά ἀφεθοῦμε μέ ὑπομονή, προσευχή, ἐμπιστοσύνη στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀντί νά δοῦμε τίς ἁμαρτίες μας, μικρότερες ἤ μεγαλύτερες δέν ἔχει σημασία, καί νά ξεκινήσουμε ἀπό τήν ἀρχή , μπορεῖ νά ἀντιτάξουμε ἐκεῖνα τά « γιατί σέ μένα ; » καί νά βρεθοῦμε σέ ἀπόγνωση .

Ἄς βροῦμε λοιπόν στήν ὁδό καί τόν τρόπο τῆς πίστης , τήν εὐκαιρία γιά συνεχῆ ἀνανέωση , τήν ἀφετηρία γιά νέα ξεκινήματα στήν ἀφοσίωση στόν Χριστό. Κι αὐτός ὁ δρόμος ἄς εἶναι ἡ στάση μας σέ κάθε σχέση μέ τόν πλησίον, στό σπίτι μας , στήν ἐργασία , στίς συντροφιές μας , ὅπως καί στή σχέση μας μέ τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό . Καί ἐκεῖνος πού γνωρίζει τίς καρδιές μας θά μᾶς δώσει τήν εὐκαιρία νά χτίσουμε στίς δυσκολίες μας καί πάλι μέ ὅπλα τήν ταπείνωση καί τήν ἐμπιστοσύνη μιά κανούργια πορεία ἐντός τῆς Βασιλείας του , ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.

π. Θ. Μ.

(Πηγή: “Φωνή Κυρίου” APIΘ. ΦΥΛ. 27 (3501), Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος) / https://alopsis.gr

===================

Δελτίο τύπου της Π.Ο.Ε.Υ. για τις προσαγωγές συναδέλφων στην ΓΑΔΑ… 07/07/22 // ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ

“Ανοσία αγέλης- διαψεύστηκε.

❌Δεν κολλάς- διαψεύστηκε.

❌Δε μεταδίδεις- διαψεύστηκε.

❌Δε μπαίνεις σε Νοσοκομείο- διαψεύστηκε.

❌Δε μπαίνεις σε ΜΕΘ- διαψεύστηκε.

❌Δεν πεθαίνεις- διαψεύστηκε.

☢️Δεν έχει παρενέργειες- διαψεύστηκε.

⚠️2 δόσεις και ελεύθερος- διαψεύστηκε.

⚠️1 αναμνηστική και 1 χρόνο ανοσία- διαψεύστηκε.

▶️ Μήπως ήρθε η ώρα να ακούσεις και καμία αλήθεια από ανθρώπους που δεν διαψεύστηκαν❓❗

========

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το δικαίωμα στη δημοκρατία γεννήθηκε την στιγμή που γεννήθηκε η ίδια η δημοκρατία.

Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας.

Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες και παράλληλα δημοκρατικές διαδικασίες, προασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα, μεταξύ των οποίων και η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.

Δυστυχώς, στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τα αυτονόητα έως τώρα δημοκρατικά μας δικαιώματα κακοποιούνται και καταπατούνται βάναυσα.

Δυστυχώς, εκκολάπτονται στοιχεία άλλων εποχών, με τη φίμωση της αλήθειας, της ελεύθερης έκφρασης και του αυτεξούσιου στο σώμα μας.

Οι διακρίσεις είναι ανεξέλεγκτες σ’ όλη τη χώρα. Όποιος τολμά να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του, θεωρείται από γραφικός έως επικίνδυνος και εχθρός του λαού, ενώ πλέον αντιμετωπίζεται ως κοινός κακοποιός.

Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται διωκόμενοι, επειδή εξέφρασαν απλά την άποψή τους

Καταξιωμένοι επιστήμονες υποβαθμίζονται, απορρίπτονται, εξοβελίζονται, τιμωρούνται, επειδή εξέφρασαν την επιστημονικά τεκμηριωμένη διαφωνία τους με το επίσημο αφήγημα του υγειονομικού παραλογισμού.

Πριν από μέρες όπως επίσης και σήμερα, , συνάδελφοι υγειονομικοί υπάλληλοι, που βρίσκονται πλέον 11 μήνες στην πενία και την εξαθλίωση, μπήκαν στο στόχο της κυβέρνησης, επειδή τόλμησαν να διαδηλώσουν νόμιμα και ειρηνικά, σε δημόσιο χώρο, και να πουν τα αυτονόητα 

Δεν παραβίασαν κανένα οικογενειακό άσυλο, δεν προσέβαλαν κανέναν, δεν επιτέθηκαν σε κανέναν, δεν υπέπεσαν σε οποιοδήποτε αδίκημα. Γιατί λοιπόν και με εντολή ποιου έγινε η προσαγωγή τους στη ΓΑΔΑ;

Κύριε πρωθυπουργέ:

Κύριε Υπουργέ Υγείας:

Βγάλατε ανθρώπους σε αναστολή εργασίας, με τους δικούς σας έωλους όρους και προϋποθέσεις, καταδικάζοντας τους ίδιους και τις οικογένειές τους σε απόλυτη οικονομική ένδεια και εξαθλίωση. Δεν είστε ο μόνος που έχει ανήλικα παιδιά. Έχουν και οι υγειονομικοί σε αναστολή.

Εσκεμμένα, εμμονικά και χωρίς κανένα απολύτως βάσιμο επιστημονικό ή νομικό επιχείρημα, εξαφανίσατε εν μια νυκτί θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με πολυετείς αγώνες.

Διατάζετε προσαγωγές και συλλήψεις ανθρώπων που προασπίζουν και διαδηλώνουν για τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, επειδή ενοχληθήκατε που βρέθηκαν έξω από το σπίτι σας. Ας τους ακούγατε όσο ήταν έξω από το Υπουργείο σας, όταν έφθασαν στο έσχατο σημείο να γίνουν απεργοί πείνας και εσείς απλά τους προσπερνούσατε αδιάφορος!

Όσο συνεχίζετε την ίδια εμμονική πολιτική, τόσο εμείς θα αντιδρούμε και θα διαμαρτυρόμαστε, όπως είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας. Χθες δέκα, σήμερα εκατό, αύριο χιλιάδες.

Μέχρι να αποκατασταθεί η δημοκρατία μας.

Η καρδιά, η ψυχή και το μυαλό μας είναι δίπλα στους διωκόμενους συναδέλφους μας.

Δεν θα σταματήσουμε ποτέ.

Ο αγώνας μας συνεχίζεται κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό .

Εκ του συντονιστικού Π.Ο.Ε.Υ. (Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας)

========

Αργύρης Νταλιάνης, επεμβατικός καρδιολόγος και πολύτεκνος πατέρας 5 παιδιών…

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, άτομα που στέκονται, εξωτερικοί χώροι και κείμενο που λέει "Ζούγκλ@"

✅ Ήθελε να διαμαρτυρηθεί επειδή πεινάνε τα παιδιά του…

🆘 Μα, αυτό είναι έγκλημα πια, αγαπητοί συμπατριώτες κι έτσι τού πέρασαν χειροπέδες..

======================

Να! που στούς δρόμους του Παρισιού σήμερα κυκλοφορεί ένας άγιος, ο Ιωάννης ο Aνυπόδητος!

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ο θαυματουργός †

Ο βίος και πολιτεία του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς έχει την ίδια Ασκητική αυστηρότητα των παλαιών Πατέρων. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, μνημονεύοντας χιλιάδες ονόματα. Είχε λάβει από τον Θεό το διορατικό χάρισμα, που το χρησιμοποιούσε με διάκριση, για τη σωτηρία ψυχών… 

Επανειλημμένως πιστοί τον έβλεπαν πότε ανυψωμένο από τη γη, άλλοτε περιβαλλόμενο – εντός  υπέρλαμπρου Άκτιστου φωτός. Αρκούνταν στα πιο ταπεινά ενδύματα, φορούσε μόνο ελαφριά σανδάλια που συχνά τα έδινε σε κάποιον φτωχό, και λειτουργούσε ανυπόδητος προς μεγάλο σκανδαλισμό ορισμένων… 

Ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, θέλοντας να βεβαιώσει τους πιστούς του ότι η αγιότητα δεν ήταν επ’ ουδενί ένα πράγμα του παρελθόντος, μην βρίσκοντας παπικό παράδειγμα, φώναξε στην ομιλία του:

«Να! που στούς δρόμους του Παρισιού σήμερα κυκλοφορεί ένας άγιος, ο Ιωάννης ο Aνυπόδητος!».

Τα πρώτα χρόνια στο Παρίσι, ένας ηλικιωμένος κύριος ονόματι Γρηγόριος, συχνά συνήθιζε να ψέλνει στην εκκλησία. Κάποτε διάβαζε τις ώρες. Ο Άγιος Ιωάννης έκανε την προσκομιδή στην Αγία Τράπεζα και η πλαϊνή πόρτα ήταν ανοικτή…

Είχε τελειώσει την ανάγνωση των Ωρών, ήθελε να ρωτήσει κάτι τον Άγιο Ιωάννη και κατευθύνθηκε προς την Αγία Πρόθεση. Όταν πλησίασε την ανοικτή πλαϊνή πόρτα, πάγωσε επιτόπου ! 

Είδε τον Άγιο Ιωάννη περικυκλωμένο από λαμπερό άκτιστο φως και να στέκεται, όχι στο έδαφος, αλλά περίπου μισό μέτρο από το πάτωμα !  Αμέσως έκανε πίσω και δεν τον ρώτησε τίποτα…
Ακριβώς το ίδιο περιστατικό διηγήθηκε και μια ηλικιωμένη μοναχή, από το γυναικείο Μοναστήρι της Λέσνα. Ο Άγιος Ιωάννης συνήθιζε να πηγαίνει εκεί και να προσεύχεται γονατιστός μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου των Ιβήρων, την οποία αγαπούσε πάρα πολύ.

Μια φορά καθώς προσευχόταν μπροστά από την εικόνα αυτή, η μοναχή μπήκε μέσα στον Ναό κι αντίκρισε ακριβώς το ίδιο που είχε δει και ο Γρηγόριος. Ο Άγιος Ιωάννης ήταν περικυκλωμένος από άκτιστο φως και δεν πατούσε στο έδαφος, αλλά αιωρείτο…Το άφθαρτο και ευωδιάζον σκήνωμά του, το πλήθος των θαυμάτων του, ο αγιασμένος βίος του, ολα μαρτυρούν την υπάρξη ενός μεγάλου Αγίου, και υπερασπιστή της Ορθόδοξης αλήθειας.

Πιστός ακόλουθος της ασκήσεως και ακρίβειας των Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, μη αποδεχόμενος ουδέποτε τις οικουμενιστικές διδασκαλίες, επιρροές και αποκλίσεις που απο την εποχή του έκαναν έντονα την εμφάνισή τούς.

Και ίσως εκείνη η πνευματική παιδαγωγία και νουθεσία, που παραδίδει στο πνευματικό του τέκνο, τον νεαρό Ευγένιο, που μέλει αργότερα να γίνει ενα λαμπρό αστέρι της Ορθοδοξίας, και να ονομαστεί π. Σεραφείμ Ρόουζ, να είναι σήμερα πιο χρήσιμη απο ποτέ…

«Δέν διδάχθηκες, ὅτι σέ δύσκολους καιρούς ὁ κάθε χριστιανός εἶναι ὁ ἴδιος ὑπεύθυνος γιά τήν Χριστιανοσύνη στό σύνολο της; Ὅτι κάθε μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἔχει εὐθύνη γιά ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία; Καί ὅτι σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἐχθρούς καί διώκεται απ’ ἔξω ἀλλά καί ἀπό μέσα; »

Nαι, το διδαχθήκαμε ομολόγησαν οι νέοι Ευγένιος και Γκλέμπ (αργότερα π. Γερμανός). Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που δεν έλεγχω σκοπίμως τα τεύχοι που εκδίδεται αποφάνθηκε ο Αρχιεπίσκοπος…

Ήθελε ο Άγιος Ιωάννης να διδάξει το αίσθημα ευθύνης απέναντι στόν Θεο και την Αλήθεια Του, να νιώθουν οι χριστιανοί υπεύθηνοι, να γνωρίζουν πραγματικά την πίστη τούς, να είναι έτοιμοι να δώσουν ομολογία, και να έχουν όντως γνώση αυτής, να λαμβάνουν θέση, να ξέρουν καλά πως ο Ορθόδοξος λαός αποτελεί πάντοτε ιστορικά, τον θεματοφύλακα της πίστεως. 

Και ο,τι μεταδίδουν να το πράτουν έχοντας οδηγό και μέτρο ελέγχου Τον Χριστό και την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, να αποφεύγουν έτσι τυφλές και αδιάκριτες υπακοές, χωρίς να εξαρτώνται απο ανθρωπαρέσκιες, αντιδράσεις και το φρόνημα του κόσμου.

Άγιε Επίσκοπε του Θεού, Ιωάννη  Μαξίμοβιτς Θαυματουργέ, πρέσβευε υπέρ ημών των αμαρτωλών. Αμήν!

_______________________________________________

Πηγές : Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Επίσκοπος Σαγγάης και Σαν Φρανσίσκο, ο Θαυματουργός (1896 – 1966), εκδ. Ι. Μονής Αγ. Νεκταρίου Φωκίδος, 2004. ~ ioannismaximovits.blogspot.com  ~  iconandlight.wordpress.com

Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης για Πνεύματος κοινωνία

==================

Βουδισμός και Δύση – Henri De Lubac

                                                              ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Στο στρατόπεδο τού οικουμενισμού τά πράγματα έχουν αρχίσει νά διαμορφώνονται. Ο Ζηζιούλας περιθωριοποιείται καί η ακαδημία Βόλου μέ τήν «θεολογική» Θες/νίκης πήραν καθαρά τόν δρόμο τού προτεσταντισμού.Ο Ζηζιούλας μέ τίς ιεραρχίες του καί τόν Ακινάτη είναι καθαρά καθολικός όπως ο αρχαίος Βησσαρίων.

Ο επανευαγγελισμός τής οικουμένης πού επιχειρεί καί στηρίζει ο οικουμενισμός δέν είναι παρά η θρησκευτική ολοκλήρωση πού είχε ξεκινήσει μέ τήν αποικιοκρατία. Μετά τήν πτώση τής Κων/πόλεως  η Δύση σιγά-σιγά δέχθηκε καί διαβρώθηκε από τόν Βουδισμό.

Σήμερα οι δύο μεγάλες αιρέσεις, η λατινική καί η γερμανική, καθαρά εθνικές, εθνικιστικές, τής αντιπροσωπείας τού Θεού, καί τής εσχατολογίας, είναι μιά σύνθεση Βουδισμού καί Χριστιανισμού, η οποία ουδεμία σχέση έχει μέ τήν εκκλησία. Τήν απόλυτη σύνθεση τών χριστιανικών ομολογιών μέ τον ινδουϊσμό καί τόν βουδισμό, πέτυχαν οι Ρώσοι, στηριζόμενοι στήν κακοδοξία τής οικονομίας τού Αγίου Πνεύματος τού Ιωακείμ ντα Φιόρε, όπως δείχνουμε από καιρό στίς αντίστοιχες αναρτήσεις μας.

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΥΝΘΕΣΗ ΘΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΣΑΝ ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ, ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ.

Ας δούμε σέ επανάληψη τήν πρώτη ανάρτησή μας στό μεγάλο θέμα τής επιδρομής τού βουδισμού στή Δύση.

Αυτή η κατάκτηση μαζί μέτήν επιστημονική επανάσταση διέλυσαν τό φρόνημα τού δυτικού ανθρώπου.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΔΙΣΜΟ (I) 

Στην 1η Σύνοδο της Λυών, με την πρωτοβουλία του πάπα Innocenzo IV (Ιννοκέντιος Δ), στα 1245, ο ίδιος ο πάπας κατονόμασε πέντε αιτίες της βαθιάς του ανησυχίας για τον κόσμο και τον χριστιανισμό. Στην τέταρτη θέση υπήρχε η Saevitia Tartarorum.

Αποφασίζεται να σταλεί ο φραγκισκανός μοναχός Giovanni di Pian del Carpine, στην αυλή του Μογγόλου Βασιλιά, για πληροφορίες. Στην επιστροφή του εκδίδεται το βιβλίο του ιδίου με τίτλο , “Historia Mongolorum quos non Tartaros appellamus”. Εκτός των άλλων η Δύση μαθαίνει πως στην Μογγολική αυλή ζούσαν δίπλα-δίπλα, μουσουλμάνοι, βουδιστές και νεστοριανοί χριστιανοί. Στα 1298 κυκλοφορεί το βιβλίο του Μάρκο Πόλο με πολλές πληροφορίες για τον Βουδισμό και τον ίδιο τον Βούδα.

Με τον Mandeville (1372) κλείνει ο πρώτος κύκλος επαφών των Καθολικών μοναχών με Βουδιστές μοναχούς και εκείνο που μένει στους Ευρωπαίους είναι η εντύπωση όλων των ταξιδευτών μιας κάποιας συγγένειας μ’ αυτούς τους μοναχούς που ζουν μια ζωή αγία , χωρίς πίστη !

Ο δρόμος προς τις Ινδίες ανοίγει από τον Vasko de Gama (1498). Από τα 1492 όμως ο γνωστός κόσμος είχε αρχίσει να διπλασιάζεται και να πολλαπλασιάζεται καθώς ανακαλύπτεται άλλη μία απέραντη ήπειρος ! Σε όλα τα λιμάνια της Άπω Ανατολής φτάνουν Ευρωπαίοι !

Η πρώτη πραγματική Επαφή με τον Βουδισμό, που δημιουργεί ταυτοχρόνως και πολλές ασάφειες, γίνεται με τον Guglielmo Postel και με το βιβλίο του “Τα θαύματα του κόσμου” του 1552!

Ο Postel είχε αφιερωθεί στο Ιεραποστολικό έπος της διάσημης “Compagnia di Gesu-Αδελφότητα του Ιησού”. Πίστεψε πως θα επετύγχανε τοιουτοτρόπως το όνειρο της ζωής του, την “ ειρήνη και την συμφωνία του κόσμου ”. Να ξαναενώσει όλες τις διαφορές κάτω από την σημαία μια Νοήσεως ίδιας με τον Νόμο του Ιησού, ένα όνειρο που ενέπνευσε κάθε φορά τους ιδρυτές των θρησκειών, τους προφήτες, τους μάγους , τους φιλοσόφους , σ’ όλη την διάρκεια της Ιστορίας, όλες τις φυλές του κόσμου. Ένα αρχαίο όνειρο που ξεκινούσε από τον Μεσαίωνα.

« Όλα όσα έχουμε στη Δύση… δεν είναι παρά η σκιά όλων των θαυμασίων της Ανατολής ». Είναι θαυμαστά όλα όσα κατορθώνει να γνωρίσει γύρω από την θρησκεία των «Giapangi» όπου εμφανίζεται και υπάρχει ακόμη, αυτό που φανερώθηκε στην αρχή του Χριστιανισμού, τόσο δυνατά μάλιστα, που αν έκαναν όλα όσα κάνουν στο όνομα του Χριστού, θα ήταν τέλειοι. [ Από τότε ετοιμαζόταν η Δύση για μια τελειότητα χωρίς πίστη ].

« Πιστεύουν όχι μόνον σ΄ έναν θεό Δημιουργό , αλλά ακόμη και στην Αγία Τριάδα . Κάνουν το σημείο του Σταυρού. Στις κηδείες ακολουθούν τις χριστιανικές συνήθειες. Οι λεχώνες μένουν σαράντα μέρες χωρίς να εισέρχονται στην Εκκλησία. Όποιος δεν βλέπει πως αυτός είναι ο Νόμος του Κυρίου, δεν διαθέτει μάτια ». Και όλα αυτά έχουν ξεκινήσει βεβαίως από τον Απόστολο Θωμά και το έργο του.

« Αυτή η Ιαπωνική θρησκεία, η πιο θαυμαστή του κόσμου, ακολουθεί χωρίς να το γνωρίζει, τον Ιδρυτή μας, τον Ιησού Χριστό , του οποίου όμως αγνοείται το όνομα . Από άγνοια ο λαός και ο κλήρος άλλαξαν σιγά-σιγά την αλήθεια του Ιησού με τον μύθο του Schiaca . Αλλά η αλήθεια διακρίνεται ακόμη. Ο δρόμος του Schiaca είναι ο δρόμος του Ιησού. Γεννήθηκε στη Δύση , σε μια περιοχή που λέγεται “Gengico” η οποία δεν μπορεί να είναι παρά η Ιουδαία. Οι γονείς του ονομαζόντουσαν Jambondaino και Magabonino: ποιος δεν μπορεί να αναγνωρίσει στα αρχικά τους τα ονόματα του Ιωσήφ και της Μαρίας ;

Η Ιστορία της έλευσής του στον κόσμο είναι η “θεία” ενσάρκωση , γνωστή μέσω της αστρονομίας των Μάγων. Λέει ο ίδιος: Εγώ είμαι ο μοναδικός αυτοκράτωρ του Ουρανού και της γης ! Μου δόθηκε όλη η εξουσία του Ουρανού και της γης ! Και καταλήγει o Postel: Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πως ο μύθος του Schiaca είναι ένα απόσπασμα της Ιστορίας των Ευαγγελίων » ! [ Ίσως είναι το απόσπασμα της Ιστορίας των Ευαγγελίων όπου ο Κύριος πειράζεται από τον διάβολο και ο καλός Schiaca δεν είναι κανείς άλλος παρά ο ίδιος ο εωσφόρος ] .

Πάνω σ’ αυτές τις βάσεις στηρίχθηκε η κατάκτηση της Δύσης από τον Βουδισμό. Στη συνέχεια ξεκίνησε το μεγάλο έπος των μεταφράσεων και διορθώθηκαν οι περισσότερες αρχικές πλάνες , όμως επηρεάστηκαν βαθιά οι Διανοούμενοι τώρα πια από τα κείμενα και συνεχίζουν να επηρεάζονται . Ίσως δούμε ορισμένα πράγματα από το έπος των μεταφράσεων αργότερα !

Ας σχολιάσουμε όμως λίγα πικρά πράγματα γύρω από το ανθρώπινο μεγαλείο. Ο πάπας αμέσως μετά την καταστροφή του Βυζαντίου άρχισε να πονά για το μέλλον του Χριστιανισμού , εφόσον είχε τελειώσει με το παρελθόν !
Και οι Μοναχοί του ; Κατέστρεψαν και έκαψαν με μένος τους αιρετικούς και καταραμένους Ορθοδόξους , τους αδελφούς τους , αλλά βρήκαν αμέσως τους καθαρούς αντικαταστάτες τους, τους τέλειους Χριστιανούς , στα βάθη της Ανατολής , στην Ιαπωνία. Τί θεία πρόνοια ! Τί θεία άνοια ! Όπως λέμε: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ !

Όλες οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο του Henri De Lubac “Βουδισμός και Δύση”.

 πηγή

======================

Φιλόσοφος Günther Anders: Για να καταπνίξετε οποιαδήποτε εξέγερση εκ των προτέρων, είναι σημαντικό να μην τo κάνετε βίαια… Aldous Huxley: θα υπάρξει φαρμακολογική μέθοδος που θα κάνει τους ανθρώπους ν’ αγαπήσουν τη δουλεία τους!

Günther Anders

Το 1956, ο Γερμανός φιλόσοφος Günther Anders περιέγραψε τη «συλλογική προετοιμασία» ως εξής: «Για να καταπνίξετε οποιαδήποτε εξέγερση εκ των προτέρων, είναι σημαντικό να μην τo κάνετε βίαια. Οι αρχαϊκές μέθοδοι όπως του Χίτλερ είναι ξεκάθαρα ξεπερασμένες. Αρκεί να δημιουργήσετε μια συλλογική συνθήκη τόσο ισχυρή που να μην υπάρχει η ίδια η ιδέα της εξέγερσης.

 Στη συνέχεια, θα συνεχίζουμε να ρυθμίζουμε μειώνοντας δραστικά το επίπεδο και την ποιότητα της εκπαίδευσης, θα βάζαμε τη σεξουαλικότητα ξανά στην πρώτη γραμμή των ανθρωπίνων ενδιαφερόντων. Ως κοινωνικό αναισθητικό, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο. Γενικά θα φροντίσουμε να απαλλαγούμε από τη σοβαρότητα της ύπαρξης, να διακωμωδούμε οτιδήποτε έχει υψηλή αξία, να διατηρούμε μια συνεχή απολογητική της ελαφρότητας. ώστε η ευφορία της διαφήμισης, της κατανάλωσης να καταστεί το πρότυπο της ανθρώπινης ευτυχίας και το μοντέλο της ελευθερίας, επομένως, η ρύθμιση θα παράγει τέτοια αυτο-ολοκλήρωση που ο μόνος φόβος (που θα πρέπει να διατηρηθεί) θα είναι ο αποκλεισμός από το σύστημα και επομένως η αδυναμία πρόσβασης σ’ υλικές συνθήκες απαραίτητες για την ευτυχία (ευζωία) . Ο μαζάνθρωπος, που παράγεται έτσι, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αυτό που είναι: προϊόν, πρόβατο και πρέπει να επιτηρείται όπως πρέπει να είναι ένα κοπάδι. Οτιδήποτε αποκοιμίζει το κριτικό μυαλό σας είναι καλό, οτιδήποτε μπορεί να το αφυπνήσει πρέπει να καταπολεμηθεί, γελοιοποιηθεί, καταπιεστεί. Οποιοδήποτε δόγμα αμφισβητεί το σύστημα πρέπει πρώτα να χαρακτηριστεί ως ανατρεπτικό και τρομοκρατικό και όσοι το υποστηρίζουν πρέπει στη συνέχεια να αντιμετωπίζονται ανάλογα ……΄Η πρέπει να εξουδετερωθεί κατά την άμβλυνσή του.

Το 1962, σε μια ομιλία που δόθηκε στο Πανεπιστήμιο του Berkley στην Καλιφόρνια, ο Aldous Huxley είπε:
στην επόμενη γενιά (ή περισσότερες), θα υπάρξει μια φαρμακολογική μέθοδος που θα κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τη δουλεία τους, ένα είδος ανώδυνου στρατοπέδου συγκέντρωσης για ολόκληρες κοινωνίες, έτσι ώστε να αφαιρεθούν οι ελευθερίες όλων των ανθρώπων. Αλλά αυτοί μάλλον θα ωφεληθούν, καθώς θα αποσπαστούν από κάθε επιθυμία να επαναστατήσουν με προπαγάνδα ή πλύση εγκεφάλου που ενισχύεται από φαρμακολογικές μεθόδους. Και αυτή φαίνεται να είναι η τελική επανάσταση».

Δυόμισι χρόνια πανδημίας στο φουτουριστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης , 4 μήνες μονομερής προπαγάνδα για τον πόλεμο, χρόνιος ψηφιακός ολοκληρωτισμός, πειράματα επί πληθυσμών, κοινωνικός έλεγχος, επαπειλούμενη κλιματική τυραννία, σκοτάδι, βραδύτητα- ακινησία, πείνα και λειψυδρία…Και όλα να βιώνονται ως κανονικότητα αυτή είναι η μεγαλύτερη διαστροφή, εκτροπή.

Τι θα γινόταν όμως αν, σε αντίθεση με τις προσδοκίες, τις εκτιμήσεις και τις προσπάθειες της ψευδοελίτ, αν, παρά την απόφαση των τεχνοκρατών, αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε τους ”Τεχνητούς Παραδείσους” που προβλέπονται από το Νταβός τον ΠΟΥ ή την ΕΕ; !

« Όποτε βρίσκεστε στο πλευρό της πλειοψηφίας , είναι καιρός να σταματήσετε και να σκεφτείτε. » Mark Twain

dimpenews.com 

==================

Τρικυμίες και ναυάγια.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης.  Ἀκρωτήρι Χανίων. 6 Ἰουλίου 2022

Εἰσαγωγικά.

Δυστυχῶς, ἀναγκαζόμαστε πάλι νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τοὺς λόγους ἀνθρώπων ποὺ ἡ ἐκκλησία μας τοὺς ἔχει δώσει ἀρχιερατική ἀξία. Ἀναφέρω  τὸ «δυστυχῶς»  διότι δὲν νομίζω κανεὶς φυσιολογικὸς καὶ -κατὰ δύναμιν- πιστὸς στὴν ἐκκλησία ἄνθρωπος νὰ εὐχαριστῇται ὅταν ἀναγκάζεται νὰ πῇ λόγους ὄχι ἐπαινετικοὺς γιὰ κάποιον ἄλλον, -πολὺ περισσότερον δὲ ὅταν ὁ ἄλλος εἶναι ἀρχιερεῦς τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας.

Ἀφορμὴ τὸ δημοσίευμα τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικολάου (Χατζηνικολάου) στὸ ἔντυπο «Ἀχιλλίου Πόλις» τῆς Ἰ.Μ. Λαρίσης καὶ Τυρνάβου, τεῦχος 07, Μάϊος 2022 σελ.10-39. (Στὸ ἐξῆς ΑΠ7), μὲ τίτλο «Πνευματικὴ Θεώρησι τοῦ ἀντιεμβολιαστικοῦ ἰδεολογήματος»

Τὸ περιοδικὸ χαρακτηρίζεται ὡς «ἐπιστημονικὴ περιοδικὴ ἔκδοσι» καὶ τὸ συγκεκριμένο  δημοσίευμα, ὅπως καὶ ἀρκετὰ ἄλλα, προσπαθεῖ

α) νὰ δοξάσῃ τὸν ἅγιο Θεὸ «γιὰ τὸ πολύτιμο δῶρο ποὺ ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο καὶ λέγεται νοῦς!»

 β) «Νὰ κατανοήσουμε τὰ ὅριά μας! Νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι δὲν εἴμαστε παντογνῶστες, οὔτε ἐπαΐοντες ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ»  καὶ

γ) «Νὰ πολεμήσουμε τὴν συκοφαντία ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας ! Συστηματικὰ καὶ συγκεκριμένα χαλκεῖα στὸν ἔντυπο καὶ ἠλεκτρονικὸ τύπο ἀποδίσουν ἀνύπαρκτες κατηγορίας καὶ βυσσοδομοῦν ἐναντίον Συνόδων, Πατριαρχῶν, Μητροπολιτῶν Κληρικῶν ποὺ τηροῦν τὸ αὐτονόητο. Τὴν ὑπακοή τους στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ !», ὅπως λέγει στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ περιοδικοῦ μὲ τίτλο ΤΡΙΚΥΜΙΑ ὁ κατὰ νόμον ὑπέυθυνος τοῦ περιοδικοῦ Μητροπολίτης Τυρνάβου καὶ Λαρίσης Ἰερώνυμος. (ΑΠ7 σελ.10)

 Τὸ πρῶτο καὶ τὸ δεύτερο σημεῖο εἶναι αὐτονόητα γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους παντοῦ καὶ πάντοτε.  Δηλαδὴ ὅτι ὁ νοῦς – ὡς διάνοια τὸν ἐννοεῖ ὁ συγγραφεῦς, ἐργαστήριον λογισμῶν καὶ συμπερασμάτων- εἶναι πολύτιμο Θεῖον δῶρο – ἄρα πρέπει καὶ νὰ καθαρίζεται , αὐτεξουσίως βεβαίως καὶ ὅχι διὰ τῆς λεγομένης πλύσεως ἐγκεφάλου , καὶ, κυρίως, νὰ χρησιμοποιεῖται· καὶ ὅτι κανεὶς δὲν εἶναι παντογνώστης – ἀπὸ τὸ « ἕν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἴδα » τοῦ Σωκράτη ἔως τὸ « εἰ τὶς δοκεῖ εἰδέναι τὶ οὐδέπω οὐδὲν ἔγνωκε καθὼς δεῖ γνῶναι » (Πρὸς Κορινθίους Α΄ 8,2) τοῦ Ἀποστόλου Παύλου . Ἄρα , ὑποθέτω ὅτι , ἡ ἐπιστημοσύνη καὶ ἡ ἀρχιερατικὴ ἰδιότης τοῦ Λαυρεωτικῆς ἐπιστρατεύτηκαν γιὰ τὸ τρίτο σημεῖο.

Γιὰ νὰ ὑπηρετηθῇ ὅμως αὐτὸς ὁ στόχος ὁπωσδήποτε θὰ πρέπει νὰ τηρηθοῦν οἱ δύο προηγούμενοι δηλαδὴ καὶ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὁ νοῦς , ἡ διάνοια τοῦ γράφοντος κατὰ τρόπο ἐπιστημονικὸ, δηλαδὴ ἀληθὴ καὶ ὄχι σοφιστικὸ·καὶ νὰ μὴν ξεχνάει ὅτι καὶ αὐτὸς ὑπόκειται στὸν περιορισμὸ τῆς ἐπιμέρους γνώσεως , ὅτι δηλαδὴ δὲν εἶναι παντογνώστης . Ἐπίσης ὅτι ἀπευθύνεται σὲ συνανθρώπους ποὺ καὶ αὐτοὶ ἔχουν νοῦν δοθέντα ἀπὸ τὸν ἴδιο Θεό , καὶ ἐνδεχομένως καὶ ἐπιστημονικὴ κατάρτησι ἴση ἤ καὶ μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν δική του , καὶ ὅτι καὶ σὲ αὐτοὺς , ἀνεξαρτήτως τῆς ἐπιστηονικῆς τους καταρτήσεως , ὀφείλεται σεβασμὸς ὡς εἰκόνων τοῦ Θεοῦ , ἔστω λερωμένων , ἰδιαιτέρως δὲ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀναλάβει νὰ τὶς ὑπηρετήσουν καὶ διακονήσουν ἐπειδὴ ἀγαποῦν τὸν Χριστό ( Πέτρο , φιλεῖς με ; Βόσκε τὰ πρόβατά μου ).

Σημαντικὸ εἶναι ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ γίνεται ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Λαρίσης διότι διεπίστωσε « ὅτι ἔχουμε δραματικὴ ἔλλειψι γνώσης , τραγικὴ ὑστέρησι ἤθους καὶ ἀρτηριοσκληρωτικὸ ἐγκλωβισμὸ σὲ κείμενα καὶ πιστεύματα τοῦ παρελθόντος , τὰ ὁποία μπορεῖ νὰ βοήθησαν  στὴν ἐποχὴ στὴν ὁποία πρωτοεμφανίστηκαν καὶ ἀναπτύχθηκαν , σήμερα ὅμως , μετὰ τὴν διαφορετικὴ θεώρησι τῶν πραγμάτων , τὴν ἐξέλιξι τῆς ἐπιστήμης καὶ τὰ νέα δεδομένα , ἀποτελοῦν ἰσχυρὴ τροχοπέδη στὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία , ἐνισχύουν τὴν ἐμμονικὴ προσήλωσι σὲ ἰδεοληψίες καὶ καλλιεργοῦν τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν θρησκοληψία ». (ΑΠ7 σελ.9)

Γιὰ τὴν δραματικὴ ἔλλειψι γνώσεως καὶ τὴν τραγικὴ ὑστέρησι ἤθους , γενικῶς μιλῶντας καὶ παρατηρῶντας τὴν πορεία τῶν κοινωνιῶν μας , δύσκολα θὰ βρεθῇ κανεὶς νὰ διαφωνήσῃ , ἄν καὶ στὴν Μητρόπολι ποὺ ποιμαίνει  ἔχουν περάσει ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες βαθυτάτης πνευματικῆς γνώσεως καὶ γνησίου ὀρθοδόξου ἤθους , ἀποκτήσαντες φήμη διδασκάλων καὶ πατέρων τῆς ἐκκλησίας , ὅπως ὁ μακαριστὸς ἱερομόναχος π. Ἀθανάσιος Μυτηλιναῖος , τοῦ ὁποίου οἱ διδασκαλίες ἀπὸ μόνες τους ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές καὶ δὲν χρήζουν συνηγόρου ἤ διαφημιστοῦ ,   καὶ ὁπωσδήποτε ὁ χριστιανικὸς λαὸς τῆς  Μητροπόλεώς του θὰ ἔχει ἐπηρεαστεῖ εὐγεργετικῶς καὶ ὡς πρὸς τὴν γνώσι καὶ ὡς πρὸς τὸ ἦθος του .

Γιὰ τὰ ὑπόλοιπα περὶ πιστευμάτων τοῦ παρελθόντος ποὺ σήμερα ἀποτελοῦν τροχοπέδη τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας καὶ καλλιεργοῦν τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν θρησκοληψία ἐπειδὴ ἄλλαξε ἡ θεώρησις τῶν πραγμάτων, ἐξελίχθηκε ἠ ἐπιστήμη καὶ παρουσιάστηκαν νέα δεδομένα δὲν νομίζω νὰ βρεθῇ κανεὶς ποὺ ἔχει στοιχειώδη ὀρθόδοξη ἀντίληψι νὰ συμφωνήσῃ . Αὐτὰ, ἔτσι γενικῶς διατυπούμενα ,  ἀποτελοῦν τὸν κύριο ἄξονα συλλογιστικῆς τῶν κάθε εἴδους  καινοτομούντων , νεωτεριστῶν καὶ ἐν τέλει νεοεποχιτῶν, εἴτε ἐντὸς ἐκκλησίας εἴτε ἐκτός.

Ἐντὸς αὐτῶν τῶν πλαισίων καὶ πρὸς ὑπεράσπισιν αὐτῶν τῶν ἀπόψεων ἐπιστρατεύεται ὁ Μητροπολίτης Λαυρεωτικῆς καὶ καταθέτει λόγο « ἐπιστημονικὸ καὶ πνευματικό » , ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐκφέρουμε τὶς κρίσεις μας .

Ἐδὼ βέβαια ὑπάρχει ἕνα πρόβλημα , ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν συγκεκριμένων ἱεραρχῶν , ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις τους , ( καθὼς καὶ ἀπὸ κάποια μερίδα γενικῶς τῶν κληρικῶν ) . Ἔχουν μιὰ παγία ἀδυναμία. Δὲν δέχονται καμμιὰ κριτικὴ ἀπὸ κανέναν. Ἀπαιτοῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους μιὰ μορφὴ ἀσυλίας , μιὰ μορφὴ «ἀκαταδιώκτου», γιὰ κάθε θέσι καὶ πράξι τους , γεγονὸς ποὺ ὑποδηλώνει ὅτι ἔχουν τάσεις ἀλαθήτου , ἀσχέτως ἄν δὲν τὸ συνειδητοποιοῦν ἤ δὲν  τὸ λένε .

Συγχέουν τὴν Ἐκκλησία, τὸ αἰώνιο σῶμα  τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν ἐν χρόνῳ καὶ τόπῳ Ἰεραρχία. Ἐνῷ ἡ ἐκκλησία ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, τοὺς ἀπ᾿ αἰώνων προφήτας, ἀποστόλους, ἁγίους, ὁσίους , ἀσκητὰς , ὁμολογητάς καὶ τοὺς ἐν πίστει τελειωθέντας πιστοὺς εἴτε κληρικοὺς εἴτε λαϊκούς καὶ τοὺς ἐν ζωῇ ἀγωνιζομένους κληρικοὺς καὶ λαϊκούς . Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν θέσι καὶ γνώμη καὶ ἄποψι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐννοοῦμε αὐτὸ ποὺ συνάγεται ἀπὸ τὴν διδασκαλία καὶ τὴν πράξι ὅλων αὐτῶν καὶ ὄχι βεβαίως τῆς παρούσης Ἰεραρχίας ὅταν διδάσκει καὶ πράττει ὅχι μόνον χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ᾿ ὅψιν της τὴν συνολικὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας , ἀλλὰ καὶ πολλάκις καὶ ἐνάντια σ᾿ αὐτήν.

Ζητῶ συγνώμη ποὺ λέω τὰ πασίγνωστα , τὰ θεμελιώδη , τὰ πανθομολογούμενα παντοῦ καὶ πάντοτε , λλὰ ἡ σημερινὴ τακτικὴ νὰ ταυτίζεται ἡ   Ἑκκλησία μὲ τὴν ἱεραρχία  καὶ οἱ ὅποιες ἁποφάσεις ( εἴτε τῆς Ἱεραρχίας ἐν Συνόδῳ , εἴτε ἐκάστου Ἱεράρχου στὴν περιοχὴ εὐθύνης του , ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε ἱερέως στὴν ἐνορία του ) νὰ θεωροῦνται ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας μὴ δεχόμενες οὐδεμιὰ κριτικὴ καὶ ἡ μόνη δυνατότης ποὺ ἔχει κανεὶς νὰ εἶναι ἀπλὰ νὰ ὑποχρεοῦται νὰ τὶς ἐκτελεῖ ἄκριτα καὶ ἀδιαμαρτύρητα , ὁπότε χαρακτηρίζεται ὡς γνήσιο καὶ ὑπάκουο τέκνον τῆς Ἐκκλησίας . Θεωροῦν ὅτι εἶναι οἱ εἰδικοὶ καὶ ὅτι αὐτοὶ πρέπει νὰ ὁμιλοῦν οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἀπλῶς νὰ ἀκοῦν καὶ νὰ συνεργάζονται , νὰ ἀκολουθοῦν .

Μεγαλόκαρδα ἀφήνουν – στὰ λόγια – τὸ περιθώριο διευκρινήσεως τυχὸν ἀποριῶν . Ἄν ὅμως δὲν ἰκανοποιηθοῦν οἱ ἀπορίες ἤ δὲν ἀπαντηθοῦν κἄν , ὅπως συνήθως συμβαίνει , ὅσοι δὲν ἀκολουθοῦν ἀκρίτως , θεωροῦνται ὅτι ἀντιτάσονται στοὺς εἰδικοὺς ἐπειδὴ εἶναι ξερόλες. Ὁ Λαρίσης τὸ διατυπώνει ξεκάθαρα :

«... Ἐπιβάλεται νὰ ἀφήσουμε τοὺς εἰδικοὺς νὰ μιλοῦν κι᾿ ἐμεῖς , ἀφοὺ ἀκούσουμε προσεκτικὰ καὶ διευκρινήσουμε τυχὸν ἀπορίες μας νὰ συνεργαστοῦμε καὶ ὄχι νὰ  ἀντιταχθοῦμε , δῆθεν ἐπειδὴ « ἐμεῖς ξέρουμε καλύτερα » καὶ σὲ ὑποσημείωσι διευκρινίζει : «Τὸ λέω αὐτὸ γιὰ πολλὰ περιστατικά , ἀλλὰ καὶ διότι ξαφνικὰ στὴν πόλι μας ἕνας δικηγόρος , ἕνας ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος καὶ μιὰ νοικοκυρά ἐμφανίζονται νὰ ὑπογράφουν ἕνα κείμενο ὑποτίθεται θεολογικό , ὑποτίθεται ἐκφραστικὸ ἐπιστημονικῶν ἀνησυχιῶν , μὲ τὸ ὁποῖο εἶχαν τὸ θράσος νὰ ἀντιτάσσονται καὶ νὰ ὑπονομεύουν ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ..… Περιττὸ νὰ ποῦμε ὅτι καὶ μόνη ἡ ἀνάγνωσι αὐτοῦ τοῦ κειμένου εἶναι χάσιμο χρόνου , ἀποδεικνύει ἄγνοια καὶ σὲ θέματα Πίστεως καὶ σὲ θέματα ἐπιστήμης καὶ τελικά , μᾶλλον ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα τοὺς ὑπογράφοντες , ἰδίως ὅταν , ἔστω συγκεκαλυμένα , διατυπώνει ἀπειλές ». (ΑΠ7 σελ.10)

Κατ᾿ ἀρχὴν οἱ ἱεράρχες καὶ οἱ κληρικοὶ, ποὺ θέλουν νὰ ἔχουν θέσι διδασκάλου,  ἔχουν ὄχι ἀπλῶς δικαίωμα ἀλλὰ καὶ ὑποχρέωσι νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ διδάσκουν , ἐφ᾿ ὄσον ἔχουν τὸ τάλαντο τοῦ λόγου , μὲ τὴν προϋπόθεσι ὅτι ὄχι μόνο πρέπει   νὰ εἶναι πέραν πάσης κατηγορίας , ἀλλὰ νὰ  εἶναι πλούσιοι σὲ θεϊκὰ χαρίσματα . Τὸν βίο πέραν πάσης κατηγορίας μπορεῖ νὰ τὸ ἔχει καὶ ὁ κάθε τυχαῖος , ἀλλὰ τὸ νὰ ἔχεις θεϊκὲς ἀρετὲς τὸ ἔχουν ἐκείνοι ποὺ βρίσκονται στὸ πιὸ ψηλό σημεῖο τῆς ἀρετῆς . Αὐτοὶ καὶ χωρὶς νὰ λένε κουβέντα διδάσκουν τοὺς μαθητές τους μὲ τὴν σιωπή τους ποὺ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ὁμιλία , χωρὶς νὰ ἐ νοχλοῦν τὴν ἀκοή τους , ἀλλὰ φωτίζοντας τὶς ψυχές τους .

« Οἱ τὸν διδασκάλοις πρέποντα βίον μεταδιώκοντες ὑφηγηταί , μὴ μόνον μέμψεως κρείττους ἑαυτοὺς διατηρείτωσαν , ἀλλὰ καὶ θείοις πλεονεκτήμασι πλουτείτωσαν . Τὸ μὲν γὰρ καὶ τῶν τυχόντων ἐστί , τὸ δὲ τῶν ἄκρων εἰς ἀρετὴν, οἵ , κἄν μηδὲν φθέγξοιντο , τρανοτέρᾳ φωνῆς ἡσυχίᾳ τοὺς φοιτητὰς παιδεύουσιν , οὐ τὰς ἀκοὰς αὐτῶν τέρποντες , ἀλλὰ τὰς ψυχὰς φωτίζοντες ». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 456

 Γιατὶ αὐτοὶ ποὺ νομίζουν πῶς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς λόγους δὲν ἀπαιτεῖται κάτι ἀπὸ τὸν διδάσκαλο καὶ τὰ αὐτιὰ ἐνοχλοῦν καὶ γέλια προκαλοῦν. Αὐτοὶ δὲ ποὺ λάμπουν ἀπὸ τὰ ἔργα τους ἀκόμη καὶ ὅταν σιωποῦν διδάσκουν τὶς ψυχὲς αὐτῶν ποὺ τοὺς βλέπουν.

« Οἱ γὰρ λόγων πλέον μηδὲν προσεῖναι τῷ διδασκάλῳ νομίζοντες , καὶ τὰς ἀκοὰς ἐνοχλοῦσι , καὶ γέλωτα ὀφλισκάνουσιν · οἱ δὲ τοῖς ἔργοις ἀστράπτοντες , κἄν σιγὴν ἀσκήσωσι , τὰς τῶν θεωμένων παιδεύουσι ψυχάς». ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ PG78 456

Ἑλπίζω νὰ συμφωνοῦν οἱ ἐπίσκοποι μας μὲ τὰ λόγια τοῦτα τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου , ποὺ εἶναι κοινὰ σὲ ὅλους τοὺς ἁγίους μας , δηλαδὴ εἶναι λόγος καὶ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν συμφωνοῦν τότε πρέπει, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἁγίων μας , ἐφ᾿ ὅσον δὲν πληροῦν τὰ παραπάνω προαπαιτούμενα – ἀκατηγόρητο βίο καὶ θεϊκὰ χαρίσματα –, νὰ εἶναι ἔτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουν ἀκόμη καὶ τὰ γέλια καὶ τὶς κοροϊδίες τῶν ἀκροατῶν τους . Καὶ δὲν θὰ εἶναι αἴτιοι οἱ ἀκροατές τους , ἀλλὰ  οἱ δικές τους ἐλλείψεις.

 Ἄν τώρα δὲν ἀντιμετωπίζουν κοροϊδία καὶ γέλια ( γέλωτα ὀφλισκάνουσιν ) ἀλλὰ ἐπιφυλακτικότητα στὶς ἀποφάσεις τους καλὸ θὰ ἦταν νὰ προβληματιστοῦν γιὰ τὴν ποιότητα τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων γιὰ τὴν συμφωνία τους μὲ τὴν παραδοθείσα πίστι καὶ γιὰ τὸν δικό τους βίο καὶ πολιτεία . Προφανῶς κάτι δὲν πηγαίνει καλά διότι ἄν ἔλαμπαν διὰ τῶν ἔργων θὰ ἐδίδασκαν χωρὶς κἄν νὰ ὁμιλοῦν ,  καὶ δὲν θὰ ἀπαιτοῦσαν σεβασμό , ἀλλὰ θὰ τὸν προκαλοῦσαν καὶ μόνον μὲ τὴν παρουσία τους , ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος.

Στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα τοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης , – δὲν ἔχω τὸ κείμενο τῶν διαμαρτυρουμένων πιστῶν – , ἐπιχειρεῖται ἕνας ὑποβιβασμὸς καὶ τῶν τριῶν προσώπων καὶ τῶν ὅποιων ἀπόψεῶν τους. Δὲν γνωρίζω ἄν ἀλλοῦ ἔχουν δοθεῖ ἀναλυτικὲς ἐξηγήσεις καὶ διευκρινήσεις ἐκ μέρους τοῦ ἐπισκόπου , ἀλλὰ στὸ ἐξεταζόμενο δημοσίευμα οἱ ἄνθρωποι προσδιορίζονται χλευαστικῶς καὶ εἰρωνικῶς παρουσιαζόμενοι μὲ τὶς ἐπαγγελματικἐς τους ἰδιότητες :   « ἕνας δικηγόρος, ἕνας ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος καὶ μιὰ νοικοκυρά » . Τὶ τὸ κακό ;  Ἄν ἦταν ἕνας μαραγκὸς καὶ δυὸ ψαράδες θὰ ἦταν πολὺ χειρότεροι ἀπὸ ἕναν δικηγόρο, ἕναν ἰδιωτικὸ ὑπάλληλο καὶ μιὰ νοικοκυρά ; Μάλλον. Βέβαια καὶ ὁ Χριστὸς γιὸς μαραγκοῦ καὶ μαραγκὸς ἦταν καὶ οἱ περισσότεροι ἀπόστολοι ψαράδες , ἀλλὰ τότε φαίνεται δὲν λογάριαζαν τέτοιες παραμέτρους .

Τώρα βέβαια μὲ  τὴν διαφορετικὴ θεώρησι τῶν πραγμάτων , τὴν ἐξέλιξι τῆς ἐπιστήμης καὶ τὰ νέα δεδομένα φαίνεται ἔχουν ἀλλάξει καὶ οἱ προϋποθέσεις αὐτές . Προφανῶς ὁ νουνεχὴς ἐπίσκοπος θὰ γνωρίζει ὅτι αὐτοὶ «δὲν διαθέτουν τὸν ἀπαιτούμενο νοῦν » καὶ ὅτι εἶναι « ξερόλες καὶ ἐπαΐοντες ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ »  καὶ ἔχουν « τὸ θράσος νὰ ἀντιτάσσονται στὴν ἱερὰ Σύνοδο » ( καὶ σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο , κυρίως ) καὶ ὅτι καὶ μόνον ἠ ἀνάγνωσις τοῦ κειμένου τους εἶναι « χάσιμο χρόνου » καθότι , κατὰ τὸν ἐπίσκοπο , τὸ κείμενο εἶναι « ὑποτίθεται θεολογικό , καὶ ὑποτίθεται ἐκφραστικὸ ἐπιστημονικῶν ἀνησυχιῶν »…  Ὅλο ἀγάπη ὁ ἐπίσκοπος αὐτὸς γιὰ τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης του.

Βέβαια ἄν προκειται γιὰ τέτοια ποταπά ἀνθρωπάρια ἀπορεῖ κανεὶς πῶς ὑπονομεύονται οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ; Πώς τέτοιοι ἄνθρωποι καταφέρνουν καὶ κλονίζουν τὴν πίστι τῶν ἀνθρώπων « βυσσοδομῶντας ἐναντίον Συνόδων , Πατριαρχῶν Μητροπολιτῶν καὶ κληρικῶν » ; « Τοὺς ὑβρίζουν , ὑπονομεύουν τὴν θεολογικὴ καὶ ἐπιστημονική τους κατάρτισι , τοὺς ἀπαξιώνουν , μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ κλονίσουν την ἐμπιστοσύνη καὶ ὑπακοὴ τοῦ κόσμου ἤ ἔστω τῶν ὁπαδῶν τους  πρὸς τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέσμια . Θέλουν τοὺς ἀνυποψίαστους εὔκολα θύματά τους » (ΑΠ7 σελ.10-11)

Ἐντυπωσιακὸ. Ἕνας δικηγόρος , μιὰ νοικοκυρἀ καὶ ἕνας ὑπάλληλος νὰ διασαλεύουν ὁλόκληρο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό καὶ νὰ κλονίζουν τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν πιστῶν ἀνθρώπων σ᾿ αὐτὸν μετατρέποντας τους (τοὺς πιστοὺς) σὲ θύματα τους. Τί εἴδους πιστοὶ εἶναι αὐτοί ; Καὶ ὁ ἐπίσκοπός τους τί ἀκριβῶς κάνει ;

Τελικῶς δὲν καταφέραμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Λαυρεωτικῆς , ἀλλὰ ἐλπίζω ὅτι σκιαγραφήθηκε τὸ πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο ἔχει παραγγελθῇ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Λαρίσης , ὥστε νὰ γίνεται ἀντιληπτὴ καὶ ἡ στοχοθεσία του . Θεοῦ θέλοντος θὰ δοῦμε τί σωσίβια προσφέρουν στὸν ναυαγισμένο ἄνθρωπο στὴν τρικυμία τοῦ παρόντος βίου οἱ ἔχοντες τὰ πηδάλια τῆς νοητῆς νηός τῆς Ἐκκλησίας μας , ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Λαυρεωτικῆς.

==================