Όπως θα έπρεπε να ομιλούν οι Επίσκοποι όταν δεν έχει γείρει ο νους τους …

<img src="https://scontent.fnic1-2.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/317653922_1288154858703134_8306694985530115496_n.jpg?_nc_cat=106&ccb=1-7&_nc_sid=5cd70e&_nc_ohc=zpEPRrgmmrQAX9ntuIG&_nc_ht=scontent.fnic1-2.fna&oh=00_AfB-o0vpP-pXHh9XxhbM_v8wcB3-t677jbP8cp4NjhCXqA&oe=639131F6&quot; alt="Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, γένι και κείμενο που λέει "Μητροπολίτης Μόρφου: <

Το θανατικό στην Κύπρο αυξήθηκε κατά 30% και δεν το λένε οι δημοσιογράφοι, μόνο ο Σωτηριάδης το λέει και οι δημοσιογράφοι τον κόβουν. Ήρθε από το Χάρβαρντ και τον πολεμούν. Τον παρακαλούσαν τα Αραβικά Εμιράτα. Ήρθε στην Κύπρο και τον βάλανε φυλακή!

Εμένα που δεν με βάλανε ακόμα, είναι που με προστατεύει το ράσο και η αγάπη του Θεού. Αλλά άμα θέλει η πρόνοια του Θεού τιμή μας και καμάρι μας! Από δω το εμβόλιο και από δω ο τάφος, διαλέξτε, λέει ο πρώτος της Ελλάδος. Άκου λογική… Δεν αισθάνομαι δικαιωμένος που γεμίζουν οι τάφοι με παιδιά και νέους και αθλητές και ηθοποιούς. Μαυροφορεμένος αισθάνομαι.

Για αυτό μέσα μου δεν είναι δικαιοσύνη που αισθάνομαι, αλλά πόνο, θλίψη και συμπόνοια πολύ για τους εμβολιασμένους. Έψαξα όλους αυτούς τους μήνες που υπάρχει μια σχετική ηρεμία, η οποία θα ανατραπεί σύντομα, προς το κακό. Μόνον ο πόλεμος θα κάμει φρένο. Χειρόφρενο! Μόνο ο πόλεμος. Όλους αυτούς τους μήνες της “ανήσυχης ηρεμίας” που προσωπικά περιμένω όλα αυτά τα φοβερά και εξαίσια να αρχίσουν να γίνονται.

Ένα σκεπτόμουν. Πως να βοηθήσω όπου και να είμαι, ότι και να είμαι, απ’ εδώ από την Ευρύχου, την ταπεινή, την ωραία, ήσυχη. Τα βράδια εμείς έχουμε ωραία ησυχία, μας αρέσει η νυκτερινή ζωή… Σκεφτόμουν, προσευχόμουν, παρακαλούσα, ρωτούσα πώς να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας, τους συγγενείς μας, τα πνευματικά μας παιδιά που εμβολιάστηκαν.

Να τα βοηθήσουμε να αντιληφθούν ότι έκαμαν λάθος, να μην πνιγούν μέσα στον εγωισμό και στην τάχα επιστημοσύνη των τάχα μου επιστημόνων. Κι όταν αντιληφθούν ότι έκαμαν λάθος, εάν πιστεύουν σε Θεό και πιστεύουν οι περισσότεροι εκ των Κυπρίων, αριστεροί και δεξιοί. Είναι ένα από τα καλά που έχουν οι Κύπριοι που δεν το βρίσκεις εύκολα στην Ελλάδα. Να πάνε σ΄ έναν πνευματικό να εξομολογηθούν. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ιατρικό, όπως είπε ένας φωστήρας αρχιερέας που θέλει να γίνει και Αρχιεπίσκοπος. Αλλά το πρόβλημα είναι κατεξοχήν πνευματικό. Ότι αφορά τη ζωή και το θάνατο, την υγεία και την ασθένεια είναι κατεξοχήν πνευματικό. Να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι έκαμαν λάθος. Να πάνε σε πνευματικούς, να τους βοηθήσουν να μετανοήσουν και με κάποιες ευχές εκκλησιαστικές το φαρμάκι γίνεται νερό. Τί λέει το Ευαγγέλιο; Ακόμη κι αυτό το πρόβλεψε! “κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει ” (Κατά Μάρκον 16.18). Εάν πιείτε κάτι που είναι θανάσιμο δεν θα σας αγγίξει χριστιανοί μου, αρκεί να έχετε μετάνοια και ταπείνωση!

Ένα είναι η έγνοια μου εμένα. Η Aιώνια Aπώλεια! Η Aιώνια Aπώλεια σημαίνει να πεθάνει η ψυχή, πριν να πεθάνει το σώμα. Γι’ αυτό και λέω στους εμβολιασμένους αδελφούς. Ξανασκεφτείτε το. Μετανοήστε. Είναι πνευματικό το θέμα. Η μετάνοια είναι για όλους και πρέπει να έχουμε όλοι Αιώνια Ζωή!

Πηγή: YouTube: Ὁ Μητροπολίτης Μόρφου  Νεόφυτος σὲ μία συνέντευξη ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης! (26.11.2022) ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ

==========

Το ‘χει ξαναδεί κανείς αυτό ; Μητροπολίτης σε πανό καλεί τον κόσμο να τον ψηφίσει!

«Στις Αρχιεπισκοπικές εκλογές δίνουμε το παρόν μας στο εκλογικό κέντρο της ενορίας μας. Ψηφίζουμε Μητροπολίτη Κυρηνείας κ.κ. Χρυσόστομο.», γράφει το πανό.

Με διάταγμα Ζελένσκυ ετοιμάζεται σφοδρός διωγμός εναντίον της Κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας // Η ‘’σιωπηρή διδαχή’’ του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Πρόσφατα (15 Νοεμβρίου) ήταν το μνημόσυνο του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου, του οποίου  η μοναχική μορφή αποτελούσε ‘’σιωπηλή διδαχή’’, όταν χρησιμοποιούσε λεωφορείο ή όταν περιερχόταν με τα πόδια τους δρόμους του Βελιγραδίου.

Μια πολύ σημαντική πτυχή της ‘’σιωπηλής διδαχής’’ του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου, ήταν και η καλή εντύπωση που σχημάτιζαν πολλοί ετερόδοξοι, ακόμη και αλλόθρησκοι, οι οποίοι συχνά τον έβλεπαν να χρησιμοποιεί λεωφορείο ή να περιέρχεται με τα πόδια τους δρόμους του Βελιγραδίου. Και αυτή η ‘’σιωπηλή διδαχή’’ αποτελούσε συνάμα μια πράξη ιεραποστολική. 

Κάθε φορά όμως που περνώ από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, όπου στον προαύλιο χώρο της εκτίθενται τα δύο πολυτελή αυτοκίνητα, η υπερπολυτελής candillac και η mercedes 600,  που χρησιμοποιούσε ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ο μ. Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, διερωτώμαι για τη χρεία των εκθεμάτων αυτών στο χώρο αυτό. 

Διερωτώμαι γιατί να υπάρχουν ως εκθέματα στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και όχι σε χώρο του προεδρικού μεγάρου, αφού κιόλας με την ιδιότητά του ως πρόεδρος τα κατείχε.  Έχουν αναλογιστεί ποτέ ότι δεν αποτελούν ‘’σιωπηρή διδαχή’’ και στο πλήθος των ετερόδοξων τουριστών, οι οποίοι επισκέπτονται τον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη και το Βυζαντινό μουσείο, δίπλα στην Αρχιεπισκοπή; 

Εφόσον τα δύο αυτά υπερπολυτελή αυτοκίνητα τα είχε ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ο μ. Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄, θα πρέπει να εκτίθενται σε χώρο του προεδρικού μεγάρου ή κάπου αλλού.  Δεν υπάρχει καμιά χρεία να εκτίθενται στον προαύλιο χώρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.

Όσοι δεν ενοχλούνται από τα δύο αυτά υπερπολυτελή αυτοκίνητα πιθανόν να επαναπαύονται στην ‘’ιστορικότητά’’ τους.

Πιθανόν επίσης η αναφορά αυτή να προσκρούσει σε αντιλήψεις ξένες προς αυτές που Άγιοί μας, παλαιοί και σύγχρονοι μας δίδαξαν. Είναι καιρός να υπερβούμε τέτοιους, αλλά  και παρόμοιους δισταγμούς.  

Η ‘’σιωπηρή διδαχή’’ του μ. Πατριάρχη Σερβίας Παύλου, ας αποτελέσει αφορμή να απομακρυνθεί η άλλη ‘’διδαχή’’ των δύο αυτών εκθεμάτων υπερπολυτελείας. 

=========

Με διάταγμα Ζελένσκυ ετοιμάζεται σφοδρός διωγμός εναντίον της Κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας

σ.σ. Να τα διαβάσουνε αυτά οι μητροπολίτες που συμπροσεύχονται, & συλλειτουργούν με τους αχειροτόνητους διώκτες της αδελφής Ουκρανικής Εκκλησίας. Συνείδηση έχουνε; Ο Ναυπάκτου πού είναι να μας γράψει κανα ακαδημαϊκό άρθρο για το πόσο καλά τα κάνει το Φανάρι στην Ουκρανία; Α μάλιστα. Τώρα ασχολείται με την Κιβωτό.


Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ζελένσκυ εχθές εξέδωσε διάταγμα, το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενά του αποσκοπεί στην διασφάλιση της πνευματικής ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.

«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ σε κανέναν να χτίσει μια αυτοκρατορία μέσα στην ουκρανική ψυχή», είπε.

[σ.σ. Παρεμπιπτόντως, χρεώνει στους Ρώσσους αυτό ακριβώς που κάνει η δαιμονισμένη Δύση στην Ουκρανία, που φιμώνει και εξαλείφει συστηματικά την Ρωσσική συνείδηση των Ουκρανών με τους νεοναζί. Τους χρεώνει αυτό ακριβώς που συνεχίζει να κάνει και τώρα.]

Ωστόσο, καθώς εντείνονται οι έρευνες του κράτους στα Μοναστήρια, στους Ναούς και στα γραφεία των Επισκοπών (συνοδευόμενες από ισχυρισμούς με εμφυτευμένα «φιλορωσσικά» πειστήρια), με την Ουκρανική Υπηρεσία Ασφαλείας να ανοίγει υποθέσεις εναντίον ιεραρχών και κληρικών (ο ιερομόναχος της Λαύρας που έχριε τους πιστούς ενώ ομάδα γυναικών τραγουδούσε για την πνευματική αναγέννηση της Αγίας Ρωσσίας και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιροβοχράντ Ιωάσαφ είναι οι πιο πρόσφατοι ύποπτοι των αρχών) και καθώς οι τοπικές διοικήσεις συνεχίζουν να ανακοινώνουν απαγορεύσεις στην κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (εχθές υπήρχαν αναφορές για τουλάχιστον τρεις ακόμη απαγορεύσεις), πολλά μέλη της Εκκλησίας ανησυχούν για το όραμα του κράτους περί πνευματικής ανεξαρτησίας.

Σχολιάζοντας την συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας που πραγματοποιήθηκε εχθές ο Πρόεδρος είπε: «Πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες όπου κανένας εξαρτημένος από το επιτιθέμενο κράτος φορέας δεν θα έχει την ευκαιρία να χειραγωγήσει τους Ουκρανούς και να αποδυναμώσει την Ουκρανία εκ των έσω».

Έτσι, ο Πρόεδρος διέταξε:

1.Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας να δώσει εντολή στην κυβέρνηση να υποβάλει εντός δύο μηνών νομοσχέδιο στο Κοινοβούλιο, το οποίο θα απαγορεύσει τις θρησκευτικές οργανώσεις «που συνδέονται με κέντρα επιρροής στην Ρωσσική Ομοσπονδία».

2.Η Κρατική Υπηρεσία Εθνοπολιτικής και Ελευθερίας της Συνείδησης να εξετάσει εντός δύο μηνών το καταστατικό της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για οποιαδήποτε «εκκλησιαστικά κανονική σχέση με το Πατριαρχείο Μόσχας και, εάν χρειαστεί, να λάβει τα μέτρα που προβλέπονται από το νόμο».

3.Να επιβεβαιώσει εντός δύο μηνών τη νομιμότητα της παρουσίας της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, η οποία ανήκει στο κράτος.

4.Όλοι οι φορείς εθνικής ασφάλειας να εντείνουν τους ελέγχους «για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση των ανατρεπτικών δραστηριοτήτων των Ρωσσικών ειδικών υπηρεσιών στο θρησκευτικό περιβάλλον της Ουκρανίας». Θα επιβάλλονται προσωπικές κυρώσεις όπως απαιτείται.

5.Η Κρατική Υπηρεσία για την Εθνοπολιτική και την Ελευθερία της Συνείδησης πρέπει να μεταρρυθμιστεί και να τεθεί υπό την άμεση εξουσία του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουκρανίας «για να προστατεύσει πραγματικά τα δικαιώματα και τα νόμιμα συμφέροντα των Ουκρανών και του κράτους».

«Με αυτές και με άλλες αποφάσεις, εγγυόμαστε την πνευματική ανεξαρτησία της Ουκρανίας», επιβεβαίωσε ο Ζελένσκι.

Η επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας για την Εθνοπολιτική, Έλενα Μπόγκνταν, έχει προειδοποιήσει πολλές φορές ότι η απαγόρευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι απερίσκεπτη και σίγουρα θα προκαλούσε αποσταθεροποίηση στην κοινωνία.

Επιβεβαίωσε επίσης ότι το καταστατικό της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο υιοθετήθηκε στο Συμβούλιο τον Μάιο, δεν δείχνει καμμία σχέση με τη Ρωσσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Έχει επίσης σχολιάσει ότι η σχισματική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» δεν έχει ανάγκη από την Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, καθότι διαθέτει μόνο 50 Μοναχούς σε ολόκληρο το Κίεβο – μια δήλωση που εξόργισε πολύ τον «Μητροπολίτη» Επιφάνιο Ντουμένκο της ΟΕΟ.

Πρόσφατα η Μπόγκνταν αναφέρθηκε σε αυτά τα ζητήματα σε μια συνέντευξη.

Orthodox Christianity


ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

===============

Κυριακή Ι’ Λουκά: Η θεραπεία τής συγκύπτουσας (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιγ’ 10-17)

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός επισκέφτηκε τη γη δυναμικά αλλά ταπεινά, για να διδάξει τους ανθρώπους ν’ αγαπούν το Θεό και τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι από μόνοι τους είναι αδύναμοι. Η αγάπη τού Θεού τους κάνει δυνατούς. Από μόνοι τους οι άνθρωποι είναι υπερήφανοι. Η αγάπη για τον άνθρωπο τους κάνει ταπεινούς. Η αγάπη για τον άνθρωπο προέρχεται από την αγάπη για το Θεό. Η ταπείνωση προέρχεται από μια αίσθηση θεϊκής δύναμης. Η αγάπη για τον άνθρωπο χωρίς αγάπη για το Θεό είναι ψεύτικη. Κάθε άλλη δύναμη εκτός από εκείνη του Θεού, είναι υπερήφανη και ψεύτικη.

Οι άνθρωποι όμως έχουν βρει κι έναν τρίτο δρόμο, που δεν είναι ούτε αγάπη για το Θεό ούτε αγάπη για τον άνθρωπο. Είναι η αγάπη για τον εαυτό τους, η φιλαυτία. Η φιλαυτία είναι φράγμα που τους χωρίζει από Θεό κι απ’ ανθρώπους και τους αφήνει εντελώς απομονωμένους. Όταν ο άνθρωπος αγαπά μόνο τον εαυτό του, δεν αγαπά ούτε το Θεό ούτε το συνάνθρωπό του. Δεν αγαπά ούτε τον άνθρωπο που κρύβει μέσα του. Αγαπά μόνο τις σκέψεις για τον εαυτό του, τη φαντασίωση του εαυτού του. Αν επρόκειτο ν’ αγαπήσει τον μέσα άνθρωπο, θ’ αγαπούσε ταυτόχρονα και την εικόνα του Θεού που φέρει μέσα του και σύντομα θα κατέληγε ν’ αγαπά το Θεό και τον άνθρωπο, γιατί τότε θ’ αναζητούσε το Θεό και τον άνθρωπο στους άλλους ανθρώπους, ως αντικείμενα της αγάπης του.

Η φιλαυτία δέν είναι άγάπη. Είναι απόρριψη του Θεού και περιφρόνηση του ανθρώπου, είτε φανερή είναι είτε κρυμμένη. Η φιλαυτία δέν είναι αγάπη, είναι αρρώστια. Είναι μια σοβαρή αρρώστια που αναπόφευκτα συμπαρασύρει μαζί της κι άλλες αρρώστιες. Όπως η ευλογιά προκαλεί με σιγουριά πυρετό σ’ ολόκληρο το σώμα, έτσι κι η φιλαυτία παράγει τη φωτιά τού φθόνου και της οργής σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο.

Ο φίλαυτος άνθρωπος είναι γεμάτος φθόνο για εκείνους που είναι καλλίτεροι ή πιο πλούσιοι απ’ αυτόν, πιο μορφωμένοι ή πιο σεβαστοί στους ανθρώπους. Το φθόνο ακολουθεί πάντα η οργή κι ο θυμός, όπως άπό τη φωτιά βγαίνει ο καπνός. Η κρυμμένη οργή που ξεπροβάλλει που και που, φανερώνει όλη την ασχήμια της άρρωστης καρδιάς που έχει προσβληθεί από το δηλητήριο της φιλαυτίας.

***

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας παρουσιάζει καθαρά από τη μία μεριά την εικόνα της μεγάλης αγάπης του Χριστού για τον άνθρωπο κι από την άλλη τη φιλαυτία των Φαρισαίων, μαζί με το φθόνο και την οργή τους.

«Ην δε (Ιησούς) διδάσκων εν μία των συναγωγών εν τοις σάββασι• και ιδού γυνή ην έχουσα πνεύμα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές» (Λουκ. ιγ’ 10, 11).

Τό Σάββατο ήταν ημέρα κοινής προσευχής για τους Ιουδαίους, όπως η Κυριακή είναι για μας τους χριστιανούς. Αν και ο Κύριος συχνά πήγαινε στην έρημο για ησυχία και μόνωση και περνούσε νύχτες ολόκληρες στην προσευχή, δεν απέφευγε την κοινή προσευχή με τους άλλους στη συναγωγή. «Και εισήλθε κατά το ειωθός αυτώ εν τη ημέρα των σαββάτων εις την συναγωγήν», γράφει σ’ άλλο σημείο ο ευαγγελιστής (Λουκ. δ’ 16). Συνήθιζε να πηγαίνει στη συναγωγή για την κοινή προσευχή. Δεν του ήταν απαραίτητο αυτό, αλλά το έκανε από ταπείνωση, αλλά καί ως παράδειγμα για μας.

Ακούμε σήμερα διάφορες υπερήφανες φωνές: « Προσεύχομαι στο σπίτι, δεν έχω ανάγκη να πάω στην εκκλησία για να προσευχηθώ ». Έτσι μιλάει η ανοησία κι η υπερηφάνεια. Το παράδειγμα του Χριστού μας διδάσκει με σαφήνεια πως πρέπει να κάνουμε και το ένα και το άλλο. Και μόνοι μας να προσευχόμαστε μυστικά και στην εκκλησία μαζί με τους αδελφούς μας.

Ο Κύριος δεν πήγαινε μόνο για να προσευχηθεί στη συναγωγή. Συχνά ερμήνευε τις Γραφές εκεί και δίδασκε τους ανθρώπους, λέγοντας λόγια θεϊκά, που δεν έχουν καταγραφεί στα ευαγγέλια. « Και πάντες… εθαύμαζον επί τοις λόγοις της χάριτος τοις εκπορευομένοις εκ του στόματος αυτού » (Λουκ. δ’ 22). Υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι λόγοι που δεν έφτασαν ως εμάς, έχουμε όμως αρκετούς για να μας γεμίσουν με σοφία και να μας σώσουν.

Ο Κύριος Ιησούς πήγαινε επίσης στη συναγωγή για να βρει την κατάλληλη στιγμή να υπηρετήσει τους ανθρώπους με τα θαυμαστά έργα Του, που μαρτυρούσαν τη σωτηρία που προσφέρει και τη θεότητά Του. Ένα τέτοιο θαυμαστό έργο έκανε με την ευκαιρία που περιγράφεται στο σημερινό ευαγγέλιο.

Μια συγκύπτουσα γυναίκα ήρθε στη συνάγωγη. Την είχε δέσει ο σατανάς κι είχε μείνει στην κατάσταση αυτή όχι μια βδομάδα, ένα μήνα ή ένα χρόνο, αλλά δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια και δεν ήταν δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. Με το κεφάλι, σκυμμένο ως τα γόνατά της η ταλαίπωρη γυναίκα δεν μπορούσε να δει ούτε τον έναστρο ουρανό, μα ούτε και τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της.

Το πονηρό πνεύμα προσπαθούσε να πλανήσει τους απογόνους του Αδάμ και της Εύας. Τους έδινε ψεύτικες υποσχέσεις πως, αν τον υπάκουαν, θα γίνονταν ισόθεοι. Αντί να γίνουν θεοί όμως, οι προπάτορες του ανθρώπινου γένους βρέθηκαν ξαφνικά να φορούν δέρματα ζώων. Η γυναίκα της παραβολής τώρα, που ήταν απόγονός τους, είχε γίνει τόσο δύσμορφη, ώστε όσοι την έβλεπαν έτρεμαν και τα ζώα φοβούνταν. Αυτή ήταν η ισοθεΐα που υποσχέθηκε ο πονηρός στον άνθρωπο!

Η συγκύπτουσα δεν μπορούσε με κανένα τρόπο ν’ ανορθωθεί. Ήταν αδύνατο να ισιώσει το σώμα της για δεκαοκτώ χρόνια. Σερνόταν στη γη σαν αγελάδα, το κεφάλι της ήταν γερμένο κι έφτανε ως τα γόνατα. Είναι ζωή αυτή; Όχι, αυτή δεν είναι ζωή, είναι καταδίκη. Η αδυναμία τής γυναίκας ήταν τόσο μεγάλη και την κουβαλούσε τόσα χρόνια, ώστε όσοι την έβλεπαν για πρώτη φορά την αποστρέφονταν όσοι την κοίταζαν λίγο περισσότερο δεν την έβλεπαν σαν ανθρώπινη ύπαρξη αλλά σαν ένα ξερό και γερμένο δέντρο που δεν άξιζε τίποτ’ άλλο, παρά να κοπεί και να γίνει καυσόξυλα. Η σκληρότητα αυτή των άνθρωπων προς την τερατόμορφη γυναίκα ήταν πραγματικά πιο τερατώδης κι από την ίδια την τερατωδία.

Ο Κύριος που αγαπά τον άνθρωπο, κοίταξε μ’ ενδιαφέρον και συμπάθεια το ταλαίπωρο αυτό ανθρώπινο πλάσμα. Δεν έβλεπε μπροστά Του ένα στραβό και κυρτωμένο δέντρο, μα μια θυγατέρα του Αβραάμ, ένα πλάσμα που δημιούργησε ο Θεός και άξιζε να το ελεήσει. « Ιδών δε αυτήν ο Ιησούς προσεφώνησε και είπεν αυτή· γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου· και επέθηκεν αυτή τας χείρας· και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν » (Λουκ. ιγ’ 12-13).

Ο Κύριος έκανε το θαύμα αυτό όχι επειδή του το ζήτησε η γυναίκα ούτε για ν’ ανταποκριθεί στην πίστη της. Το έκανε με δική Του πρωτοβουλία και με τη δική Του δύναμη. Αυτό είναι μια σαφής αντίκρουση εκείνων που θέλουν κακόγνωμα να υποβαθμίσουν το μεγαλείο των θαυμάτων του Χριστού, με τον ισχυρισμό πως τα θαύματα γίνονται μόνο με την αυθυποβολή εκείνων που δέχονται το θαύμα. Πού είναι το στοιχείο της αυθυποβολής στη συγκύπτουσα αυτή γυναίκα; Η αναπηρία της την εμπόδιζε ακόμα και να δει το πρόσωπο του Χριστού. Δε ζήτησε από το Χριστό να την ελεήσει, να την σπλαχνιστεί, ούτε και έδειξε με οποιοδήποτε τρόπο την πίστη της.

Κι όχι μόνο αυτό. Η γυναίκα δε βρισκόταν καν κοντά στο Χριστό. Δεν τον πλησίασε εκείνη, Αυτός την κάλεσε κοντά Του. Όπως ο ποιμένας που βλέπει ένα από τα πρόβατά του μπλεγμένο στ’ αγκάθια, μισοπεθαμένο και άφωνο, κάνει την πρώτη κίνηση, έτσι έκανε κι ο στοργικός Κύριος, ο Καλός Ποιμένας. Έκανε την πρώτη κίνηση προς το πρόβατό Του, που είχε μπλέξει στα δίχτυα του σατανά. Την ονόμασε «γυναίκα». Δεν την είπε «ανάπηρη», «τέρας», «σκιά της ζωής» ή «αμαρτωλή», αλλά «γυναίκα». Και μόνο με τη λέξη «γυναίκα» ο Κύριος αποκατέστησε τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Μετά τη θεράπευσε από την αναπηρία της και στο τέλος ακούμπησε πάνω της τα πάναγνα χέρια Του, για να ολοκληρώσει τη θεϊκή δωρεά Του.

Να, ποια είναι η διαδικασία της πράξης του Κυρίου: Πρώτα της έριξε μια στοργική ματιά· έπειτα, της απεύθυνε μια δυναμική λέξη· τέλος, άπλωσε πάνω της το στοργικό χέρι Του. Της έδωσε όλα όσα είχε στερηθεί για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια. Αν κάποιος την είχε ποτέ συμπαθήσει, η συμπάθειά του δε θα ήταν καθαρή, αλλά ανάμικτη με φόβο, με οίκτο και υπερηφάνεια. Αν κάποιος της είχε ποτέ μιλήσει, θα τό ’κανε από ανάγκη κι έπειτα θα βιαζόταν ν’ απομακρυνθεί από κοντά της. Αν κάποιος είχε αναγκαστεί από τις συνθήκες να την ακουμπήσει, θα το είχε κάνει με τ’ ακροδάχτυλά του κι ύστερα θά ‘τρεχε για να πλύνει τα χέρια του.

Ο Κύριος Ιησούς όμως την κάλεσε σκόπιμα κοντά Του, της είπε πρώτα τα θεραπευτικά λόγια Του κι έπειτα ακούμπησε και τα δυό θαυματουργά χέρια Του πάνω της. Φέρθηκε στην άγνωστη αυτή γυναίκα, όπως θα φερόταν ένας πατέρας στη θυγατέρα του. Αν τέτοια ευεργεσία γινόταν στη μαύρη γη ή στο λαμπερό ήλιο, η γη θα σειόταν κι ο ήλιος θα δάκρυζε. Η ευεργεσία όμως έγινε στη συγκύπτουσα γυναίκα κι εκείνη ανορθώθηκε αμέσως.

Πώς μπορεί να ισιώσει μια κυρτή σπονδυλική στήλη χωρίς να σπάσει; Πώς μπορεί ένας αγκυλωμένος σβέρκος να κινηθεί χωρίς να προκαλέσει πόνο; Θα χρειάζονταν ένα εκατομμύριο χρόνια, αποφαίνονται τα αδαή μυαλά των συγχρόνων μας, για να ευθυαστεί η σπονδυλική στήλη ενός πιθήκου κι ο πίθηκος να γίνει άνθρωπος. Μιλάνε έτσι έπειδη δε γνωρίζουν τη δύναμη του Θεού. Χρειάστηκε ένα μόνο δευτερόλεπτο κι ένας λόγος του Κυρίου Ιησού, για να ορθωθεί η συγκύπτουσα και να ισιώσει η σπονδυλική της στήλη, που ήταν πιο κυρτή από του πίθηκου.

Πώς ισιώνει μια σπονδυλική στήλη; Πώς λυγίζει ένας αγκυλωμένος σβέρκος; Πώς θεραπεύεται ένα τέρας; Πώς ελευθερώνονται τα παγιδευμένα πρόβατα; Πώς μια άφωνη μούμια αποκτά φωνή και τολμά να μιλήσει; Μη ρωτάτε για όλ’ αυτά. Δοξολογήστε απλά το Θεό, όπως έκανε κι η πρώην συγκύπτουσα γυναίκα: και παραχρήμα ανωρθώθη και εδόξαζε τον Θεόν.

Βλέπουμε πως μαζί με το σώμα της γυναίκας, θεραπεύτηκε κι η ψυχή της. Μόνο η θεραπευμένη ψυχή μπορεί να δοξολογεί το Θεό για «παν δώρημα τέλειον», απ’ όπου κι απ’ όποιον κι αν προέρχεται. Η ανίατη ψυχή ξεχνά πως ο Θεός είναι ο Δοτήρας παντός αγαθού και γι’ αυτό ευχαριστεί και δοξάζει μόνο τα θνητά χέρια, με τα οποία ο Θεός συνηθίζει να δίνει τις δωρεές Του στους ανθρώπους. Ο Κύριος Ιησούς ήθελε να μας διδάξει πως πρέπει να ευχαριστούμε και να δοξολογούμε πάντα το Θεό. Γι’ αυτό κι έδωσε στον θεραπευμένο Γαδαρηνό την εντολή: «Υπόστρεφε εις τον οίκον σου και διηγού όσα εποίησέ σοι ο Θεός » (Λουκ. η’ 39). Οι άνθρωποι θαύμαζαν τον Κύριο και δοξολογούσαν το Θεό, μόνο όταν τον έβλεπαν να κάνει θαύματα. Ο Χριστός, όταν πλησίαζε το τέλος Του, έλεγε: «Πάτερ… εγώ σε εδόξασα επί της γης» (Ιωάν. δ’ 4).

Όλ’ αυτά λειτουργούν για έλεγχο δικό μας, που όταν κάνουμε κάποιο καλό στους ανθρώπους, ζητάμε να ευχαριστούν εμάς κι όχι το Θεό. Όλα τα καλά που δεχόμαστε από τους ανθρώπους δεν τα παίρνουμε από έκεινους, αλλά μέσω εκείνων. Ο Πατέρας στέλνει τις δωρεές Του στα παιδιά Του μέσω των παιδιών Του. Το κάνει αυτό με την καλή Του θέληση, με χαρά. Σ’ Εκείνον πρέπει κάθε δόξα και ύμνος στους αιώνες των αιώνων.

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Ως τώρα ακούσαμε για ένα θαύμα φωτεινό, τώρα θ’ ακούσουμε για ένα θαύμα σκοτεινό. «Αποκριθείς δε ο αρχισυνάγωγος, αγανακτών ότι τω σαββάτω εθεράπευσεν ο Ιησούς, έλεγε τω όχλω· εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου» (Λουκ. ιγ’ 14). Αυτά είναι λόγια τού πονηρού υιού τού σκότους. Θαρρείς πως ο σατανάς που έφυγε από τη συγκύπτουσα γυναίκα, μπήκε μέσα σ’ αυτόν.

’Ετσι μιλάει η φιλαυτία μαζί με τους αχώριστους συντρόφους της, το φθόνο και την οργή. Ο Χριστός θεράπευσε, ο αρχισυνάγωγος όμως κατέφυγε στην κατασπίλωση του θαύματος. Ο Χριστός ελευθέρωσε μια ανθρώπινη ζωή από τα σατανικά δεσμά κι ο άλλος κατασυκοφαντούσε. Ο Χριστός έβγαλε το πονηρό πνεύμα από την άρρωστη γυναίκα κι εκείνος οργίστηκε επειδή ο θεραπευτής έβγαλε το δαιμόνιο από μια πόρτα κι όχι από μίαν άλλη. Ο Χριστός άνοιξε τον ουρανό στους ανθρώπους κι αποκάλυψε το ζωντανό Θεό· ο άλλος έκνευριστηκε επειδή άνοιξε τον ουρανό το πρωί κι όχι το απόγευμα. Ο Χριστός πήγε με φως στους αιχμαλώτους στη φυλακή κι ο άλλος τον επιτίμησε επειδή δεν άφησε να κάνει το καθήκον αυτό μια άλλη μέρα.

Βλέπετε πόσο φοβερή και τρομερή είναι η φιλαυτία ! Ο εγωκεντρικός αρχισυνάγωγος δεν τόλμησε να επιτιμήσει το Χριστό, γι’ αυτό κι επιτιμούσε τους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, μέσα του το Χριστό επιτιμούσε , όχι τους ανθρώπους, μ’ όλο που η γλώσσα του χρησιμοποιούσε άλλο τρόπο. Γιατί ήταν ένοχοι οι άνθρωποι εδώ ; Αν κάποιος έφταιγε για την καλή αυτή πράξη, ήταν η συγκύπτουσα ; Γιατί έφταιγε η συγκύπτουσα ; Δεν έτρεξε πίσω από το Χριστό για να του ζητήσει θεραπεία.

Αντίθετα μάλιστα ! Ο Χριστός την κάλεσε κοντά Του και της χάρισε την τέλεια θεραπεία, πέρα από κάθε ελπίδα ή προσμονή που θα είχε από τη συναγωγή. Επομένως είναι σαφές πως αν κάποιος έφταίγε εδώ, αυτός ήταν ο Χριστός. Ο αρχισυνάγωγος όμως δεν τολμούσε να κοιτάξει το Χριστό στα μάτια και να πει : « Είσαι ένοχος », γι’ αυτό και γύρισε προς το λαό και κατηγόρησε τους ανθρώπους. Υπάρχει πιο καθαρή και πιο πονηρή υποκρισία; Γι’ αυτό κι ο Κύριος τον αποκάλεσε υποκριτή:

« Απεκρίθη ουν αυτώ ο Κύριος και είπεν· υποκριτά , έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βουν αυτού ή τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; ταύτην δε, θυγατέραν Αβραάμ ούσαν, ην έδησε ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου ;» (Λουκ. ιγ’ 15, 16).

Ο Κύριος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Ήξερε πως ο αρχισυνάγωγος Εκείνον ήθελε να επιτιμήσει , μ’ όλο που η γλώσσα του απευθυνόταν στους άλλους. Ο Κύριος το γνώριζε αυτό και δεν επέτρεπε να επιτιμηθούν άλλοι για κάτι που μοναδικός αίτιος ήταν ο ίδιος.

Ο Κύριος είναι λαμπρότερος από τον ήλιο και καθαρότερος από το κρύσταλλο, γι’ αυτό και μέσα Του δε χωρούσε υποκρισία. Δεν μπορούσε να υποκριθεί τον ανόητο και να σιγήσει όταν κάποιος άλλος επιτιμάται στη θέση Του. Γι’ αυτό και τη στιγμή που οι αδύναμοι άνθρωποι, χωρίς να έχουν καμία ευθύνη, δε μιλούσαν και ανέχονταν να τους επιπλήττουν, ο Κύριος άνοιξε το στόμα Του κι απάντησε στον αρχισυνάγωγο : υποκριτά , του είπε. Μπορούμε να βοηθήσουμε τα ζώα το σάββατο και δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο; Το βόδι κι ο γάιδαρος δε μένουν ούτε μια μέρα ολόκληρη κλεισμένοι στο σκοτεινό σταύλο, χωρίς να τα βγάλετε έξω στο φως της μέρας και το φρέσκο αέρα. Η γυναίκα αυτή ήταν δεμένη από το σατανά δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, κι εσύ οργίστηκες επειδή ελευθερώθηκε; Ο σατανάς έχει δέσει εσένα χειρότερα από εκείνη. Αυτήν την έδεσε ώστε το κεφάλι της να φτάνει στα γόνατα. Εσένα σου έδεσε την ψυχή στο Σάββατο. Γιατί δεν αποδεσμεύεσαι ;

Το Σάββατο έγινε για τους ανθρώπους , ώστε την ημέρα αυτή ο νους τους ν’ αφιερώνεται ιδιαίτερα στο Θεό.

Η θεραπεία της γυναίκας αυτής δε μας θυμίζει το Θεό περισσότερο απ’ ό,τι το Σάββατο, ή κάθε άλλο Σάββατο, από το Μωυσή ως σήμερα ; Δεν είναι σπουδαιότερο το έργο αυτό από το Σάββατο ; Δεν μπορείς να δεις πως στέκεσαι μπροστά σε Έναν, που είναι ανώτερος από το Σάββατο ; Κι όχι μόνο από το Σάββατο αλλά κι από το ναό (βλ. Ματθ. ιβ’ 6) ; Δεν μπορείς να νιώσεις , ταπεινέ αρχισυνάγωγε , πως ενώπιόν σου είναι ο Κύριος των ψυχών των ανθρώπων ; Να ξέρεις, πως οι μέρες κι οι νύχτες περνούν γρήγορα μπροστά στα μάτια Του κι αδειάζουν στην αιωνιότητα.

Προσέξτε πόσο τιμά ο Κύριος για μια ακόμα φορά τη σαστισμένη γυναίκα: την ονομάζει θυγατέρα του Αβραάμ. Θέλει όχι μόνο να διακηρύξει την ανωτερότητα της ανθρώπινης ψυχής σε σχέση με τα άλογα ζώα , όπως ο γάιδαρος και το βόδι, αλλά και πόσο ψηλότερα ανέβηκε η πρώην συγκύπτουσα από τους υποκριτές πρεσβυτέρους της συναγωγής. Το ότι η γυναίκα αυτή ήταν θεοφοβούμενη , φαίνεται πρώτα πρώτα από το γεγονός ότι, παρά την αναπηρία της , προσπάθησε να πάει στη συναγωγή , για ν’ ακούσει το λόγο του Θεού και να προσευχηθεί . Δεύτερο επειδή, μόλις θεραπεύτηκε και στάθηκε όρθια, αμέσως ευχαρίστησε το Θεό.

Ο προπάτοράς μας Αβραάμ ευχαριστούσε το Θεό για όλα . Υπόμεινε βάσανα, χωρίς να μειωθεί ούτε στο ελάχιστο η πίστη του στο Θεό. Γι’ αυτό ήταν κι η ίδια αληθινή θυγατέρα τού Αβραάμ, όχι μόνο «εξ αίματος» , αλλά και λόγω της υπομονής και της ευλάβειάς της. Ήταν περισσότερο γνήσια απόγονος του πατριάρχη τού Ισραήλ από τον πρεσβύτερο αυτόν που, όπως κι οι άλλοι πρεσβύτεροι, υπερηφανεύονταν επειδή κατάγονταν από τον Αβραάμ. Στην πραγματικότητα αυτός ήταν προδότης του Αβραάμ , ενώ η γυναίκα αυτή ήταν αληθινή θυγατέρα του. Δεν έπρεπε λοιπόν να βοηθηθεί; Έπρεπε το Σάββατο να γίνει εμπόδιο στη θεραπεία της ;

Το Σάββατο είχε οριστεί ως ημέρα ανάπαυσης : « Ευλόγησε Κύριος την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν » (Εξ. κ’ 11). Δεν πρέπει όμως ν’ αναπαυτεί κι η ψυχή , όπως και το σώμα; Η ψυχή δεν τρέφεται με την αργία και την κατάκλιση, όπως το σώμα , αλλά με έργα καλά , έργα αγάπης , έργα ευάρεστα στο Θεό. Αυτή είναι η πραγματική ανάπαυση της ψυχής, έτσι ανανεώνεται κι ενισχύεται η δύναμή της κι η ευφροσύνη της. Δεν έχει κανένας αντίρρηση ότι την ημέρα αυτή πρέπει να φροντίσουμε τα ζωντανά μας. Πολύ περισσότερο όμως πρέπει να φροντίσουμε και να ευεργετήσουμε τους ανθρώπους.

Ο Κύριος δε μας λέει ότι σε μια γιορτή δεν πρέπει να μεριμνήσουμε για τα βόδια και τα γαϊδούρια μας, πως δεν πρέπει να τα λύσουμε και να τα πάμε για πότισμα. Μας δίνει όμως εντολή πως την πρώτη θέση στη μέριμνα και την ευεργεσιά μας πρέπει να την έχει ο άνθρωπος . Αυτό είναι το νόημα της τήρησης της ημέρας τού Σαββάτου , το πνεύμα τού Νόμου τού Θεού. Με το πνευματικό σκοτάδι και την ηθική νωθρότητα που τους διέκρινε , οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι μόνο το γράμμα τού Νόμου μπορούσαν να δουν και να το θεοποιήσουν.

Έτσι ο Νόμος, αντί να γίνει οδηγός στο δρόμο της ζωής, έγινε ένα πτώμα που εκείνοι έσερναν μαζί τους. Αντί ο Νόμος να γίνει αναμμένη λαμπάδα στο σκοτάδι, έγινε κρύα στάχτη σε χρυσό δοχείο, που το προσκυνούσαν όπως οι προπάτορές τους κάποτε το χρυσό μόσχο (Εξ. λβ’ 4).

Στην περίπτωση αυτή όμως δεν ήταν ο ζήλος τού Νόμου που ξεσήκωσε τον αρχισυνάγωγο εναντίον τού Χριστού, αλλά η άρρωστη φιλαυτία του. Πώς μπορούσε κάποιος να δείξει στη συναγωγή πως είναι πιο δυνατός, πιο σοφός και πιο εύσπλαχνος από τον ίδιο; Έκανε μια επίδειξη του ζήλου του για το Νόμο τού Θεού, στα χείλη του όμως διαφαινόταν ένα δηλητήριο που έβγαινε από την άρρωστη καρδιά του. Αυτός ήταν ένας άκομα λόγος για να τον αποκαλέσει ο Κύριος υποκριτή. Με την απάντησή Του, που ήταν οξεία σαν ξίφος και καθαρή σαν ήλιος, ο Κύριος αποστόμωσε όχι μόνο τον αρχισυνάγωγο, αλλά κι όλους τους εχθρούς Του:

« Και ταύτα λέγοντος αυτού κατησχύνοντο πάντες οι αντικείμενοι αυτώ , και πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού » (Λουκ. ιγ’ 17). Πόσο εύκολο είναι να υπερασπιστείς ένα έργο που έγινε από αγάπη για τον άνθρωπο ! Ο Θεός στέκεται πίσω από τέτοιο έργο ως μάρτυρας και προστάτης . Το καλό έργο δίνει μια ακατανίκητη ευγλωττία στη γλώσσα . Ο Κύριος γνώριζε όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης . Έτσι γνώριζε και το μυστήριο αυτό που αμφισβητήθηκε από τους ολιγόπιστους , εκείνους που αναζητούσαν συνηγόρους τόσο στα καλά όσο και στα πονηρά έργα.

Ο Κύριος συμβούλευε τους μαθητές Του : « Όταν δε προσφέρωσιν υμάς επί τας συναγωγάς και τας αρχάς και τας εξουσίας , μη μεριμνάτε πως ή τι απολογήσεσθε ή τι ειπήτε » (Λουκ. ιβ’ 11), « ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες , αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν » (Ματθ. ι’ 20). Παραδειγματιστείτε από τον τρόπο που απάντησε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος στους βασανιστές του. Από τον τρόπο που απαντούσαν οι πρώην ψαράδες Πέτρος και Ιωάννης, καθώς κι ο απόστολος Παύλος. Δεν είναι απαντήσεις ανθρώπων αυτές, που τις έμαθαν σε βιβλία, αλλά εκείνων που διδάχτηκαν από το Άγιο Πνεύμα. Δε μιλάνε έτσι οι συνήγοροι κι οι θνητοί άνθρωποι, παρά μόνο ο Θεός.

Ο σοφός βασιλιάς τού παλιού καιρού έδωσε προφητική φωνή σε μια ευαγγελική αλήθεια όταν είπε : « κακός υπακούει γλώσσης παρανόμων , δίκαιος δε ου προσέχει χείλεσι ψευδέσιν » (Παρ. ιζ’ 4). Η απάντηση του Χριστού στον αρχισυνάγωγο ήταν τέτοια , ώστε προκάλεσε ντροπή στους αντιπάλους και χαρά σ’ όλους τους ανθρώπους . Χάρηκαν οι άνθρωποι , γιατί είδαν στα λόγια Του μια λάμψη νίκης τού καλού πάνω στο κακό , όπως νωρίτερα είχαν δει την ίδια λάμψη στο θαύμα που έκανε στη συγκύπτουσα , αλλά και σε πολλά άλλα από τα θαύματά Του.

Πας ο όχλος έχαιρεν επί πάσι τοις ενδόξοις τοις γινομένοις υπ’ αυτού. Με το που γινόταν κάποιο θαύμα, τα νέα γι’ αυτό διαδίδονταν γρήγορα , αλλά σύντομα ακολουθούσε κι ένα δεύτερο θαύμα , κι ένα τρίτο κ.ο.κ. Το ένα θαύμα επιβεβαίωνε και την αλήθεια του προηγούμενου θαύματος . Κι όλα μαζί δημιουργούσαν ευφορία , έδιναν χαρά στους κατηφείς ανθρώπους κι ελπίδα στους απελπισμένους . Όλα στέριωναν στην πίστη τούς περισσότερο ολιγόπιστους , ενθάρρυναν τους καλούς στο δρόμο του καλού , καθοδηγούσαν εκείνους που περιπλανιούνταν σε δρόμους στραβούς , έσπερναν παντού το λόγο πως ο Θεός είχε επισκεφτεί το λαό Του και πως η βασιλεία τού Θεού έρχεται .

***

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή περιέχει πολλά νοήματα και πλούσια διδασκαλία, ακόμα κι αν την διαβάσει κανείς πρόχειρα. Έχει όμως και κάποιο εσωτερικό, κάποιο μυστικό νόημα, που είναι ιδιαίτερα διδακτικό για την πνευματική μας ζωή. Η συγκύπτουσα γυναίκα υποδηλώνει τ’ αγκυλωμένα μυαλά όλων αυτών που δεν προσεγγίζουν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εκείνων που έχουν διεστραμμένο νου και δεν μπορούν με τις δικές τους δυνάμεις να σταθούν απέναντι στο Θεό , αλλ’ έρπουν διαρκώς στη γη , τρέφονται από τη γη , μαθητεύουν στη γη και χαίρονται στη γη.

Το διεστραμμένο μυαλό είναι ταυτόχρονα και αγκυλωμένο , περιορισμένο. Εξαρτάται από τις αισθήσεις. Τους προγόνους του τους αναζητά μόνο ανάμεσα στα ζώα. Την ευχαρίστησή του τη βρίσκει μόνο στο φαγητό και το ποτό. Δεν ξέρει τίποτα για το Θεό και τον πνευματικό κόσμο ή για την αιώνια ζωή κι επομένως δε γνωρίζει τίποτα για την πνευματική, την ουράνια χαρά. Είναι απαρηγόρητο, φοβισμένο, γεμάτο θλίψη και κακία.

Ο Κύριος Ιησούς καλεί ένα τέτοιο μυαλό κοντά Του για να το ανορθώσει, να το φωτίσει, να του δώσει χαρά. Αν πάει γρήγορα κοντά Του, όπως η συγκύπτουσα, θ’ ανορθωθεί πραγματικά, θα φωτιστεί, θα χαρεί και θα ευχαριστησεί το Θεό μ’ όλη του τη δύναμη. Αν δεν πάει κοντά Του, θ’ αφεθεί στο σκοτάδι και θα πεθάνει μέσα στις αμαρτίες Του, όπως είπε ο Κύριος στους άπιστους Ιουδαίους : « εν τη αμαρτία υμών αποθανείσθε » (Ιωαν. η’ 21). Το ίδιο θα γίνει και με την αισθησιακή και κολλημένη στα γήινα ψυχή, που είναι στραμμένη προς τη γη και έρπει στην επιφάνειά της.

Δεν είναι καλύτερα τα πράγματα για την εξασθενημένη και παραλυμένη ψυχή, που δεν πιστεύει πως αυτό που έχει είναι αληθινό, που δεν έχει τη δύναμη ν’ απομακρυνθεί από το ψέμα και να προσεγγίσει την αλήθεια. Όταν ακούει την κλήση της αλήθειας, βρίσκει πάντα μια πρόφαση, όπως: «Σήμερα είναι Σάββατο, δεν μπορώ, δεν με κάλεσες μια βολική μέρα» ή «η κλήση σου είναι ξαφνική κι απότομη, δεν μπορώ – έπρεπε να βρεις καλλίτερα λόγια για να με καλέσεις» ή «είμαι νέος, ανήσυχος, δεν μπορώ – κράτα την κλήση σου ωσότου παίξω λίγο ακόμα με τα ψέματα» ή «έχω γυναίκα και παιδιά, δεν μπορώ – πρέπει πρώτα να φροντίσω γι’ αυτά κι έπειτα να με καλέσεις». Κι ύπαρχουν και πολλές άλλες δικαιολογίες και προφάσεις, δεκάδες ή και εκατοντάδες.

Το παραλυμένο μυαλό θα βρει πάντα κάποια αληθοφανή κι ανόητη δικαιολογία για να μην ακολουθήσει την αλήθεια. Η αλήθεια όμως κράζει μία, δυο, τρεις φορές και μετά ακολουθεί το δρόμο της. Κι η παράλυτη ψυχή εξακολουθεί να έρπει στο χώμα και θα πεθάνει στις αμαρτίες της. Όποιον αρνείται την κλήση τού Χριστού σ’ αυτή τη ζωή, ο θάνατος θα τον βρει ξαφνικά. Θα τον αρπάξει και θα κλείσει πίσω του τις πύλες της επίγειας ζωής. Αυτός δεν έχει πια ελπίδα να ξαναγυρίσει στη ζωή αυτή, να μετανοήσει στη μέλλουσα ζωή ή να λάβει έλεος στην Κρίση τού Θεού.

Ο θάνατος είναι μπροστά μας, όπως μπροστά μας είναι κι η κρίση τού Θεού. Αυτές είναι δυο φοβερές υπομνήσεις σ’ εμάς, πως μπροστά μας πρέπει να είναι και η μετάνοια. Αν η μετάνοια δεν προηγηθεί του θανάτου και της Κρίσης τού Θεού, τότε θα μείνει για πάντα μακριά μας. Τώρα είναι στο χέρι μας, τώρα μπορούμε ακόμα να τη χρησιμοποιήσουμε.

Ας βιαστούμε να κάνουμε χρήση της μετάνοιας. Η μετάνοια είναι το πρώτο και σπουδαιότερο φάρμακο της ψυχής τού ανθρώπου. Ας μετανοήσουμε μόνο κι έπειτα θ’ ανοίξουν κι άλλες πόρτες και θα μάθουμε τι άλλο πρέπει να κάνουμε. Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται στο θνητό σώμα του, η ψυχή του είναι λίγο η πολύ αγκυλωμένη. Ο Χριστός καλεί όλους εκείνους που η ψυχή τους, το πνεύμα κι ο νους τους έχουν αγκυλωθεί. Εκείνος μόνο μπορεί ν’ ανορθώσει αυτό που ο μοχθηρός κόσμος έχει στρεβλώσει. «Άντρα», «γυναίκα», «παιδί». Μας καλεί όλους με τα ονόματα αυτά για να μας προσφέρει τη χαμένη αξιοπρέπειά μας, αντί να πει «τυφλέ», «ανάπηρε», «λεπρέ», «ζητιάνε».

Μας καλεί κοντά Του, θέλει να μας ανορθώσει, να καθαρίσει το νου μας και να τον κάνει δυναμική σάλπιγγα της δόξας τού Θεού. Έτσι κι εμείς, όταν σαλπίζουμε τη δόξα τού Θεού, θα δοξαστούμε στη βασιλεία των αγίων αγγέλων και των δοξασμένων αγίων στον ουρανό, στη βασιλεία του Χριστού και Θεού μας.

Δόξα και αίνος στον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Γ’ – ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤ’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2014)

Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

================

Αββάς Μάρκος : Αυτό που μπορεί να οικονομήσει ο Θεός , είναι πολύ πιο ωφέλιμο από τη δική μας φρόνηση !

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ο άνθρωπος συμβουλεύει τον πλησίον του καθώς γνωρίζει. Ο Θεός πάλι ενεργεί σ’ αυτόν που ακούει ανάλογα με την πίστη του.

Ο άνθρωπος που μακροθυμεί, έχει πολλή φρόνηση (Παροιμ. 14:29). Το ίδιο κι εκείνος που τεντώνει το αυτί του για ν’ ακούει λόγους πνευματικής σοφίας.

Μην αρνείσαι να μαθαίνεις, κι ας τυχαίνει να ξέρεις πάρα πολλά. Γιατί αυτό που μπορεί να οικονομήσει ο Θεός, είναι πολύ πιο ωφέλιμο από τη δική μας φρόνηση.

Αυτός που θέλει να σηκώσει το σταυρό του και ν’ ακολουθήσει το Χριστό, πρέπει πρώτα-πρώτα να επιδιώξει την αληθινή γνώση και μάθηση, εξετάζοντας ακατάπαυστα τους λογισμούς του και μεριμνώντας συνεχώς για τη σωτηρία του και ρωτώντας τους δούλους του Θεού που έχουν το ίδιο φρόνημα και αγωνίζονται τον ίδιο αγώνα μ’ αυτόν, έτσι ώστε να μην αγνοεί πού και πώς βαδίζει και να μην προχωράει μέσα στο σκοτάδι χωρίς λύχνο να του φέγγει.

Γιατί εκείνος που βαδίζει ιδιόρρυθμα, χωρίς ευαγγελική γνώση, χωρίς διάκριση και χωρίς την καθοδήγηση κάποιου, σκοντάφτει συχνά και πέφτει σε πολλούς λάκκους και παγίδες του πονηρού και πλανιέται πολύ και κοπιάζει πολύ και μπαίνει σε πολλούς κινδύνους και δεν γνωρίζει τι τέλος θα έχει.

Γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που πέρασαν από πολλούς κόπους και ασκήσεις και κακοπάθειες και που υπέφεραν πολλούς μόχθους για το Θεό, αλλά η ιδιορρυθμία, η αδιακρισία και η έλλειψη πνευματικής βοήθειας από τον πλησίον έκαναν τους τόσους και τόσους κόπους τους ανίσχυρους και μάταιους.

Γι’ αυτό αν είναι δυνατόν, πρέπει κανείς να φροντίζει και ν’ αγωνίζεται να είναι συνεχώς μαζί με ανθρώπους που έχουν πνευματική γνώση, με σκοπό, αν ο ίδιος δεν έχει φωτισμό αληθινής γνώσεως, βαδίζοντας μαζί μ’ εκείνον που έχει, να μην περπατάει στο σκοτάδι, να μην κινδυνεύει από βρόχια και παγίδες και να μην πέφτει πάνω στα νοητά θηρία, που ζουν στο σκοτάδι και που αρπάζουν και αφανίζουν όσους περπατούν μέσα σ’ αυτό χωρίς τον νοητό λύχνο του θείου λόγου.

Από τον «Μικρό Ευεργετινό» http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/gerontikon/mikros_eyergetinos.htm#06.01

==================

Άγιος Πορφύριος: Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό… ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΤΕ ΤΟ

Άγιος Πορφύριος (1906-1991).

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Όταν έλθει ο Χριστός στην ψυχή μας, θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας

Είναι ένα μυστήριο ο άνθρωπος. Φέρομε μέσα μας κληρονομιά αιώνων, όλο το καλό που βιώθηκε από τους προφήτες, τους αγίους, τους μάρτυρες, τους αποστόλους και κυρίως από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό· αλλά επίσης και το κακό που υπάρχει στον κόσμο από του Αδάμ μέχρι σήμερα.

Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση. Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε άλλου, στο ανώτερο, στον Θεό.

Γι’ αυτό πρέπει ν’ αποθάνομε κατά τον παλαιό άνθρωπο και να ενδυθούμε τον νέο. Αυτό ομολογούμε με το μυστήριο του βαπτίσματος. Με το βάπτισμα μπαίνομε στη χαρά του Χριστού. « Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε ». Δεύτερο βάπτισμα είναι η εξομολόγηση, με την οποία γίνεται η κάθαρση από τα πάθη, η απονέκρωση.

Έτσι έρχεται η θεία χάρις μέσω των μυστηρίων.

Ο Κύριος έλεγε στους μαθητές Του: « Όταν θα έλθει το Πνεύμα το Άγιον, θα σας τα διδάξει όλα ». Το Πνεύμα το Άγιον μας τα διδάσκει όλα. Μας αγιάζει. Μας θεώνει.

Όταν έχομε το Πνεύμα του Θεού, γινόμαστε ανίκανοι προς κάθε αμαρτία, καθιστάμεθα ανίκανοι προς το αμαρτάνειν. Όταν έχομε το Άγιον Πνεύμα, δεν μπορούμε να κάνομε το κακό. Δεν μπορούμε να θυμώσομε, να μισήσομε, να κακολογήσομε, δεν, δεν, δεν…

Να γίνομε γεμάτοι, έμπλεοι Άγιου Πνεύματος.
Εδώ έγκειται η ουσία της πνευματικής ζωής.
Αυτό είναι τέχνη.
Τέχνη τεχνών.
Ας ανοίξομε τα χέρια κι ας ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού.
Όταν έλθει ο Χριστός, κερδίσαμε το παν.
Ο Χριστός θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας.

Θα φέρει την ειρήνη, τη χαρά, την ταπείνωση, την αγάπη, την προσευχή, την ανάταση.
Η χάρις του Χριστού θα μας ανακαινίσει.
Αν στραφούμε σ’ αυτόν με πόθο, με λαχτάρα, με αφοσίωση, με έρωτα, ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα.

Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να διορθώσομε τον εαυτό μας, δεν θα μπορέσομε ν’ αποδεσμευθούμε απ’ τα πάθη. Μόνοι μας δεν μπορούμε να γίνομε καλοί. « Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν ».

Όσο κι αν προσπαθήσομε, τίποτα δεν θα επιτύχομε. Ένα πρέπει να κάνομε, να στραφούμε σ’ Εκείνον και να Τον αγαπήσομε «εξ όλης της ψυχής». Η αγάπη στον Χριστό· μόνο αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.

Ο Θεός έχει βάλει μία δύναμη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Απ’ αυτόν εξαρτάται πως τη διοχετεύει, για το καλό ή για το κακό. Αν το καλό το παρομοιάσομε με ανθόκηπο γεμάτο λουλούδια, δέντρα και φυτά, ενώ το κακό με αγκάθια και τη δύναμη με νερό, τότε μπορεί να συμβεί το έξης: όταν το νερό το διοχετεύσομε προς τον ανθόκηπο, τότε όλα τα φυτά αναπτύσσονται, πρασινίζουν, ανθίζουν, ζωογονούνται· την ίδια στιγμή τ’ αγκάθια, επειδή δεν ποτίζονται, μαραίνονται, χάνονται. Και το αντίθετο.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ασχολείσθε με τ’ αγκάθια. Μην καταπιάνεσθε με την εκδίωξη του κακού. Έτσι μας θέλει ο Χριστός, να μην ασχολούμαστε με τα πάθη και με τον αντίθετο. Κατευθύνετε το νερό, δηλαδή όλη τη δύναμη της ψυχής σας, προς τα λουλούδια και θα χαίρεσθε την ομορφιά, την ευωδιά, τη δροσιά τους.

Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι αυτός θα σας σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω απ’ την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον.

Έρχεται από δω το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από κει. Δηλαδή έρχεται να σας προσβάλει το κακό, εσείς δώστε την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό.

Παρακαλέστε : « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με ». Ξέρει Εκείνος πώς να σας ελεήσει, με τι τρόπο. Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό.

Γίνεσθε μόνοι σας, με την χάρι του Θεού, καλοί. Πού να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται !

Όλα συν Χριστώ είναι δυνατά. Πού είναι ο κόπος και η προσπάθεια, για να γίνεις καλός ;

Τα πράγματα είναι απλά. Θα καλείτε τον Θεό κι Εκείνος θα μεταβάλλει τα πράγματα προς το καλό. Αν δώσετε σ’ Εκείνον την καρδιά σας, δεν θα μείνουν περιθώρια για τ’ άλλα.

Όταν ενδυθείτε τον Χριστό, δεν θα κάνετε καμία προσπάθεια για την αρετή. Εκείνος θα σας τήνε δώσει.

Σας πιάνει φοβία κι απογοήτευση ; Στραφείτε στον Χριστό.

Αγαπήστε Τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σας απαλλάξει ο ίδιος.

Να στραφείτε προς τον Χριστό και να πείτε με ταπείνωση και ελπίδα σαν τον Απόστολο Παύλο : «Τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου ; ». Θα κινηθείτε, λοιπόν, προς τον Χριστό κι Εκείνος αμέσως θα έλθει. Αμέσως θα ενεργήσει η χάρις Του.

Απόσπασμα από το βιβλίο, Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου (νυν οσίου Πορφυρίου), «Βίος και λόγοι», έκδοση Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανιά 2003.

==================

Άγιος Πορφύριος (2 Δεκ.): Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους

Βήμα Ορθοδοξίας

Προσκυνητής

Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθουμε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους…
Ν’ αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Να γίνομε όλοι ένα εν Θεώ.

Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσομε περισσότερο τον Χριστό. Ας σκορπίζομε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλομε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη.

Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας. Αν ο αδελφός σου σ’ ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το μάτι μου, το χέρι μου, το πόδι μου” πρέπει να το περιθάλψω μ’ όλη μου την αγάπη». Να μη σκεπτόμαστε, όμως, ούτε ότι θα αμειφθούμε για τα δήθεν καλά ούτε ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε.
Έρχεσαι εις επίγνωσιν αληθείας, όταν αγαπάεις με την αγάπη του Χριστού. Τότε δεν ζητάεις να σ’ αγαπάνε” αυτό είναι κακό. Εσύ αγαπάεις, εσύ δίνεις την αγάπη σου” αυτό είναι το σωστό. Από μας εξαρτάται να σωθούμε. Ο Θεός το θέλει. Όπως λέει η Αγία Γραφή: «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν” κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.
Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ’ εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Ας υποθέσομε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρις έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία. Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. …
Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; …; Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τήνε ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει; «Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει όταν δεν καταλαβαίνομε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη.
Μας διαφεύγει ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζομε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνομε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πολύ κακό και η «τίγρις» μεταπηδάει σ’ εμάς και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;

Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι’ αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα. Όλους για αγίους να τους βλέπομε.

Όλοι μας μέσα φέρομε τον ίδιο παλαιό άνθρωπο. Ο πλησίον όποιος κι αν είναι, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας», είναι αδελφός μας και «μηδενί, μηδέν οφείλομεν, ει μη το αγαπάν αλλήλους», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. Δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσομε τους άλλους, γιατί «ουδείς την εαυτού σάρκα εμίσησεν».

Όταν κάποιος έχει ένα πάθος να προσπαθούμε να του ρίχνομε ακτίνες αγάπης κι ευσπλαχνίας για να θεραπεύεται και να ελευθερώνεται. Μόνο με την χάρι του Θεού γίνονται αυτά. Να σκέπτεσθε ότι αυτός υποφέρει περισσότερο από εσάς.

Να στεκόμαστε με προσοχή σεβασμό και προσευχή. Εμείς να προσπαθούμε να μην το κάνομε το κακό. Όταν υπομένομε την αντιλογία του αδελφού λογίζεται μαρτύριο. Να το κάνομε με χαρά.

Ο χριστιανός είναι ευγενής. Να προτιμάμε ν’ αδικούμαστε. Άμα έλθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μας κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Η μεγάλη τέχνη είναι, όμως να το περιφρονήσετε. Με την χάρι του Θεού ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σας επηρεάζει, διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.

=================

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ και η σχέση του Αγίου Ανδρέα με την σημερινή Σκωτία.

Πηγή-Μετάφραση: Προσκυνητής

Τι μπορεί να ενώνει άραγε τα εδάφη της Σκωτίας (Kingdom of fife), τα τόσο απομακρυσμένα από τους Αγίους Τόπους και τα μέρη στα οποία κήρυξε ο Άγιος Απόστολος Ανδρέας, αλλά και τα τόσο απομακρυσμένα πνευματικά από την αληθινή πίστη;
 Πώς γίνεται αυτή η χώρα να έχει ως προστάτη Άγιο (Patron Saint) τον Αποστολο Ανδρέα ο οποίος θεωρείται προστάτης της Ορθόδοξης Ρουμανίας και πολιούχος της Πάτρας;
 Σε αυτά τα μέρη ο Άγιος Ρεγούλος έφερε ένα μέρος των λειψάνων του Αγίου Ανδρέα πριν ο Μέγας Κωνσταντίνος μετακινήσει το σώμα του Αγίου Ανδρέα στην Κωνσταντινούπολη το 385. Μία άλλη εκδοχή είναι το λείψανο να μεταφέρθηκε εκεί από τον Άγιο Άκκα επίσκοπο του Χέξχαμ το 733.

 Εδώ τον χριστιανισμό δεν τον έφεραν οι Ιησουίτες όπως στην Λατινική Αμερική ή οι αιρετικοί προτεστάντες όπως στην Βόρεια Αμερική αλλά οι ακούραστοι μαθητές του Αποστόλου Ανδρέα Άγιοι Ρεγούλος και Άγιος Κολούμπα
 Αυτοί οι δύο άγιοι κατάφεραν να μαλακώσουν τις καρδιές των κελτικών φυλών αυτών των βόρειων περιοχών,των κάποτε θεωρούμενων ως άκρη του κόσμου και να δεχθούν τον χριστιανισμό (τον προ του σχίσματος ανόθευτο χριστιανισμό).
 Τα λέιψανα του Αγίου Ανδρέα βρίσκονταν στην περιοχή που και σήμερα ονομάζεται Saint Andrews.
 Μετά την αιματηρή Σκωτική Μεταρρύθμιση ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ανδρέα (φωτογραφίες) στο Saint Andrews (το πιο ψηλό κτίριο στην Σκωτία την εποχή εκείνη), εγκαταλείφθηκε και ερείπωσε. Ταυτόχρονα με την καταστροφή του ναού και τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ προτεσταντών και καθολικών, χάθηκαν και τα λείψανα του Αγίου Ανδρέα.

Σήμερα οι Σκωτσέζοι θυμούνται τον Άγιο Άνδρεα διά της σημαίας τους (το σχήμα Χ από τον χιαστί σταυρό που σταύρωσαν τον Άγιο) και δια της εθνικής τους εορτής και κάποιων παραδόσεων [σημ. του blog μας: είναι ο χιαστί σταυρός στη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου (για τους 3 σταυρούς σ’ αυτή τη σημαία δες εδώ). Βέβαια, η σχέση Αγγλίας και Σκωτίας κάθε άλλο παρά χωρίς προβλήματα υπήρξε στη μεσαιωνική και νεώτερη ιστορία].

Πάντως το σίγουρο είναι ότι η Ορθόδοξη κοινότητα του Αγίου Ανδρέα στο Εδιμβούργο θα τιμήσει τον προστάτη άγιό της όπως αρμόζει.

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

Freemonks

Ο Απόστολος Ανδρέας, όπως είναι γνωστό, μαρτύρησε στην Πάτρα. Τα Ιερά του Λείψανα μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη όταν αυτοκράτορας ήταν ο γιος του Μ. Κωνσταντίνου, Κωνσταντιος. Τη μεταφορά ανέλαβε ο αξιωματούχος Αρτέμιος (Άγιος Αρτέμιος) και έγινε στις 3 Μαΐου 357. Η Κάρα [=το κρανίο] του Αγίου Ανδρέου, ή έμεινε στην Πάτρα, ή επεστράφη αργότερα τον 9ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄τον Μακεδόνα.


Στις 11 Απριλίου 1462 ο ηγεμόνας της πόλεως των Πατρών Θωμάς Παλαιολόγος, ο τελευταίος δεσπότης του Μωρηά και αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορα του Γένους Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, φεύγει από την Πάτρα και πηγαίνει στη Δύση, καθώς και η Πελοπόννησος είχε υποδουλωθεί πλήρως στους Τούρκους (1460). Ο Θωμάς Παλαιολόγος είχε πάρει μαζί του και την Τιμία Κάρα του Πρωτοκλήτου Αποστόλου για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, και την παρέδωσε στους Λατίνους για ασφαλέστερη φύλαξη.

Ο Θωμάς Παλαιολόγος παρέδωσε αρχικά την Αγία Κάρα στον απεσταλμένο του πάπα Καρδινάλιο στην Αγκώνα. Από εκεί μεταφέρθηκε προσωρινά στην πόλη Νάρνη της Ομβρικής, όπου παρέμεινε παραπάνω από ένα χρόνο, μέχρις ότου απελευθερωθεί η περιοχή της Ρώμης, ώστε να γίνουν ανεμπόδιστα οι μεγαλοπρεπείς τελετές. Το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε από τη Νάρνη στα πρόθυρα της Ρώμης, εκεί όπου άλλοτε ο Μ. Κωνσταντίνος είχε δει το όραμα "εν τούτω νίκα" . Εκεί το παρέλαβε ο Πάπας, και με μεγάλη πομπή μετακομίστηκε στη Ρώμη. Η κάρα του Πρωτοκλήτου παραδόθηκε στον πάπα Πίο τον Β' από τον έλληνα καρδινάλιο Βησσαρίωνα, ο οποίος εκφώνησε και υψηλό λόγο κατά την απόθεση της Τιμίας Κάρας στο ναό του Αγίου Πέτρου.

Πέρασαν 500 χρόνια. Το 1962 η Ι. Μητρόπολις Πατρών και ο Δήμος Πατρέων κατέβαλαν πολλές προσπάθειες προκειμένου η Ρώμη να αποδώσει τον “Θησαυρόν των Πατρέων” στην πόλη του μαρτυρίου του Πρωτοκλήτου. Η ανταπόκριση ήταν θετική. Ο μεγαλεπήβολος πάπας Παύλος ο ΣΤ’ αποφάσισε να επιστρέψει στην Πάτρα την Τιμία Κάρα, εις ένδειξη καλής θελήσεως.

Αντιπροσωπεία του Πάπα Παύλου με επικεφαλής τον Καρδινάλιο Μπέα μετέφεραν την Τιμία Κάρα του Αποστόλου Ανδρέου από το ναό του Αγίου Πέτρου της Ρώμης και την παρέδωσαν στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο στις 26 Σεπτεμβρίου 1964, στην πλατεία Τριών Συμμάχων, ενώπιον χιλιάδων λαού, 20 αρχιερέων, του Προέδρου της Κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου, του κλήρου της Ι. Μητροπόλεως και πολλών άλλων επισήμων. Στη συνέχεια η Τιμία Κάρα με μεγαλειώδη πομπή μεταφέρθηκε στο Ναό του Αγίου Ανδρέου, όπου εψάλη Δοξολογία με την παρουσία της διαδόχου Ειρήνης.

Ολόκληρο το χρονικό της επανακομιδής της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου στην Πάτρα, έγραψε ο τότε Αρχιμ. Νικόδημος Βαλληνδράς (ο πρ. Μητροπολίτης Πατρών), ο οποίος έγραψε και την Ασματική Ακολουθία για το γεγονός αυτό.
Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Εκκλησία” (15 Οκτωβρίου 1964, αριθ. 20) ενώ η Ακολουθία εκδόθηκε από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος (Αθήναι 1964).
Η Ι. Μητρόπολις Πατρών είχε εκδώσει την εποχή εκείνη δύο ενημερωτικά φυλλάδια:
Το Χρονικόν των Τιμίων λειψάνων του πολιούχου Αποστόλου Ανδρέου (1963)
Αναμνηστικόν της Επανακομιδής της Ιεράς Κάρας Ανδρέου του Πρωτοκλήτου Πολιούχου Πατρών (1964).


Πρωταγωνιστικό ρόλο στο γεγονός της επιστροφής της Τιμίας Κάρας στην Πάτρα διαδραμάτισε ο τότε Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αρχιμ. Ιερόθεος Τσαντίλης ( πρ. Μητροπολίτης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης). Τους επίσημους λόγους του Μητροπολίτου Πατρών Κωνσταντίνου μετέφραζε στα γαλλικά ο αρχιμ. Δημήτριος Τρακατέλλης (νυν Αρχιεπίσκοπος Αμερικής).

Μεταξύ των προσκεκλημένων Αρχιερέων ήταν και ο εκ Πατρών μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Ιεζεκιήλ, ο οποίος και προέστη της παννυχίδος “ευγνωμοσύνης και ευχαριστιών”, της πρώτης δηλαδή νυκτερινής Θείας Λειτουργίας, που τελέστηκε στον παλαιό Ναό του Αγίου Ανδρέου, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, προσκυνητών της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου.

Ο τότε Μητροπολίτης Πατρών Κωνσταντίνος έγραψε σε σχετική εγκύκλιό του: “Συγκίνησις δυσπερίγραπτος πληροί τας ψυχάς. Παλμοί ιεροί διατρέχουν την πόλιν. Δάκρυα κυλούν εις τους οφθαλμούς. Επανέρχεται μετά 500 έτη από την Βασιλικήν του Αγίου Πέτρου Ρώμης εις την Βασιλικήν του Αγίου Ανδρέου Πατρών η Τιμία Κεφαλή του Πολιούχου ημών. Ουδέποτε άλλο άγγελμα συνήγειρε βαθύτερον την πόλιν ημών. Εις το βάθος του ορίζοντος εμφανίζονται τα οράματα των Παλαιολόγων, διαγράφει κύκλους ο Βυζαντινός δικέφαλος αετός. Κυματίζει εις την αύραν του Πατραϊκού η σημαία της πόλεως με τον χιαστόν Σταυρόν. Νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων, άρχοντες και πάντες λαοί αινέσωμεν το όνομα Κυρίου. Άσωμεν αυτώ άσμα καινόν”.

Αρχική πηγή: dimitrios

 Δες και: Ο Άγιος Ανδρέας των Πατρών

Ευχόμαστε ο άγιος Ανδρέας να προστατεύει όλο τον κόσμο, “πιστούς” & “άπιστους”, και με τη μεσολάβησή του ο παράδεισος να βρεθεί για όλους μας ανοιχτός.

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

=================

Γιατί ο ΟΗΕ προάγει τη θρησκεία των μαγισσών και τον παγανισμό . ΥΨΗΛΟΒΑΘΜΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΗΓΟΥΝΤΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΜΕ ΑΝΤΡΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

ΥΨΗΛΟΒΑΘΜΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΗΓΟΥΝΤΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΜΕ ΑΝΤΡΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

© Aπεροπία. Τα άρθρα του ιστολογίου aperopia.fr γράφονται κατόπιν κοπιαστικής έρευνας και μετάφρασης. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ολόκληρου του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του aperopia.fr. Επιτρέπεται μόνον η αναδημοσίευση 2-3 πρώτων παραγράφων με προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο aperopia.fr


Γράφει η Χρυσούλα Μπουκουβάλα


Στην προηγούμενη ανάρτησή μας περιγράψαμε πως ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Μωρίς Στρονγκ, επινόησε το τέχνασμα της υπερθέρμανσης του πλανήτη από το διοξείδιο του άνθρακα, για να αλλάξει τη συμπεριφορά των μαζών με τρόπο ώστε να μην αντιδρούν στην επιβολή ενός παγκόσμιου τεχνοκρατικού ολοκληρωτισμού.

Ο Στρονγκ όμως μέσα σε όλες τις άλλες ηγετικές θέσεις που είχε, υπήρξε και πρόεδρος της αποκρυφιστικής οργάνωσης «Ναός της Κατανόησης» που συνδέεται με τη λατρεία των μαγισσών Γουίκα και τον τεκτονικό ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου της Νέας Υόρκης, αποδεδειγμένο άντρο παγανιστικών τελετών.

Δυστυχώς, ο περισσότερος κόσμος αγνοεί την πραγματική λειτουργία του ΟΗΕ και ποιοι κρύβονται πίσω του, όπως αγνοεί και την πραγματική ιστορία και προϊστορία.

Η βαρβαρότητα στην οποία έχει περιπέσει η Δύση, θα σταματήσει μόνο όταν οι περισσότεροι άνθρωποι μάθουν ότι μη εκλεγμένα άτομα και σκοτεινοί οργανισμοί αποφασίζουν για τις τύχες μας εξαιτίας της άγνοιάς μας και ότι η προϊστορία και η ιστορία δεν ήταν ποτέ αυτή που νομίζουμε.

Η θρησκεία Γουίκα

Η θρησκεία Γουίκα (Wicca) προήλθε από ένα νεοπαγανιστικό κίνημα του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, που δεν ήρθε στην επιφάνεια παρά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου νομιμοποιήθηκε ως θρησκεία η οποία προωθεί τη μαγεία.

Η Γουίκα είναι ένα συνονθύλευμα παγανιστικών πρακτικών δανεισμένων από τις προ-χριστιανικές θρησκείες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της δυτικής Ασίας, της Ινδίας και της βόρειας Αφρικής, και σήμερα είναι πλέον η κορυφαία διεθνής ένωση μαγισσών στον κόσμο.

Τον γουικανισμό (wiccanism) εμπνεύστηκε ο Βρετανός συγγραφέας, θεοσοφιστής, ροδόσταυρος και τέκτονας, Τζέραλντ Γκάρντερ (Gerald Gardner, 1884-1964), που ισχυρίστηκε ότι συνέλαβε την ιδέα την αναβίωσης της μεσαιωνικής μαγείας, αφού μυήθηκε σ’ αυτόν από μία ομάδα μαγισσών.

Ο ιδρυτής της Γουίκα, Τζέραλντ Γκάρντερ.

Οι Γουικανοί (Wiccans) σήμερα μοιράζουν τη λατρεία τους σε τουλάχιστον άλλες τρεις παραλλαγές και ισχυρίζονται ότι είναι οικολόγοι, φυσιολάτρες, περιβαλλοντιστές και ακροαριστεροί, ενώ παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ποσοστό ΛΟΑΤΚΙ πιστών από κάθε άλλη θρησκεία στον κόσμο, και γι’ αυτό έχουν γίνει τα αγαπημένα παιδιά του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Αρχικά, οι Γουικανοί λάτρευαν δύο θεούς: έναν κερασφόρο θεό, και τη Μεγάλη Μητέρα, η ύπαρξη των οποίων ανάγεται στην παλαιολιθική εποχή.

Ο μεν αρσενικός θεός αντιστοιχίζεται με τον Σατανά των χριστιανών, τον Μολώχ – Βάαλ – Πάνα και Κερνούνο αντίστοιχα των Βαβυλώνιων – Καρχηδόνιων/Φοινίκων – Ελλήνων και Γαλατών, και η Μεγάλη Μητέρα με τη σκοτεινή θεά της Σελήνης Κυβέλη – Αστάρτη – Εκάτη – Λίλιθ. Ωστόσο, σήμερα στη Γουίκα στην πραγματικότητα έχει κυριαρχήσει ο μονισμός και η λατρεία μίας και μόνο ερμαφρόδιτης θεότητας.

Η θρησκεία Γουίκα χρησιμοποιεί τα δικά της τελετουργικά και ως ιερό βιβλίο έχει το «Βιβλίο των Σκιών», που η συγγραφή του αποδίδεται στον διάσημο βρετανό μαύρο μάγο, τέκτονα και πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, Άλιστερ Κρόουλυ (Aleister Crowley, 1875-1947), στοιχείο πολύ σημαντικό, όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω.

Αγγλικανοί και Γουίκα

Στις HΠΑ, όσο και αν φαίνεται σε πολλούς αδιανόητο, ο μεγάλος χορηγός της Γουίκα είναι η Αγγλικανική επισκοπή της Νέας Υόρκης, που επί σχεδόν μία εικοσαετία είχε επίσκοπο στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (Saint John the Divine) που βρίσκεται στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης, έναν περιβόητο ιερέα: τον Πωλ Μουρ (Paul Moore).

Ο Μουρ, απόφοιτος του νεοταξίτικου πανεπιστημίου Γέηλ, υπήρξε μανιακός του σεξ, βιαστής νεαρών ιερέων και παγανο-σατανιστής, που με την ανοχή της ιεραρχίας του χειροτονούσε συστηματικά λεσβίες ως ιερείς, χρησιμοποιώντας το ναό ως φωλέα των ομοφυλοφιλικών σεξουαλικών του συνευρέσεων και πανθρησκειακό κρυσφύγετο.

Αυτός ο δήθεν θεοσεβούμενος ιερέας −που καταγγέλθηκε από την ίδια του την τρανσέξουαλ κόρη για αιμομειξία− επισκεπτόταν επίσης για χρόνια την Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Πάτμου μαζί με έναν από τους εραστές του.

Επίσημα, ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, προώθησε τη διάδοση της γουικανικής μαγείας μέσω της Ένωσης Lindisfarne (Lindisfarne Association) των Ροκφέλερ που χρησιμοποίησε το ναό ως έδρα της επί πολλά χρόνια, και η οποία από το 1972 μέχρι το 2012 λειτούργησε υποτίθεται ως «δεξαμενή σκέψης της αντικουλτούρας για έναν νέο, πλανητικό πολιτισμό».

Ως μέρος της ιδεολογίας της Ένωσης Lindisfarne αναφέρεται ένας μακρύς κατάλογος πνευματικών και εσωτερικών παραδόσεων, όπως η γιόγκα, ο θιβετιανός βουδισμός, η κινεζική παραδοσιακή ιατρική, ο ερμητισμός, ο κελτικός ανιμισμός, ο γνωστικισμός, η καμπάλα, η γεωμαντεία, η γεωθεσία με βάση τις γραμμές Λέι (Lay Lines), ο πυθαγορισμός και οι προϊστορικές λατρείες.

Ο Γρέγκορι Μπέιτσον (Gregory Bateson), πατέρας της επιστήμης της κυβερνητικής, και πρώην σύζυγος της διάσημης κοινωνικής ανθρωπολόγου Μάργκαρετ Μιντ (Margaret Mead), μέσω της Ένωσης Lindisfarne διεξήγαγε μια τρομακτική επιχείρηση κυβερνητικής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 στην οποία έχουμε αναφερθεί αναλυτικά.

Επίσης, μέχρι τη δεκαετία του 1970 –και ίσως ακόμα και σήμερα– η κρύπτη του ναού του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του Μανχάταν, ήταν η έδρα των επίσημων τελετών του Βρετανικού Τάγματος της Μάλτας στο οποίο ανήκε η Μιντ.

Η λεσβία Μιντ και άλλα διάσημα πρόσωπα, υποστήριζαν διακαώς την ανατροπή του χριστιανισμού και των παραδοσιακών κοινωνιών, και προωθούσαν την Eποχή του Υδροχόου (Αge of Aquarius).

Η εποχή του Υδροχόου

Τι είναι όμως στην πραγματικότητα η Εποχή του Υδροχόου, πέραν της αστρολογικής της σημασίας; Η «Εποχή του Υδροχόου» ή αλλιώς «Νέα Εποχή», είναι μια γενική ονομασία που υιοθετήθηκε από το σύγχρονο γουικανικό κίνημα που αυτοπροβάλλεται ως εωσφορικό, δηλαδή που υποτίθεται ότι φέρνει το φως της γνώσης, προκειμένου να παραπλανήσει τους αδαείς.

Θεμελιωτές του κινήματος της Εποχής του Υδροχόου θεωρούνται ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο Φρειδερίκος Νίτσε, και βεβαίως ο Άλιστερ Κρόουλυ. Σύμφωνα άλλωστε με τους ίδιους τους Υδροχοϊστές, οι απαρχές του σύγχρονου σατανισμού ξεκίνησαν από τον (ψυχοπαθή και άρρωστο) Νίτσε και τον (ψυχοπαθή και ναρκομανή) Κρόουλυ.

Ο υπερανθρωπιστής και αντίχριστος Νίτσε είχε δηλώσει ότι ο 20ός αιώνας θα έβλεπε επιτέλους το τέλος της Εποχής των Ιχθύων, την οποία οι Υδροχοϊστές συνδέουν με τις μορφές του Σωκράτη και του Χριστού, και θεωρούν ότι η επίδρασή τους πρέπει πλέον να εκλείψει. Συγκεκριμένα δε, ο Νίτσε προφήτεψε ότι η Εποχή του Υδροχόου θα ταυτιζόταν με τη φιγούρα του Διονύσου, που κατ’ αυτόν, θα αρχίσει ξανά να λατρεύεται.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Κρόουλυ, αναμορφωτής της αποκρυφιστικής οργάνωσης OTO (Ordo Templi Orientis), ήταν θιασώτης της λατρείας της «Νέας Εποχής» του Νίτσε, και μάλιστα την είχε υποδείξει ως την προτιμώμενη επιλογή του ονόματος του Σατανά.

Ο ημίτρελος και ναρκομανής «μάγος», Άλιστερ Κρόουλυ ως Όσιρις. Στην κηδεία του ως επικήδιος αναγνώστηκε το έργο του «Ύμνος στον Πάνα», που περιγράφηκε από τις εφημερίδες της εποχής ως «μαύρη» λειτουργία.

Σύμφωνα με τους σκληροπυρηνικούς μυημένους, η Νέα Εποχή διαμορφώνει το δόγμα της πάνω στην αρχαία λατρεία του ζωροαστρικού θεού του φωτός Μίθρα, και τη σεξουαλική μαγεία ως πηγή υπέρτατης δύναμης.

Επισημαίνουμε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Χέρμαν Γκέρινγκ ήταν μεταξύ των αξιοσημείωτων φυσιογνωμιών που ασπάζονταν τον μιθραϊσμό.

Επίσης, ο πασίγνωστος συγγραφέας του Πολέμου των Κόσμων και άλλων διάσημων μυθιστορημάτων, Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς (H. G. Wells), μέλος της σοσιαλιστικής Φαβιανής Εταιρείας και στέλεχος της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε βασικό πρόσωπο της Υδροχοϊκής συνωμοσίας για την έλευση του Αντίχριστου, γεγονός που οι αναγνώστες του το αγνοούν.

Άλλοι βασικοί συνωμότες της Υδροχοϊκής συνομωσίας ήταν ο υποστηρικτής του Γουέλς, Μπέρτραντ Ράσελ (Bertrand Russel), και ο φίλος του Ράσελ, Ρόμπερτ Χάτσινς (Robert Hutchins), πρύτανης του Πανεπιστημίου του Σικάγου, πρόεδρος του Ιδρύματος Φορντ και συνιδρυτής του Ινστιτούτου Άσπεν). Τόσο η Μάργκαρετ Μιντ, όσο και ο σύζυγός της Γκρέγκορι Μπέιτσον, ήταν στενοί συνεργάτες του Ράσελ και του Χάτσινς τουλάχιστον από το 1938.

Όλοι, μια συμμορία, μια παρέα…

Τα δε αδέλφια Άλντους και Τζούλιαν Χάξλεϊ γόνοι μιας από τις πλέον ισχυρές βρετανικές οικογένειες, ήταν συνεργάτες του Γουέλς, ενώ το 1930 ο Άλντους είχε στρατολογηθεί στο Βερολίνο στη σατανιστική λατρεία του Κρόουλυ όπου μυήθηκε στη χρήση παραισθησιογόνων ναρκωτικών.

Ο Τζούλιαν Χάξλεϊ, ήταν εξελικτικός βιολόγος, και επινοητής του όρου transhumanism (υπερανθρωπισμός), πρώτος διευθυντής της UNESCO, ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Ταμείου για την Άγρια Ζωή (WWF) και εξέχον μέλος της Βρετανικής Ευγονικής Εταιρείας, ενώ ο Άλντους Χάξλεϊ, μυστικιστής συγγραφέας του μελλοντολογικού βιβλίου «Θαυμαστός καινούργιος κόσμος» και θαυμαστής του Κρόουλυ.

Η λατρεία της Κυβέλης

Ας πάμε τώρα στην αρχαία Ανατολία, από όπου ο σατανισμός μεταδόθηκε στη Ρώμη και από εκεί στη δυτική Ευρώπη.

Επισημαίνουμε όμως ότι με την έννοια «σατανισμός» αναφερόμαστε σε οποιοδήποτε δόγμα απαιτεί ανθρωποθυσίες, τελετουργικά σεξουαλικά όργια περιλαμβανομένων της παιδεραστείας και της κτηνοβασίας, και γενικότερα βασανιστήρια ανθρώπων ή και ζώων, και ο,τιδήποτε στρέφεται εναντίον της αξιοπρέπειας και της σωματικής ακεραιότητας του ανθρώπου.

Η φρυγική Κυβέλη, η Μητέρα του Όρους ή αλλιώς Ορεία Μήτηρ (Matar Cubileya) ήταν ερμαφρόδιτη και ονομάστηκε έτσι διότι πίστευαν πως ήταν γεννημένη από έναν «ιερό» βράχο, (που δεν ήταν παρά μετεωρόλιθος), ο οποίος ονομαζόταν Άγδος, στο όρος Δίδυμο της Φρυγίας.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν κάποτε ο Δίας αποκοιμήθηκε πάνω σε εκείνο τον βράχο, έπαθε ονείρωξη και έτσι γεννήθηκε ο/η Άγδιστις, ένα ερμαφρόδιτο πλάσμα που είχε και ανδρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα. Αυτό το «δαιμονικό» πλάσμα, από τους Έλληνες λατρευόταν πότε ως Ρέα και πότε ως Δήμητρα, ενώ από τους Ρωμαίους αφομοιώθηκε ως Κυβέλη.

Η προώθηση των σημερινών τρανσέξουαλ στις δυτικές κοινωνίες είναι αναβίωση της φιγούρας της ερμαφρόδιτης Κυβέλης – Άγδιστης, χάρη στη μεγάλη εξάπλωση των σκοτεινών ανατολικών λατρειών.

Όταν οι άλλοι θεοί είδαν το φοβερό αυτό πλάσμα, τρόμαξαν, και αποφάσισαν να του κόψουν το ανδρικό του μόριο προκαλώντας του ένα ατύχημα. Από το κομμένο μόριο φύτρωσε μία αμυγδαλιά και όταν η κόρη του βασιλιά Σαγγάριου έβαλε ένα αμύγδαλο στον κόρφο της, έμεινε έγκυος. Το μωρό που γέννησε, όταν μεγάλωσε έγινε ένας πανέμορφος νέος, ο Άττης.

Ο Άττης ερωτεύτηκε μια πριγκιποπούλα και θα την παντρευόταν. Ωστόσο, η ευνουχισμένη πλέον Κυβέλη, που είχε ερωτευτεί τον Άττη (που τρόπον τινά, ήταν γιος της) και τον ήθελε δικό της, παρουσιάστηκε στο γάμο και προκάλεσε μανία στον Άττη και στους συνοδούς του. Έτσι, ο δύστυχος Άττης και οι φίλοι του αυτοευνουχίστηκαν και πέθαναν. Γι’ αυτό το λόγο αργότερα, οι ιερείς της Κυβέλης, που ονομάζονταν Γάλλοι (Galli) ήταν ευνούχοι.

Επισημαίνουμε ότι η κυρίαρχη φιγούρα των μεγαλύτερων προϊστορικών λατρειών του κόσμου ήταν θηλυκή, και η δευτερεύουσα, ανδρική. Δεν πρέπει, ωστόσο, να γίνεται σύγχυση: στις λεγόμενες σατανιστικές λατρείες η κυρίαρχη δύναμη (θεότητα) δεν είναι θηλυκή και αγαθή, αλλά μισάνθρωπη, μοχθηρή, κακή και ερμαφρόδιτη. Στον σατανισμό, δεν κυριαρχεί μία «καλή» Μεγάλη Μητέρα του Κόσμου και των Θεών, αλλά η μητέρα του Σατανά, που είναι η ερμαφρόδιτη «Πόρνη της Βαβυλώνας», δηλαδή ανάλογα με το πως αφομοιώθηκε από τον κάθε λαό, είναι η Ίσις των Αιγυπτίων, η Ιστάρ των Χαλδαίων, η Αστάρτη των Φοινίκων, η Κυβέλη – Άγδιστη των Φρυγών.

Σήμερα, η λατρεία αυτής της ερμαφρόδιτης δύναμης με τα πολλά ονόματα, έχει επανακάμψει δριμύτερη. Γι’ αυτό επιχειρείται η λυσσώδης προώθηση του ευνουχισμού των μικρών αγοριών και των ενηλίκων ανδρών και η αρρενοποίηση των μικρών κοριτσιών και των ενηλίκων γυναικών, που η Νέα Τάξη Πραγμάτων πιέζει αφόρητα να αλλάξουν φύλο χειρουργικά και ορμονικά, και μάλιστα να πληρώνουν γι’ αυτό, ει δυνατόν, οι «straight» φορολογούμενοι πολίτες, τερατώδης επέμβαση που είναι μη αναστρέψιμη και συχνά θανατηφόρα για τα παρασυρμένα θύματα.

Θηλυκοποίηση άνδρα.

Αρρενοποίηση γυναίκας.

Η αυτοκρατορία του Ράμα και ο πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού

Ωστόσο, οι οργιαστικές – σατανιστικές λατρείες της Κυβέλης – Ίσιδας κλπ. εισήχθησαν στη Μεσοποταμία από την προ-Άρεια Ινδία. Ο λεγόμενος πολιτισμός της Κοιλάδας του Ινδού (Χαράππα, Μοχέντζο Ντάρο, Λοθάλ, κ.ά. του σημερινού Πακιστάν), προερχόταν από την αυτοκρατορία του Ράμα της προϊστορικής Ινδίας.

Η αυτοκρατορία του Ράμα είχε πρωτεύουσα την ιερή πόλη της Ινδίας Αϊοντύα (Ayodhya). Εκτεινόταν σε μια μεγάλη περιοχή που ξεκινούσε από τις πεδιάδες του Γάγγη μέχρι την Κοιλάδα του Ινδού.

Ο κατακλυσμός προκάλεσε την καταβύθιση και της μεγάλης ηπείρου η οποία βρισκόταν στον Ειρηνικό ωκεανό, που τα ινδικά και τα κινεζικά χρονικά ονομάζουν «Μητέρα Γη», καθώς και της επίσης μεγάλης νήσου Λάνκα (καμμία σχέση με τη σημερινή Κεϋλάνη/Σρι Λάνκα), που βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της Ινδίας, στον Ινδικό ωκεανό, εκεί που σήμερα βρίσκονται τα συμπλέγματα των νήσων Μαλδίβες και Λακκαδίβες.

Μετά τον Μεγάλο Κατακλυσμό που συνέβη πριν από 11.600 χρόνια, η αριστοκρατία των πληγεισών περιοχών κατέφυγε κατά κύματα στη λεκάνη Ταρίμ της σημερινής βορειοδυτικής Κίνας.

Εν συνεχεία επανήλθε νοτιότερα ιδρύοντας στην Κοιλάδα του Ινδού πολλές μεγάλες πόλεις, στη σημερινή νότια Τουρκία, αποικίες όπως το Τσαταλχογιούκ (Çatalhöyük, 7.500-5.700 π.Χ.), και στη Σουμερία τις Ουρούκ, Ουρ, Νινευί, Εριντού κ.ά. 

Η αυτοκρατορία του Ράμα, ήταν ήδη ένα προκατακλυσμιαίο κράτος που υπήρχε τουλάχιστον πριν από 15.000 χρόνια, παράλληλα με την Ατλαντίδα, το Τιαχουανάκο του Περού, τις μεγαλιθικές πόλεις της ζούγκλας του Αμαζονίου, της καταβυθισμένης ηπείρου του Ειρηνικού, τις πυραμίδες της Γκίζας και τη Σφίγγα, και την προϊστορική πρωτο-ελληνική Αιγηίδα, με λαούς που επικοινωνούσαν μεταξύ τους από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, γεγονός που υποδηλώνει ξηρές που βυθίστηκαν, αλλά και προηγμένα συγκοινωνιακά μέσα.

Μεγάλοι πόλεμοι όμως μεταξύ αντιπάλων κρατών, αποδεκάτισαν τον προκατακλυσμιαίο κόσμο, που όπως αναφέρουν τα ινδικά έπη Ραμαγιάνα, Μπαχαμπαράτα και άλλες αρχαίες πηγές, οι λαοί του διέθεταν μεταγωγικά, αλλά και πολεμικά αεροσκάφη, ικανά να ρίχνουν ατομικές βόμβες και να καταστρέφουν ολοσχερώς τις μεγάλες πόλεις του εχθρού.

Έτσι καταστράφηκαν οι εκπληκτικές πόλεις Κοιλάδας του Ινδού, που είχαν σύγχρονου τύπου οικίες με αποχέτευση, ιδιωτικά λουτρά σε κάθε σπίτι, οργανωμένη ρυμοτομία, δημόσια λουτρά και άψογα υδραγωγεία.

Λόγω εκείνων των πολέμων, όσοι κάτοικοι επέζησαν, αναγκάστηκαν να φύγουν και να κατευθυνθούν δυτικά, προς αναζήτηση νέων πατρίδων, φτάνοντας στη Μεσοποταμία, την Ανατολία, μέχρι και την Αίγυπτο.

Αυτό επιβεβαιώθηκε αφού βρέθηκαν τα ερείπια του Μοχέντζο Ντάρο και της Χαράππα, διότι όσο προχωρούσαν οι ανασκαφές, αποκαλύφθηκαν χιλιάδες άταφοι σκελετοί ανθρώπων κάθε ηλικίας, ριγμένοι στους δρόμους, σε σκαλιά, σε πλατείες, σε στάσεις που μαρτυρούν φριχτό και αιφνίδιο θάνατο, σκελετοί που είχαν υαλοποιηθεί και είχαν γίνει ένα ακόμα και με τα σκαλιά των σπιτιών τους.

Δεν είναι δυνατόν να μη βρέθηκε κανείς να θάψει αυτούς τους ανθρώπους επί χιλιετίες και να μην φαγώθηκαν από άγρια θηρία. Τι συνέβη λοιπόν;

Οι σκελετοί αυτοί μετρήθηκε ότι περιέχουν ραδιενέργεια 50 φορές περισσότερη από το κανονικό. Επειδή επίσης τα τούβλα και οι τοίχοι των οικοδομημάτων είχαν λυώσει και υαλοποιηθεί σε πολλά σημεία τους, γεγονός που απαιτεί δέσμες ενέργειας εξαιρετικά υψηλής θερμότητας, οδηγούμεθα στο συμπέρασμα ότι τελικά τα υψηλής τεχνολογίας όπλα που περιγράφουν τα ινδικά έπη, υπήρξαν πραγματικά πριν από τον Μεγάλο Κατακλυσμό.

Οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνης της εποχής αφανίστηκαν τότε από την απότομη ταλάντωση της Γης, το συντριπτικό παλλιροιακό κύμα, τις παραμορφώσεις του γήινου φλοιού, την πυρακτωμένη λάβα, τις τρομερές ηλεκτρικές καταιγίδες και τους σεισμούς, ενώ ακολούθησε σύντομη περίοδος παγετώνων. Όσοι επιβίωσαν από τον όλεθρο, κατέφυγαν για χιλιετίες στα σπήλαια και χρειάστηκαν και άλλες χιλιετίες για να ξεκινήσουν τη γεωργία πάλι από την αρχή.

Η πυρηνική τεχνολογία μετά τον κατακλυσμό, πρόλαβε μεν να διασωθεί, αλλά λόγω της καταστροφής όλων των προηγούμενων υποδομών, δεν κατάφερε να επιβιώσει μεταγενέστερα. Οι μικρότερες μεταγενέστερες καταστροφές που προέκυψαν λόγω της τήξης των παγετώνων, του 6.000 π.Χ. και του 3.000 π.Χ. ανέσχεσαν την ανάπτυξη.

Εκτός από την Κοιλάδα του Ινδού, ίχνη πυρηνικής ακτινοβολίας υπάρχουν και σε αρκετά άλλα μέρη του κόσμου, όπως στην Ινδία, το Κασμίρ, τη Σκωτία, τη Γαλλία, το Περού, κ.ά.

Ο Μεγάλος Κατακλυσμός προκλήθηκε εξ αιτίας ενός μείζονος κοσμολογικού γεγονότος, κατά πάσα πιθανότητα λόγω της εισόδου της Σελήνης στο σύστημα της Γης που προκάλεσε τη διάσπαση του παλαιού μας δορυφόρου που έφερε το όνομα Θεία σε πολλά κομμάτια, τη περιστροφή τους ως δακτύλιου και εν συνεχεία, όταν λόγω εγγύτητας παραβιάστηκε το όριο του Ρος, τη συντριβή τους πάνω σε διάφορα μέρη της Γης.

Με την πάροδο των ετών, η παλαιά λατρεία των ατλάντειων προ-Άρειων Ινδών του προκατακλυσμιαίου πολιτισμού που ήταν ηλιολατρικός, στην ευρύτερη περιοχή μετεξελίχθηκε στη λατρεία του θεϊκού δισυπόστατου ζεύγους Αρντχαναρισβάρα που αναπαρίσταται συμβολικά με ερμαφρόδιτη μορφή, με το μισό σώμα να είναι του Σίβα και το άλλο της Σάκτι, της Μητέρας του Σύμπαντος.

Δεν είμαστε σε θέση βέβαια να γνωρίζουμε ποια επακριβώς μορφή είχε η λατρεία του Σίβα και της Σάκτι στην προκατακλυσμιαία Ινδία. Ωστόσο, αρχαίοι συγγραφείς μας πληροφορούν ότι ήταν ανθρωποθυσιαστική. Ίσως πολλές δεκάδες χιλιετίες νωρίτερα να μην ήταν.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι την εποχή της Κοιλάδας του Ινδού, η λατρεία της Σάκτι μετατράπηκε στη λατρεία της δαιμονικής θεάς Κάλι που απαιτούσε ανθρωποθυσίες, και εν συνεχεία όταν μεταλαμπαδεύτηκε στην Ανατολία και τη Σουμερία, αφομοιώθηκε ως επίσης δαιμονική λατρεία της Μεγάλης Μητέρας, που συνοδευόταν από δύο λέαινες, όπως ακριβώς συνοδευόταν η Κυβέλη.

H δύσμορφη και απειλητική Mεγάλη Μητέρα του Τσαταλχογιούκ καθώς γεννάει. 6η χιλιετία π.Χ., μουσείο της Άγκυρας, Τουρκία.

Μαρμάρινο άγαλμα της μεταγενέστερης Κυβέλης που περιστοιχίζεται από δύο λέαινες, από τη Νίκαια της Βιθυνίας. 2ος αι. π.Χ., αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινουπόλεως.

Οι Σουμέριοι, ήταν λοιπόν άποικοι των Δραβίδων του πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού, τους οποίους οι ντόπιοι Ακκάδιοι σημίτες αντιμετώπιζαν ως εισβολείς και τους ονόμαζαν «μαυροκέφαλους» (Shumer).

Εκεί, στη περιοχή της Μεσοποταμίας, το θεϊκό ινδικό ζεύγος Αρντχαναρισβάρα, στους Σουμέριους αφομοιώθηκε ως Ινάνα και Ταμμούζ, στους Ασσύριους ως Αστάρτη και Βάαλ, στους Βαβυλώνιους ως Ινάνα και Σαμάς, στους Χαναναίους ως Αστάρτη και Μολώχ, στους Αραμαίους ως Ατάργατις και Χαδάδ και στους Φρύγες ως Κυβέλη και Άττης.

Στους δε Αιγύπτιους που είχαν προέλθει από εκείνους τους αποίκους της Κοιλάδας του Ινδού, πρωτο-Έλληνες Πελασγούς, και ατλάντεια απομεινάρια της δυτικής Αφρικής, το ζεύγος αφομοιώθηκε ως Ίσιδα και Ώρος, και στους Καρχηδόνιους ως Τάνιτ και Βάαλ- Αμμών.

Ο Άττης αντιστοιχούσε λοιπόν στον Ώρο των Αιγυπτίων, που έγινε ο «δικός» μας Απόλλωνας, και στον Μίθρα των Περσών.

Από αριστερά: Ώρος − Απόλλων − Μίθρα − Άττις: θεοί του φωτός και όχι μόνο, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι ο Ώρος είχε μητέρα την Ίσιδα…
Όσον αφορά τους Ισραηλίτες, η Παλαιά Διαθήκη μας πληροφορεί ότι αρκετές φορές υπέπιπταν στο έσχατο αμάρτημα της ανθρωποθυσίας και μάλιστα της βρεφοκτονίας, καθώς διαρκώς ξέφευγαν από τη λατρεία του Γιαχβέ και ακολουθούσαν τη λατρεία του κερασφόρου Μολώχ, θυσιάζοντας τα πρωτότοκα παιδιά τους σ’ αυτόν (Παλαιά Διαθήκη: Δευτερονόμιον, Κριτές, Βασιλειών Α΄ και Β΄ κ.ά.).

Για παράδειγμα, διαβάζουμε στους Κριτές, 10:6: «Και έπραξαν πάλι οι υιοί Ισραήλ πονηρά ενώπιον του Κυρίου και ελάτρευσαν τους Βααλείμ και τας Ασταρώθ […] και εγκατέλιπον τον Κύριον και δεν ελάτρευσαν αυτόν».

Αυτό συνέβαινε εξ αιτίας του αμαρτήματος της αιμομειξίας στο οποίο υπέπεσαν οι κόρες του Λωτ μετά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρων, και τα τέκνα τους Μωάβ και Μπεν-Αμμί ήταν προϊόντα αιμομειξίας από τον πατέρα τους Λωτ, αφού τον μέθυσαν και συνευρέθηκαν μαζί του ερωτικά. Οι λαοί που προέκυψαν απ’ αυτούς, διέπρατταν ανθρωποθυσίες, και τελικά όλοι οι λαοί της περιοχής, αν όχι όλου του κόσμου.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η προέλευση του σύγχρονου σατανισμού και αυτήν ακριβώς τη δολοφονική λατρεία επαναλαμβάνουν εντελώς παράλογα οι σημερινοί σατανο-παγανιστές κατά τις τελετουργικές βρεφοκτονίες και παιδοκτονίες.

Μάλιστα δε, η γράφουσα θεωρεί ότι ευρείας κλίμακας τελετουργική θυσία στον Μολώχ διαπράχθηκε στις μέρες μας μέσω της υποχρεωτικής έγχυσης πειραματικών σκευασμάτων σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, ενώ οι κατασκευαστές τους και οι υπεύθυνοι των εθνικών ιατρικών επιτροπών γνώριζαν τα τραγικά αποτελέσματα της εισαγωγής γονιδιακών μεταλλάξεων στους ανθρώπους, διότι οι περισσότεροι είναι αδίστακτοι, είτε ασπάζονται τον παγανισμό −για να μην πούμε τον σατανισμό.

Σήμερα, μέσω συστηματικού προσηλυτισμού από υποτιθέμενες Υδροχοϊκές οργανώσεις για τις οποίες τα ανυποψίαστα θύματα έχουν μία εντελώς ψευδή εικόνα ότι πρόκειται για «φωτεινά», προοδευτικά και αγαθά κινήματα που στοχεύουν στην ανόρθωση του ανθρώπου, αναπτύσσονται πλέον μεγάλης κλίμακας σατανιστικά κινήματα, μεταξύ των οποίων το ύπατο είναι ο μετανθρωπισμός.

Ανθρωπότητα όμως δίχως ανθρώπους δεν υφίσταται.

Πανευρωπαϊκό πρόγραμμα προς τιμήν του Μίθρα

Μέσα στα πλαίσια λοιπόν της αναβίωσης του παγανισμού σε όλη την Ευρώπη (και των ανθρωποθυσιών που ενίοτε απαιτεί), δεν είναι τυχαίο ότι δαπανώνται εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα των ευρωπαίων φορολογουμένων για πολιτιστικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς την τιμήν του Μίθρα.

Αυτό ακριβώς κάνει το διαμουσειακό πρόγραμμα Mithra Project 2021-2023, που υποτίθεται ότι είναι μια συνεργασία μεταξύ δεκάδων ευρωπαϊκών μουσείων με στόχο «να διερευνήσει το κοινό τις ελάχιστα γνωστές πτυχές της μιθραϊκής λατρείας και τη διαρκώς μεταβαλλόμενη φύση των πολιτισμών και των θρησκειών».

Για ποιο λόγο όμως ως Έλληνες που καταρρέουμε οικονομικά να πληρώσουμε και εμείς φόρους προκειμένου να διερευνήσουμε τις πτυχές της μιθραϊκής λατρείας του φωτός και όχι, για παράδειγμα, τους βίους των αποστόλων ή των ορθόδοξων χριστιανών αγίων;

Μα διότι εκείνοι που κινούν τις μαριονέτες του ευρωπαϊκού Διευθυντήριου που μας επιβλήθηκε δια του Νατοϊκού βούρδουλα, όχι μόνο είναι μισάνθρωποι, αλλά και χριστιανομάχοι.

Η απόδειξη είναι ότι στην επίσημη ιστοσελίδα του προγράμματος, φιγουράρει σε περίοπτη θέση η φράση του διάσημου Γάλλου συγγραφέα και μασόνου Ερνέστου Ρενάν: «Αν η ανάπτυξη του χριστιανισμού είχε σταματήσει από κάποια θανάσιμη ασθένεια, ο κόσμος μας θα ήταν μιθραϊκός»! 1

Πόσοι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι τέτοια προγράμματα στην πραγματικότητα οδηγούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες πίσω στις σκοτεινές λατρείες;

Οι μάγισσες του Σάλεμ και η Γουίκα

Όταν οι σύγχρονοι Υδροχοϊστές και οι Γουικανοί ακούν αναφορές για τα άγρια ​​κυνήγια μαγισσών των προηγούμενων αιώνων, εξανίστανται. Επισήμως, η ειδική βρετανική επιχείρηση που διεξήχθη στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης τον 17ο αιώνα, υποστηρίζεται ότι ήταν μυστική επιχείρηση κατά της ανεξαρτησίας της αποικίας του κόλπου της Μασαχουσέτης, και αναφέρεται ως κλασικό παράδειγμα σκοταδισμού και καταπίεσης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών.

Καλύτερα όμως να ερευνήσει ο κάθε ενδιαφερόμενος τι συνέβαινε εκείνη την εποχή εξαιτίας του πολλαπλασιασμού των σατανιστικών ομάδων στην Ευρώπη και στην Αμερική: κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει σήμερα.

Σήμερα, οι σύγχρονες μάγισσες του Σάλεμ επιβιώνουν ως μάγισσες της Γουίκα και είναι κυρίως λεσβίες ή ομοφυλόφιλοι άνδρες (με ή χωρίς ευνουχισμό του μορίου τους), που έχουν αποκτήσει αξιοσημείωτη ισχύ, διότι η πλειοψηφία του δυτικού πληθυσμού τελεί υπό τη δαιμονική επίδραση των προϊστορικών ανθρωποθυσιαστικών θρησκειών.

Το άγαλμα του Μπαφομέτ περιστοιχισμένο από δύο παιδάκια, βρίσκεται στο Ναό του Σατανά στο Σάλεμ.

Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, η μασονική κινηματογραφική εταιρεία Disney (που από την αρχή της δημιουργίας της έχει στόχο να αλώνει τις παιδικές ψυχές), στο πρόσφατο remake της κωμικής παιδικής ταινίας «Hocus Pocus» του 1993, σχετικά με τις μάγισσες του Σάλεμ, ήταν αναμενόμενο να εξυμνεί τη λατρεία του Σατανά και να παρουσιάζει τις μοχθηρές μάγισσες ως συμπαθητικές «θείτσες», και αντίστοιχα τις αιματηρές θυσίες μικρών παιδιών, ως «παιχνίδι».

Τέτοιες ταινίες πρέπει να απαγορεύονται αυστηρά από κάθε χώρα που πραγματικά σέβεται τις αρχές του ανθρωπισμού και την παιδική ηλικία.

Η ταινία Hocus Pocus 2 προάγει τον σατανισμό και τις ανθρωποθυσίες στα ανυποψίαστα παιδιά.

Ο Ναός της Κατανόησης και ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου

Κάπως έτσι, φτάσαμε πλέον στο όργανο της υλοποίησης του παγκόσμιου σατανιστικού παγανισμού από τα σημερινά «ατλάντεια» ιερατεία:

Το 1960 η οργάνωση Lucis Trust, υπό την αιγίδα της Θεοσοφικής Εταιρείας, για την οποία έχουμε γράψει επανειλημμένως (διαβάστε τη σχετική Ετικέτα), ίδρυσε μια πιο αποστασιοποιημένη «μπροστινή» ομάδα, υποτίθεται ως διαθρησκειακή οργάνωση, με την ονομασία Temple of Understanding (Ναός της Κατανόησης), με σκοπό να ενώνει κάθε χρόνο τους αρχηγούς των μεγαλύτερων θρησκειών του κόσμου.

Για να καταλάβουμε τις πολιτικές βλέψεις που βρίσκονταν πίσω από την ίδρυση του Ναού της Κατανόησης, κορυφαίοι χορηγοί της ήταν οι ακόλουθες εξέχουσες προσωπικότητες:

• Χένρυ Κλάουζεν (Henry Clausen), Ανώτατος Μεγάλος Διοικητής του μητρικού Ανώτατου Συμβουλίου του Κόσμου, του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Τεκτονισμού Σκωτικού Τύπου.
• Τζων Ροκφέλερ IV, Ίδρυμα Rockefeller.
• Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα (Robert McNamara), υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ επί προέδρων Κέννεντι-Τζόνσον, πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας, και τέκτων 33ου βαθμού.
• Τόμας Γουάτσον τζούνιορ (Thomas Watson Jr.), γιος του ιδρυτή της IBM, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Μόσχα, στέλεχος της Ηνωμένης Στοάς των Θεοσοφιστών της Πόλης της Νέας Υόρκης.
• Μαρκ Τανενμπάουμ (Marc Tanenbaum), χαζαρο-Ουκρανός ραβίνος και ηγετικό στέλεχος της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, και άλλοι.

Παράλληλα, μεταξύ των εμφανών οργανισμών που χρηματοδοτήθηκαν ή χρηματοδοτούνται από την Lucis Trust, περιλαμβάνονται οι ακόλουθοι:

• Θεοσοφική Εταιρεία (ιδρύθηκε από την Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, το 1875)
• UNESCO
• UNICEF
• WWF – Παγκόσμιο Ταμείο για την Άγρια Ζωή (World Wildlife Fund) Μεγάλης Βρετανίας
• Greenpeace International
• Greenpeace ΗΠΑ
• Διεθνής Αμνηστία
• Ίδρυμα Findhorn
• Εταιρεία Nicholas Roerich, που ασχολείται με τον θιβετιανό και τον ρωσικό μυστικισμό, κ.ά.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως όλοι οι προηγούμενοι (Γουέλς, αδελφοί Χάξλεϋ, Άλιστερ Κρόουλυ κ.ά.) συνδέονταν με τους οργανισμούς της παγκοσμιοποίησης που  κατασκεύασαν οι τεκτονικές Στοές του βρετανικού Imperium.

To επίσημο αφήγημα μας λέει ότι ο Ναός της Κατανόησης ιδρύθηκε από την Τζούλιετ Χόλιστερ (Juliet Hollister), μία απλή Αμερικανίδα νοικοκυρά και μητέρα τριών παιδιών, η οποία έβαλε στόχο της ζωής της να …ενωθούν όλες οι θρησκείες του κόσμου σε μία.

Αφού προσευχήθηκε πολύ να της στείλει ο Θεός ένα σημαντικό πρόσωπο να τη βοηθήσει, σε μία δεξίωση εντελώς κατά τύχη εμφανίστηκε μπροστά της η σύζυγος του Αμερικανού προέδρου Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ −και τέκτονος 33ου βαθμού− Ελεάνορ Ρούσβελτ η οποία τη βοήθησε να υλοποιήσει το όραμά της.

Αρχικά, η οργάνωση Ναός της Κατανόησης εργαζόταν στις εγκαταστάσεις του ΟΗΕ, αλλά από το 1984 μέχρι το 1990 μετέφερε την έδρα της μέσα στον ίδιο τον καθεδρικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Μα είναι δυνατόν μια διαθρησκειακή οργάνωση (και μάλιστα παγανο-σατανιστική) να δραστηριοποιείται μέσα στον μεγαλύτερο χριστιανικό καθεδρικό ναό του κόσμου;

Βεβαίως και είναι, διότι ο ναός αυτός δεν είναι χριστιανικός, αλλά τεκτονικός. Γι’ αυτό και όταν ανοικοδομήθηκε το 1925, το μεγαλύτερο τεκτονικό περιοδικό του κόσμου, το Masonic World, τον είχε ως εξώφυλλο και του έκανε ολόκληρο αφιέρωμα, καθώς η μασονική Στοά της Νέας Υόρκης, και το Ίδρυμα Ροκφέλερ, είχαν μεταξύ άλλων, χρηματοδοτήσει την ανέγερσή του.

Το εξώφυλλο του περιοδικού «Μασονικός Κόσμος» του Μαρτίου του 1925, που παρουσιάζει το ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου του Μανχάταν.

To μνημειώδες εσωτερικό του ναού.

Επισημαίνουμε ότι στην περιοχή που χτίστηκε ο ναός είχαν καταφύγει πολλές γυναίκες από εκείνες που είχαν κατηγορηθεί ως μάγισσες του Σάλεμ, και ότι δίπλα στον ναό, βρίσκεται το πανεπιστήμιο Κολούμπια, δηλαδή το πανεπιστήμιο το αφιερωμένο στην Ασσυριακή βασίλισσα και ιέρεια της Αστάρτης, Σεμίραμη Κολούμπια).

Κολούμπια είναι όμως και το άλλο όνομα των ΗΠΑ, και δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστόφορο Κολόμβο, όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά με τη Σεμίραμη, που ο θρύλος έλεγε ότι την είχαν αναθρέψει περιστέρια (colombes).

Επίσης, το άγαλμα της Σεμιράμιδος-Kολούμπια βρίσκεται και πάνω στον τρούλο του Καπιτώλιου, στην Ουάσινγκτον και αλλού, ενώ πόλεις με το όνομα Κολούμπια υπάρχουν δεκάδες στις ΗΠΑ.

Το άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη αναπαριστά την Σεμίραμη-Κολούμπια.


Το άγαλμα της Ελευθερίας πάνω στον τρούλο του Καπιτώλιου, αναπαριστά επίσης τη Σεμίραμη-Κολούμπια που κρατά ξίφος. Οι ΗΠΑ είναι ένα κράτος που από την ίδρυσή του επιτίθεται προς όλους τους λαούς, ακόμα και στον δικό του.

Στo πολύτιμο βιβλίο του Kevin Tucker, Web of the Illuminati (2013), διαβάζουμε τα εξής άκρως αποκαλυπτικά για αυτόν τον καθεδρικό ναό:

«Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου είναι ένα τέλειο παράδειγμα πειρατείας του χριστιανικού συστήματος πεποιθήσεων και χτίστηκε από τέκτονες.

Το κτίριο έχει πολλά περίεργα ανάγλυφα, αλλά με περαιτέρω επιθεώρηση αποκαλύπτεται ο σκοτεινός λόγος της ύπαρξής του. Μια ματιά σε μερικούς από τους υποστηρικτές του (οικονομικούς και μη) και αρχίζεις να βρίσκεσαι αμέσως στα ίχνη των παγκοσμιοποιητών και των τσιρακιών τους.

Οι Ροκφέλερ, ο Δαλάι Λάμα, ο πάπας Ιωάννης ΧΧΙΙΙ, η Ελεάνορ Ρούσβελτ, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Ου Θαντ, ο οικουμενικός πατριάρχης Αθηναγόρας (* σημ.: που υπήρξε και τέκτων) ο πρώτος πρωθυπουργός της Ινδίας Τζαβαρχαλάλ Νεχρού, ο πρόεδρος της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ, o αστρονόμος Καρλ Σαγκάν, και η κοινωνική ανθρωπολόγος Μάργκαρετ Μιντ συνεισέφεραν ή βοήθησαν ο καθένας με τον τρόπο του τον καθεδρικό ναό και τον «εσωτερικό» του οίκο λατρείας που ονομάζεται Ναός της Κατανόησης.

Ο καθεδρικός ναός μοιάζει σχεδόν με τον ναό του Σολομώντα, όπου εξωτερικά ήταν ναός του Θεού, αλλά εσωτερικά τιμούνταν άλλοι θεοί. Ο Ναός της Κατανόησης υποστηρίζεται από τον ΟΗΕ και την ομάδα του πνευματικού του τμήματος.

Συχνός ομιλητής στον καθεδρικό ναό είναι ο Τζέιμς Λάβλοκ, ο οποίος είπε ότι «οι άνθρωποι είναι παράσιτα που τρέφονται από τη θεά Μητέρα σε σημείο σχεδόν καταστροφής της».

Ένα χάλκινο άγαλμα της σταύρωσης εκτέθηκε μέσα στην εκκλησία, αλλά η φιγούρα στο σταυρό αντί να απεικονίζει τον Ιησού, ήταν αυτή μιας γυμνής γυναίκας.

Η Edwina Sandys (εγγονή του Winston Churchill) δημιούργησε αυτό το βλάσφημο γλυπτό για το πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών «Decade for Women» (Δεκαετία για τις Γυναίκες).

O θηλυκός Ιησούς «Κρίστα» της Sandys προβάλλει την υπεροχή της θηλυκής πλευράς της ύψιστης θεότητας, σύμφωνα με τον ινδουϊστικό και τον αιγυπτιακό εσωτερισμό.

Ο κοσμήτορας Μόρτον σε μία συνέντευξή του δήλωνε: «Ας μιλήσουμε για τα βάσανα της Γης και τα πάθη των υδάτων. Ας μιλήσουμε για το πώς υποφέρει η δημιουργία, για τα πάθη της δημιουργίας. Το 1978, για πρώτη φορά γιορτάσαμε (στο ναό) την Ημέρα του Ήλιου* με ομιλητές όπως η Μάργκαρετ Μιντ** και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, και ήρθαν χιλιάδες άνθρωποι.

Η ηλικιωμένη Μάργκαρετ Μιντ (αριστερά) και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στον εορτασμό της ημέρας του Ήλιου που έγινε μέσα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου της Νέας Υόρκης, στις 05.05.1978.


(* Σημείωση: Η πανάρχαιη ηλιακή λατρεία εξηγείται διότι κατά την προϊστορία είχαν προηγηθεί πτώσεις ουρανίων σωμάτων που προκάλεσαν μετατόπιση της θέσης της γης στον άξονά της, σταμάτημα της περιστροφής της για ένα διάστημα, οπότε υπήρξε φαινομενική ηλιακή ακινητοποίηση. Έκτοτε, όταν το χειμώνα οι άνθρωποι έβλεπαν κάθε μέρα τον ήλιο να βυθίζεται όλο και πιο χαμηλά στον ορίζοντα, φοβόντουσαν ότι πάλι θα εξαφανιστεί εντελώς, θα βυθίζονταν στο σκοτάδι και θα ακολουθούσαν κάθε είδους θεομηνίες.

Τότε οι ιερείς επειδή γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτό δεν επρόκειτο να συμβεί, εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία και την αγραμματοσύνη του κόσμου που είχε περιπέσει στον βαρβαρισμό και πραγματοποιούσαν ειδικές τελετουργίες που είχαν σκοπό δήθεν να δελεάσουν την επιστροφή του ήλιου, άναβαν φωτιές και θυσίαζαν βρέφη, και με τη μιμητική τους μαγεία, έπειθαν τους πιστούς ότι ανόρθωναν τον ήλιο που έπεφτε και ότι έδιωχναν τα πνεύματα του σκότους).


(** Σημείωση: Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Αμερικανού πολιτικού ακτιβιστή Lyndon LaRouche, Jr. στο άρθρο «The Witchcraft of Christians who are not Christians» η Μιντ, ήταν πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, καθώς και πράκτωρ του τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, γι’ αυτό και επιλέχθηκε οι τελετές της οργάνωσης να φιλοξενηθούν για καιρό μέσα στην κρύπτη του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου).


»Κάθε χρόνο, στη γιορτή του Χάλοουγουην, ο καθεδρικός ναός διοργανώνει αυτό που αποκαλείται «Η μεγαλειώδης πομπή των Ghouls», που είναι μια παρέλαση εντός του ναού όπου οι άνθρωποι ντύνονται σαν δαίμονες και τέρατα και χορεύουν μανιασμένα υπό τους μακάβριους ήχους του εκκλησιαστικού οργάνου.

»Υπάρχουν και άλλα παράξενα, όπως το να φέρνουν ζώα *** και ποδήλατα για να τα ευλογήσουν. Υπάρχει επίσης το ετήσιο Κονσέρτο για τη Χειμερινή Ισημερία που εκτελείται από μουσικούς της Νέας Εποχής, για να εορτασθούν οι παγανιστικές εορτές.


(*** Σημείωση: την ημέρα του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, προστάτη των ζώων και του περιβάλλοντος).


H ουσία είναι ότι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου είναι ένας ειδωλολατρικός ναός μεταμφιεσμένος σε χριστιανική εκκλησία, που λειτουργεί για να εξυπηρετήσει τον στόχο των Ιλλουμινάτων να καταστρέψουν τον χριστιανισμό και να ενώσουν τον κόσμο με την δήθεν «ανθρωπιστική» θρησκεία του Εωσφόρου».

Αυτά αναφέρει το άκρως ενδιαφέρον βιβλίο Web of the Illuminati, για τον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και την οργάνωση Ναός της Κατανόησης.

Τέλος, να προσθέσουμε ότι ο καθεδρικός ναός περιέχει ασυνήθιστες ανάγλυφες αναπαραστάσεις όπου διακρίνεται η κατακρήμνηση των Δίδυμων Πύργων της Νέας Υόρκης, της Ουάσινγκτων, της γέφυρας του Μπρούκλιν, και της Wall Street, από παλιρροιακά κύματα.

Επειδή το πρώτο συνέβη ήδη το 2001, αλλά τα ανάγλυφα βρίσκονταν εκεί από νωρίτερα, να υποθέσουμε ότι θα υλοποιηθούν και τα υπόλοιπα, επειδή παριστάνουν τις προφητείες της Αποκάλυψης του Ιωάννου σε τεκτονική ερμηνεία. Ο χρόνος θα δείξει.

Eπίσης, είναι σκαλισμένο ένα ασυνήθιστο καμπαλιστικό Δέντρο της Ζωής, οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, η γέννηση του Αντίχριστου και άλλοι αποκρυφιστικοί συμβολισμοί.

Λεπτομέρεια από κιονόκρανο του ναού όπου παλιρροϊκά κύματα απεικονίζονται στυλιζαρισμένα να επικρέμανται πάνω από τους Δίδυμους Πύργους που καταρρέουν. Πώς γνώριζαν οι κατασκευαστές τους ότι θα κατέρρεαν οι Πύργοι; Ή μήπως η κατάρρευσή τους ήταν προσχεδιασμένη πολλά χρόνια πριν; Μια καταστροφή όμως βιβλικών διαστάσεων είναι αδύνατον να προκληθεί ανθρώπινα. Επομένως, προφανώς πρόκειται για αναπαράσταση των προφητειών της Αποκάλυψης του Ιωάννου.

Η γέννηση του βρέφους Αντίχριστου πάνω από ένα αρνί με δεμένα πόδια ως διάκοσμος ενός κίονα. Άγνωστος παραμένει ο αποσυμβολισμός και των δύο μουμιών (;) εκατέρωθεν της σύνθεσης.

Στον κεντρικό κίονα, το Δέντρο της Ζωής της εβραϊκής καμπάλα.

Το έτος 1989 συνέβαινε επίσης ένα φοβερά …τυχαίο γεγονός: το διοικητικό συμβούλιο του Ναού της Κατανόησης, όλως συμπτωματικώς, συνέπιπτε με αυτό της Τριμερούς Επιτροπής του Ντέιβιντ Ροκφέλερ.

Τα γράφουμε αυτά, για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της διείσδυσης του μεγάλου σιωνιστικού κεφαλαίου υπό μορφήν σατανο-παγανιστών σε κάθε πτυχή της κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής ζωής των ΗΠΑ, του κεφαλαίου εκείνου που ως «βαθύ κράτος» ελέγχει όλες τις δυτικές κοινωνίες.

Σήμερα, τα γραφεία του Ναού της Κατανόησης βρίσκονται στο κτίριο Plaza, έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, όπου η εν λόγω ΜΚΟ λειτουργεί ως επίσημος πνευματικός και πολιτιστικός σύμβουλος, όπως άλλωστε και η μητρική της Lucis Trust με την οποία ουδέποτε έπαψε να συνδέεται. Στο ίδιο κτίριο βρίσκεται και το περίφημο «Δωμάτιο Διαλογισμού» (Meditation Room) στο οποίο έχουμε αναφερθεί διεξοδικά.

Το κτίριο Plaza βρίσκεται δίπλα από το πανεπιστήμιο Κολούμπια…

Το παγανιστικό Δωμάτιο Διαλογισμού του ΟΗΕ.

Συμπεράσματα

Η μυστική ιεραρχία της εξουσίας που βρίσκεται πίσω από τον ΟΗΕ, είναι μη εκλεγμένη και αντιχριστιανική και αποφασίζει για τις τύχες των περισσότερων λαών του κόσμου, στους οποίους ανήκει και ο ελληνικός, που στην πλειοψηφία του δηλώνει ότι είναι χριστιανός ορθόδοξος (ή μήπως όχι πια;).

Δεν υπάρχει λοιπόν καμμία, μα απολύτως καμμία μεγάλη διεθνής οργάνωση που διακηρύσσει ότι μάχεται υπέρ του περιβάλλοντος, της ειρήνης, της ισότητας των φύλων, της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, που να μην ανήκει στους διεθνείς τραπεζίτες, που όπως έχουμε επισημάνει επανειλλημένως, χρησιμοποιούν αντιστροφή εννοιών μέσω της Νεομιλίας, για να παραπλανήσουν τον κόσμο.

Επομένως, οι λαοί της Δύσης δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσουμε από αυτήν την καλά οργανωμένη επίθεση που έχει εξαπολυθεί εναντίον μας, αν δεν αντιληφθούμε εγκαίρως τι συμβαίνει, ποιος κάνει τι, και δεν την ανατρέψουμε. Πώς θα γίνει αυτό;

Η γνώση είναι το καλύτερο όπλο μας.

Ναι, στο παρελθόν έγιναν κολοσσιαίες φυσικές καταστροφές, διότι δεν οφείλονταν στις ανθρώπινες δραστηριότητες, αλλά στη διατάραξη της Γης, είτε εξ αιτίας άλλων ουρανίων σωμάτων που έπιπταν πάνω της, ή περνούσαν πολύ κοντά της, είτε εξ αιτίας των διακυμάνσεων του ηλιακού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.

Και θα ξαναγίνουν με ανυπολόγιστα θύματα, αλλά η ανθρωπότητα θα επιβιώσει πάλι.

Ωστόσο, η επίσημη ιστορία που διδάσκεται στα μαζικά σχολεία, αποσιωπά τα αδιαμφισβήτητα πλέον επιστημονικά ευρήματα, αποκρύπτει στοιχεία, ψεύδεται και παραπλανά ασύστολα τις νέες γενιές. Όλα όσα διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία είναι απολύτως ψευδή και ανακριβή.

Η πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ και δεν είναι καθόλου αυτή που νομίζουμε.

Ναι, η γήινη σφαίρα έστριψε πολλές φορές και άλλαξε θέση σε σχέση με τον άξονά της που και αυτός ταλαντώθηκε μέχρι και 90 μοίρες, αλλά εν συνεχεία επανήλθε με μικρές διαφορές, κάτι που προκάλεσε ξαφνικές και ανείπωτες καταστροφές, γεννώντας βαθύτατους εγγενείς φόβους που χαράχτηκαν για πάντα στο συλλογικό ασυνείδητο των ανθρώπων.

Από αυτό όμως το γεγονός, μέχρι το σημείο να βρισκόμαστε σήμερα στον 21ο αιώνα μ.Χ. στην εποχή της κβαντομηχανικής και της τεχνητής νοημοσύνης, και να λέμε ότι γιορτάζουμε το θερινό ή το χειμερινό ηλιοστάσιο, αναβιώνουμε άλλες παγανιστικές εορτές και λατρεύουμε τον Μίθρα και την Αστάρτη, γνωρίζοντας την επιστημονική εξήγηση όλων αυτών, σημαίνει ότι έχουμε περιπέσει σε ένα απύθμενο διανοητικό βάραθρο που μόνο με μαζική υποβολή μπορεί να εξηγηθεί.

Άλλο ο τρόμος της επανάληψης εκείνων των κατακλυσμιαίων γεγονότων, και άλλο να ανεχόμαστε τη δράση ψυχοπαθών που θυσιάζουν ανθρώπους προκειμένου να εξευμενίσουν τα στοιχεία της φύσης ή εγκληματιών για να αποκτήσουν εξουσία και δύναμη πάνω στους άλλους. Υπάρχει σαφής δόλος και εγκληματικές πράξεις στην αναβίωση της μαγείας και του παγανο-σατανισμού.

Ο καθένας βεβαίως και μπορεί να πιστεύει σε όποιον θεό θέλει, αλλά μόνον όταν δεν βλάπτει κανέναν άλλον, είτε άνθρωπο, είτε ζώο, είτε τα χρηστά ήθη και το εθνικό συμφέρον.

Είτε έχουμε να κάνουμε με ψυχοπαθείς, είτε με στυγνούς απατεώνες και εγκληματίες που απεργάζονται την εξόντωση της ανθρωπότητας, στο σημείο που έχουμε φτάσει, πρέπει να παταχθούν ανηλεώς. Φτάνει πια.

Όπως πολύ σωστά τονίζει ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν και σύμβουλος του προέδρου Πούτιν, «ο δυτικός πολιτισμός είναι πλέον ένας πολιτισμός του Σατανά».

Αυτό που επιβάλλουν τα διεθνή όργανα της σκοτεινής, χαλδαιο-χαζαρο-σιωνιστικής εγκληματικής υπερδομής, υπό τον βούρδουλα του ΝΑΤΟ και των μυστικών υπηρεσιών τους, δεν είναι πολιτισμός, αλλά βαρβαρότητα με οργιαστικές ανθρωποθυσιαστικές λατρείες, που οδηγούν στην αποκτήνωση και τελικά στον αφανισμό της ανθρωπότητας.

Όποιος λοιπόν θέλει να επιβιώσει στα χρόνια που έρχονται, οφείλει να μάθει να αναγνωρίζει τις δομές και τις δράσεις τους, να ενημερώνει τους υπόλοιπους γι’ αυτές και να τους αντιστέκεται με κάθε τρόπο.

ΠΗΓΕΣ:

Εγκυκλοπαίδεια Britannica/ λήμμα Wicca

Βagor Kali temple: a temple that has been worshiped from paleolithic age

Lyndon LaRouche Jr, The Witchcraft of Christians who are not Christians

The Temple of Understanding

The Absolute Masters of Darkness St. John the Divine Part 1 & 2

Επίσημη ιστοσελίδα του καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου της Νέας Υόρκης

Σκάνδαλο! Θηλυκός Εσταυρωμένος Χριστός σε ναό στις ΗΠΑ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Kevin Tucker, Web of the Illuminati, εκδ. Lulu, 2013

Lyndon LaRouche Jr, Children of Satan 1 & 2

Lyndon LaRouche Jr., History of Satanism

Lyndon LaRouche Jr., Real History of Satanism

Lyndon LaRouche Jr., There are no limits to growth

Παναγιώτης Μαρίνης, Ο προκατακλυσμιαίος πολιτισμός, εκδ. Νέα Θέσις, 1998

Μανέθων, Αιγυπτιακά, εκδ. Γεωργιάδη, 1996

Byron Khun de Prorok, In Quest of Lost Worlds, εκδ. The Narrative Press, 2006, Α’ έκδοση 1935

Gary Margrove, Nuclear War in Ancient Times, Disgrace of the Gods, part 10, έκδ. Kindle, 2013

David Hatcher Childress, Lost Cities of China, Central Asia and India, εκδ. Adventures Unlimited Press, 1984,

David Hatcher Childress, Lost Cities of Africa and Arabia, εκδ. Adventures Unlimited Press, 1984

David Hatcher Childress, Lost Cities of Atlantis, Ancient Europe and the Mediterranean, εκδ. Adventures Unlimited Press, 1996

David Hatcher Childress, Lost Cities of Ancient Lemuria and the Pacific, εκδ. Adventures Unlimited Press, 1988

Nigel Blundell, The World’s Greatest Mysteries, εκδ. Octopus Books, 1984

Denis Saurat, La réligion des géants et la civilisation des insectes, εκδ. J’ai lu, 1971

Denis Saurat, L’Atlantide et le règne des géants, εκδ. J’ai lu, 2019

E.T. Stringer, The Secrets of the Gods, Exploring Hidden Mysteries of Earth and Univers, εκδ. Abacus-Sphere, 1976.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Ernest Renan, Histoire des origines du christianisme: Livre VII: Marc Aurèle et la fin du monde antique, εκδ. Ligaran.

Aperopia

=================

Σπαρτα αλλα οχι “συμβεβηκοτα” 1.12.22

Η φωτογραφία του αιώνα. Η φύση νικά την τεχνολογία… |The photo of the century. Nature defeats technology…

========

Γυναίκα του ’50 μεταφέρεται στο 2022 και συζητά με “δυναμική” τσιγκελορουθουνάτη φεμινίστρια..Εύγε στην κυρία για το πανέξυπνο βίντεο ανάδειξης της σημερινής παράνοιας που θεωρείται “πρόοδος” και “απελευθέρωση”.

Μήνυμα από την Σταυρούλα. !

==================

ΟΙ ΤΗΛΕΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ , ΟΙ ΧΡΙΣΤΟΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ και οι κυνηγοί της χαμένου «Κιβωτού».

ΜΕΤΑ από τους γνωστούς  τηλεμαραθωνίους των κυνηγών της χαμένου «Κιβωτού» ας μιλήσουμε για τους πραγματικούς Χριστομαραθωνίους πολύπαθων και αφανών Κληρικών για τους οποίους  κανένα συστημικό κανάλι δεν ασχολήθηκε ,ούτε φράγκο έδωσε ποτέ .

Γι’αυτούς  τους Ιερείς αξία είχαν και έχουν μονάχα οι Χριστομαραθώνιοι και οι μάχες   που τόσα χρόνια δίνουν πίσω από τα δημοσιογραφικά πλατό για να κινούνται στα πλάτη  και μήκη της δικής τους Χριστοαγάπης πίσω από τις πλάτες της ανθρωπίνης επιβεβαιώσεως.

Όμως καιρός  επιτέλους  να μιλήσω  για τον ήρωα μα και οσιότατο Πεθερό μου τον Παπα-Φάνη .

Από δεκατεσσάρων χρονών ξενιτεύθηκε στους ωκεανούς του κόσμου όλου για να βοηθήσει την οικογένειά του που ζούσε σκαρφαλωμένη σε ένα ακριτικό  και λησμονημένο από τον χάρτη χωριό,την Μελισσόπετρα , απέναντι από το κυρίαρχο βλέμμα της Παναγιάς της Μολυβδοσκέπαστης.

Είχε και άλλα οκτώ αδέλφια μικρότερα να στηρίξει και έτσι ένα πρωϊνό πήρε το μικρό δισάκι του και το έβαλε για τον Πειραιά να εργαστεί στα καράβια.

Διαμάντι ακέραιο μέσα σε εκείνο το περιβάλλον είχε συνάμα και τρία ναυάγια όπου πάλεψε σαν τον Οδυσσέα για να σωθεί αλλά και να σώσει τους συναδέλφους του.

Κάποτες, γύρω στα εικοσιπέντε του, είχε ναυάγιο κοντά στις άγριες θάλασσες της Ιαπωνίας .

Το εμπορικό πλοίο είχε αρπάξει φωτιά και όλοι είχαν επιβιβαστεί στην βάρκα για να γλυτώσουν το κορμί τους.

Μα μόλις θυμήθηκε πως είχε  αφημένο στην μικρή καμπίνα του τον Σταυρό του που είχε μέσα Τίμιο Ξύλο. Αμέσως παράτησε την βάρκα ,ενώ όλοι του φωνάζαν  και με κίνδυνο την ζωή του έφτασε στο ασκητικό γιατάκι του  και πήρε τον Σταυρό στα χέρια του.Μέχρις να επιστρέψει, μπαρουτοκαπνισμένος   απ’την κάπνα,  όλοι στην λέμβο είχαν γίνει κάρβουνο από την φωτιά.

Μαχητής στην θάλασσα, όπως και στην στεριά .Μα και μαχητής σεμνός και αξιοπρεπής της βασανισμένης Εκκλησιάς  μας.

Αν και μεγάλωσε μαζί με την ακούραστη και λιτή  πρεσβυτέρα και συνοδοιπόρο του  ,με αξιοπρέπεια απαράμιλλη 7 παιδιά στην μοναχική  ηπειρώτικη γη ,δεν τον πτόησαν ποτέ ούτε οι γκρεμνοί στα απαράκλητα και τραχιά βουνά της Πίνδου , ούτε τα χιόνια,ούτε το αδυσώπητο κρύο ,ούτε οι  πάγοι στους έρημους χωματόδρομους γα να προφτάσει με το λιοχάραμα να αρχίσει την Λειτουργία του.

Δεν τον φόβισαν ποτέ ούτε οι λύκοι ,ούτε οι αρκούδες που μπροστά του πρόσωπο με πρόσωπο τον αγριοκοκοίταξαν…δεν σκιάχτηκε  την ανθρώπινη εγκατάλειψη ,τις αδικίες ,τις περιφρονήσεις ,την ένδεια από κοσμικές παρηγοριές …Δεν τον πτόησε ποτέ η μοναξιά ,η καταφρόνια στο περιθώριο να ζει και να λειτουργεί σαν ασκητής και «ωσει νυκτικόραξ εν  οικοπέδω», όταν κάποιο άλλοι αρωματισμένοι, σιδερωμένοι   και φινετσάτοι Κληρικοί του Άστεως περιπολούν ενδόξως τα κοινωνικά και εκκλησιαστικά σαλόνια.

Τον θυμάμαι τον πεθερό μου πριν γίνω και εγώ Ιερεύς(αν και πάντα αισθανόμουν και αισθάνομαι μπροστά στην δική του Ιερατική λεβεντιά ως κάλπικος νάνος) να του κάμω τον ψάλτη μία μεγάλη Εβδομάδα στα εννιά συνοριακά χωριά.Να κάμει εννιά Επιταφίους και εννιά Αναστάσεις …

Και τώρα παρά τα εξήνταπέντε  του χρόνια αείζηλος και ακούραστος τρέχει σαν τον Άι- Βασίλη, όχι με κανένα πολυκιβικό και πολυτελή  έλκυθρο, αλλά με ένα τρισμεταχειρισμένο και χιλιάρι Fiatάκι , στα ξεχασμένα και πολύκλαυστα ακριτικά  χωριά  και στις ανηφοριές για να μην αφήσει όσα γεροντάκια   απέμειναν ακοινώνητα , αδιάβαστα  και ακήδευτα.

Όλοι  ελάκησαν…γιατροί, αστυνομικοί, δάσκαλοι…μόνο κάποιοι  λησμονημένοι   παπάδες απέμειναν να φυλάνε θερμοπύλες σαν τον Παπα-Φάνη. Ήταν από τους πρώτους Ιερείς που με κίνδυνο την ζωή του μπήκε στην Αλβανία ,όταν πέθανε ο Ενβέρ Χότζα, για να ξαναλειτουργηθούν  οι αλιβάνιστες Εκκλησιές.

Έδωσαν εντολή να τον πυροβολήσουν σαν ανέβαινε με τον μποξά και τα ιερά στην πλάτη έναν λοφίσκο.

Μα θαυμαστώς  ένα απρόσμενο νέφος τον έσωσε  από τα παρατεταμένα πολυβόλα.

Του το ανέφερε ο ίδιος Στρατιώτης που τον είχε βάλει στον στόχο, όταν μετά από καιρό ο ίδιος ο Παπα-Φάνης του ευρήκε εργασία στα Γιάννενα για να τον βοηθήσει.

Αυτά τα λίγα που είναι και’ άλλα κι άλλα τόσα για τον Πεθερό μου τον Παπα-Φάνη του οποίου  η μόνη του περιουσία ,μετά από τόσες δεκαετίες αλέρωτου ιδρώτα, είναι τα πολυκαιρισμένα ,μπαλωμένα μα καθάρια  ράσα του και η αμπάλωτη συνείδησή του για το ότι έπραττε πάντα και με αρχοντιά σεμνή  το τιμημένο χρέος του .

π.Διονύσιος Ταμπάκης

========

Ένα απόγευμα καθώς καθόμουν στην αυλή της Μονής του Αγίου Παύλου, είδα δυο γεροντάκια να περπατούν και να μιλούν σιωπηλά.

Ο ένας ο π. Μητροφάνης 85 ετών , ήρθε μόλις πήρε σύνταξη , έχει 25 χρόνια μακριά από τον κόσμο.

Ο άλλος ο π. Ιγνάτιος 92 ετών, Ρουμάνος στην καταγωγή, έχει στο Άγιο Όρος 70 χρόνια.

Μένει σε ένα κελί ερημικό περίπου 45’ μακριά .

Το τελευταίο διάστημα απέκτησε καταρράκτη και ο Ηγούμενος επιμένει να πάει μια βδομάδα στην Θεσσαλονίκη να κάνει εγχείρηση , δεν έχει βγει όμως ξανά και νιώθει άβολα .

  • Φοβάμαι αδελφέ Μητροφάνη, πως θα πάω εκεί μια βδομάδα , πως είναι ο κόσμος; Μακριά από το περιβόλι της Μάνας μας;

Αν με κερδίσει ο κόσμος και τώρα στα γεράματα χάσω την ψυχή μου; Μακάρι η Κυρία μας να με έπαιρνε σήμερα το βράδυ να μην προλάβω να πάω!

  • Ιγνάτιε, εμείς πρέπει πάντα να κάνουμε υπακοή στον Ηγούμενο μας, θα πας και η Χάρις της υπακοής θα σε σκεπάσει!

Αυτά είπαν και εξαφανίστηκαν, ο ένας στο διακόνημα και ο άλλος στο κελάκι του.

Ήδη η νύχτα άπλωσε την κουρτίνα της πάνω από το περιβόλι και τα άστρα έλαμψαν πάνω από τους Βυζαντινούς τρούλους.

Και όμως ο Θεός έκανε υπακοή στο γνήσιο αυτό παιδί του. Μέσα σε εκείνο το βράδυ ακούσαμε την καμπάνα να ηχεί, ο π. Ιγνάτιος άφησε τον κόσμο πριν προλάβει να αντικρίσει τον κοσμικό κόσμο .

Η Κυρία του του έδειξε τον δρόμο του Ουρανού, έκλεισε τα τυφλά μάτια του στην ματαιότητα και αντίκρυσε το φως του Χριστού στην Αιωνιότητα.

Θάφτηκε πίσω από το ερημικό κελάκι που έζησε, χωρίς ποτέ να δει αυτόν τον κόσμο που μικρό παιδάκι άφησε.

===================